II SA/Bk 15/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. M. prowadzącego działalność gospodarczą Biuro Usługowo – Handlowe Usługi Transportowe z siedzibą w I. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi P. M. prowadzącego działalność gospodarczą Biuro Usługowo – Handlowe Usługi Transportowe z siedzibą w I. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej p o s t a n a w i a przywrócić termin do wniesienia skargi Skarżący w dniu 28 grudnia 2010 r. (data przesłania skargi przez sąd administracyjny do organu) złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] października 2010 r., doręczoną w trybie zastępczym w dniu 27 października 2010 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji). W dniu 22 grudnia 2010 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia powyższej skargi. W uzasadnieniu wniosku podał, że w okresie od 25 października 2010 r. przebywał poza miejscem zamieszkania w miejscowości J. Z., gdzie zamieszkuje jego 97 – letnia matka. Podczas jego nieobecności, w miejscu zamieszkania przebywała synowa, która odebrała decyzję. O przesyłce dowiedział się po powrocie do domu a z treścią decyzji zapoznał się dopiero około 15 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Wniosek jest zasadny i podlega uwzględnieniu. Ostateczna decyzja w przedmiotowej sprawie została doręczona w trybie art. 43 kpa, regulującym zastępczą formę doręczenia pisma. Doręczenie pisma w sposób określony tym przepisem stwarza domniemanie, że pismo zostało doręczone adresatowi. Domniemanie to może być obalone dowodem przeciwnym, gdy adresat udowodni, że mimo zastosowania zastępczej formy doręczenia, pismo nie zostało mu doręczone z przyczyn od niego niezależnych. Obalenie domniemania o doręczeniu pisma rodzi prawo do przywrócenia stronie terminu do dokonania określonej czynności prawnej (vide: wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 1996r., sygn. akt SA/Ka 1312/95, LEX nr 26708). W ocenie Sądu, w sprawie niniejszej, domniemanie związane z doręczeniem zastępczym zostało obalone, albowiem nie zostały zachowane wszystkie warunki formalne decydujące o skuteczności tego doręczenia. Zgodnie z art. 43 kpa w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Doręczenie przewidziane w tym przepisie jest skuteczne, jeżeli spełnione są następujące przesłanki: a) adresat jest nieobecny w mieszkaniu w czasie doręczania pisma, b) pismo zostało przyjęte za pokwitowaniem przez dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcę, c) osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi, d) w przypadku gdy pismo zostało przyjęte przez sąsiada lub dozorcę o doręczeniu pisma tym osobom umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata. Datą doręczenia pisma adresatowi jest dzień odebrania pisma przez dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcę domu. Datą doręczenia nie jest natomiast dzień faktycznego odebrania przez adresata pisma przekazanego przez te osoby. Okoliczność, że dorosły domownik nie doręczył w stosownym czasie przyjętego pisma do rąk adresata, nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia odwołania Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że załączone do akt potwierdzenie zwrotnego odbioru ma wady, albowiem doręczyciel nie wskazał w jakim miejscu umieszczono zawiadomienie o doręczeniu przesyłki. Fakt ten, dla skuteczności doręczenia zastępczego, powinien jednoznacznie wynikać z adnotacji dokonanej przez doręczyciela na potwierdzeniu odbioru. Nieprawidłowość ta obala domniemanie związane z doręczeniem zastępczym. W konsekwencji oznacza to, że datą doręczenia decyzji w sprawie niniejszej nie mogła być data jej odebrania przez synową skarżącego, ale data faktycznego odebrania pisma przez adresata. Tym samym stwierdzić należy, że okoliczności wskazane we wniosku o przywrócenie terminu stanowią uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu do złożenia skargi nastąpiło bez winy skarżącego. Dlatego też w oparciu o treść art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.