II SA/Bk 146/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. i Z. K. oraz J.F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] października 19997 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie sądowe w sprawie. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. na podstawie art. 124 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270 ze zm.). zawiesił postępowanie sądowe w sprawie. W uzasadnieniu, Sąd wskazał, iż prowadzenie postępowania nie jest możliwe z uwagi na śmierć niektórych skarżących i niemożność ustalenia ich następców prawnych (w szczególności spadkobierców W. i J. K. - następców prawnych Z.K.). Pismem procesowym z dnia [...] marca 2007 r. pełnomocnik jednej z następców prawnych skarżących A. i Z. K. cofnął skargę. Pomimo wniesienia niniejszego pisma, w dalszym ciągu nie zdołano jednak ustalić wszystkich następców prawnych skarżących. Ostatecznie, dopiero w styczniu 2008 r., Sąd powziął wiadomość w zakresie ustalenia wszystkich spadkobierców skarżących. Jak wynika z akt sprawy, aktualnymi (żyjącymi) następcami prawnymi skarżących A. i Z. K. są: E.K., M.A.K., D.K. oraz małoletnie K.J.K. i M.M.K. . Następcą prawnym J.F. jest natomiast J.L. W związku z powyższym, Sąd podjął postępowanie sądowe w sprawie z udziałem ww. następców prawnych A. i Z. K. oraz J.F., a następnie rozstrzygnął w zakresie złożonego przez pełnomocnika M.A.K. oświadczenia o cofnięciu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Cofnięcie skargi jest prawem strony skarżącej i co do zasady wiąże Sąd (art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zakwestionowanie przez Sąd prawa strony skarżącej do cofnięcia skargi może nastąpić wyłącznie po pozytywnym ustaleniu wystąpienia w sprawie sytuacji odpowiadającej przesłankom uznania cofnięcia za niedopuszczalne. Jakakolwiek rozszerzająca interpretacja przesłanek uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalną jest wyłączona z tej racji, że to strona skarżąca (w tym przypadku jej następca prawny) w świetle konstrukcji przepisu art. 60 p.p.s.a., jest dysponentem wniesionego środka zaskarżenia i może nim rozporządzać w sposób wiążący Sąd. Wyłączenie związania Sądu dyspozycją skarżącego, co do rezygnacji z popierania skargi jest wyjątkiem od zasady, a wyjątki od zasady nie podlegają wykładni rozszerzającej ("exceptiones non sunt extendendae"). W niniejszej sprawie Sąd nie znalazł powodów, dla których miałby uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, zmierzające do obejścia prawa czy mające spowodować utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Mając powyższe na uwadze, uznając cofnięcie niniejszej skargi za dopuszczalne i skuteczne, Sąd umorzył postępowanie sądowe jako bezprzedmiotowe (art. 161 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.