II SA/Bk 149/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Wydziału II: Barbara Romanczuk, po rozpoznaniu w dniu 03 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi L. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2010 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego p o s t a n a w i a przyznać prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. L. Z. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego podając, iż jest osobą schorowaną, samotnie gospodarującą i pozostającą aktualnie bez żadnych stałych źródeł utrzymania. Wnioskodawca doraźnie utrzymywał się ze świadczeń wypłacanych przez organy pomocy społecznej w postaci zasiłków celowych i okresowych. Skarżący nie posiada żadnego majątku, zgromadzonych oszczędności i przedmiotów wartościowych, a zamieszkuje w domu siostry tzn. zajmuje jeden pokój w podpiwniczeniu domu (k. 63—64, k. 18-19 akt administracyjnych sprawy II SA/Bk 464/10). Zgodnie z treścią art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W rozpatrywanym przypadku L. Z. dowiódł, iż nie jest w stanie ponieść kosztów ustanowienia radcy prawnego bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Należy bowiem stwierdzić, iż ze złożonego oświadczenia oraz akt administracyjnych sprawy II SA/Bk 464/10 wynika, że jedynym źródłem dochodów wnioskodawcy do niedawna pozostawały doraźnie zasiłki otrzymywane z Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B., które przeznaczone były głównie na zakup żywności, leków i inne niezbędne potrzeby bytowe. Wysokość uzyskiwanej pomocy nie wystarczała jednak na pokrycie podstawowych wydatków skarżącego. Ponadto wnioskodawca nie posiada żadnego majątku, zgromadzonych oszczędności oraz przedmiotów wartościowych. W tej sytuacji należy stwierdzić, iż L. Z. nie jest w stanie zgromadzić dostatecznej ilości środków finansowych do równoczesnego zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych oraz pokrycia kosztów ustanowienia radcy prawnego w sprawie niniejszej, bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Dlatego też, mając na uwadze powyższe na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak sentencji. Podkreślić przy tym należy, iż wprawdzie postępowanie w sprawie niniejszej zostało już prawomocnie zakończone i nie ma toku postępowania (art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), niemniej jednak ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika może zmierzać do wzruszenia rozstrzygnięcia (wytyczne zawarte w piśmie Wydziału Informacji Sądowej Naczelnego Sądu Administracyjnego nr V Inf/S 041/223/10 z dnia 8 lipca 2010 r.).