II SA/Bk 146/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.), Protokolant Elżbieta Stasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 października 2007 r. sprawy ze skargi G. O. na postanowienie W. P. z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutów do postępowania egzekucyjnego dotyczącego obowiązku usunięcia obiektu budowlanego oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007r. nr [...] Wojewoda P. utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta B. z dnia [...] września 2006r. nr [...] nieuwzględniające zarzutów G. i J. O. w sprawie egzekucji obowiązku określonego tytułem wykonawczym z dnia [...] lipca 2006r. nr [...] dotyczącym usunięcia tymczasowego kiosku drewnianego nietrwale połączonego z gruntem położonego na działce nr geod. [...] przy ul. [...] w B. U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia: Decyzją z dnia [...] marca 1986r. nr [...] Kierownik Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miejskiego w B. udzielił G. i J. O. pozwolenia na budowę kiosku drewnianego, nietrwale połączonego z gruntem o wymiarach zewnętrznych 6,37 x 4,70 m i kubaturze 103,50 m3 na okres czasowy tj. zgodnie z umową dzierżawy terenu do 1990r. Upomnieniem z dnia [...] maja 2006r. Prezydent Miasta B. wezwał J. i G. O. do usunięcia przedmiotowego kiosku w terminie 30 dni od dnia doręczenia upomnienia. Kiosk w wyznaczonym terminie nie został usunięty, dlatego też w dniu [...] lipca 2006r. Prezydent Miasta B. wszczął egzekucję administracyjną. W wystawionych tytułach wykonawczych zobowiązano J. i G. O. do usunięcia kiosku. W nawiązaniu do powyższych tytułów wykonawczych w dniu [...] sierpnia 2006r. G. i J. O. zwrócili się do Prezydenta Miasta B. z prośbą o umożliwienie legalizacji przedmiotowego obiektu oraz adaptacji na mieszkanie, z uwagi na trudną sytuacje mieszkaniową jak również na fakt, że syn nie ma mieszkania. Pismo to organ I instancji zakwalifikował jako zarzuty do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia [...] września 2006r. nr [...] Prezydent Miasta Białegostoku odmówił uwzględnienia zarzutów. W dniu [...] września 2006r. zobowiązani wnieśli do Wojewody P. zażalenie na powyższe postanowienie. W zażaleniu odwołujący się po raz kolejny podnieśli kwestię adaptacji istniejącego kiosku na budynek mieszkalny z uwagi na trudną sytuację mieszkaniową. Wskazując na powyższe wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006r. nr [...] Wojewoda P. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie i wskazał co następuje: Zarzut skarżących nie mógł być uwzględniony, gdyż podniesiona przez nich kwestia adaptacji istniejącego kiosku na budynek mieszkalny nie mieści się w katalogu podstaw zarzutu enumeratywnie określonych w art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. nr 229, poz. 1954). W skardze wywiedzionej na powyższe postanowienie do sądu administracyjnego G. i J. O. podnieśli, że nie mogą zgodzić się z faktem jaki ich w chwili obecnej spotyka. Wskazali, że trudna sytuacja mieszkaniowa zmusza ich do zapewnienia dla syna mieszkania, dlatego też chcieliby zalegalizować kiosk i zaadoptować na mieszkanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, generalnie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniósł, że organ egzekucyjny nie rozpatruje sprawy od strony merytorycznej a jedynie prowadzi egzekucję obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego. Postanowieniem z dnia [...] maja 2007r. skarga J. O. została odrzucona z uwagi na nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braku formalnego w postaci wpisu. Skarżąca na rozprawie w dniu [...] października 2007r. złożyła do akt postanowienie Wojewody P. wstrzymujące czynności egzekucyjne Prezydenta Miasta B. w postępowaniu mającym na celu przymuszenie jej i jej męża do usunięcia kiosku, do dnia 31 marca 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się, aby w zaskarżonym postanowieniu zostało naruszone prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego. Rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy sprowadza się do ustalenia czy treść zgłoszonego przez skarżącą zarzutu do prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej egzekucji obowiązku usunięcia tymczasowego kiosku mieści się w wykazie zawartym w art. 33 pkt 1-7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. ( Dz.U. nr 36, poz. 161 ze zm.) o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem ochrony zobowiązanego gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Uznanie zarzutów za uzasadnione powoduje zawieszenie przez organ egzekucyjny postępowania (art. 56 w/w ustawy) lub umorzenia tego postępowania ( art. 59 w/w ustawy). Podstawą zarzutu mogą być tylko taksatywnie wymienione okoliczności w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a mianowicie: 1. wykonanie, umorzenie, przedawnienie, wygaśnięcie lub nieistnienie obowiązku, 2. odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, 3. określenie egzekucyjnego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego lub bezpośrednio z przepisu prawa lub z orzeczenia sądowego, 4. błąd co do osoby zobowiązanego, 5. niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, 6. niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanie środka egzekucyjnego bez uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, 7. zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Wniesienie zarzutu z przyczyny wykraczającej poza ustawowe ramy nie uprawnia organu do jego rozpatrywania. W przedmiotowej sprawie zarzut zgłoszony przez skarżącą dotyczył możliwości legalizacji istniejącego kiosku oraz jego adaptacji na budynek mieszkalny z uwagi na trudną sytuację mieszkaniową. Zarzut ten nie mógł być uwzględniony albowiem nie dotyczył naruszenia istotnych zasad postępowania egzekucyjnego ani niedopuszczalności egzekucji, nie mieścił się zatem w katalogu określonym w art. 33 pkt 1-7 w/w ustawy. Treść zarzutu podniesionego przez skarżącą dotyczyła kwestii merytorycznych decyzji, które nie mogą być oceniane przez organ egzekucyjny. Celem postępowania egzekucyjnego jest bowiem doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązków wynikających z treści tytułu wykonawczego. Organ właściwy do prowadzenia egzekucji administracyjnej nie jest władny uchylać, zmieniać bądź w inny sposób weryfikować decyzji administracyjnej, która w przypadku uzyskania statusu decyzji ostatecznej podlega przymusowemu wykonaniu. W przypadku pozwolenia na budowę na czas określony, co miało miejsce w sprawie niniejszej, obiekty budowlane wzniesione na podstawie takiej decyzji podlegają rozbiórce z mocy samego prawa ze względu na upływ czasu określony w tym pozwoleniu. Obowiązek rozbiórki takich obiektów prowadzony jest na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji bez potrzeby wydawania odrębnej decyzji nakazującej przymusową rozbiórkę. Końcowo podnieść należy, że złożone przez skarżącą do akt postanowienie Wojewody P. wstrzymujące czynności egzekucyjne nie podważa legalności zaskarżonego postanowienia albowiem nie stwierdza okoliczności o których mowa w art. 33 pkt 1-7 w/w ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł zatem podstaw do uwzględnienia skargi i dlatego jako bezzasadną ją oddalił ( art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U.nr153, poz. 1270 z 2002 r.).