II SA/Bk 154/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Protokolant referent stażysta Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi B. M. i M. M. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania wraz z przebudową części budynku 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Starosty Ł. z dnia [...] grudnia 2016 roku numer [...]; 2. zasądza od Wojewody P. solidarnie na rzecz skarżących B. M. i M. M. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Po wznowieniu postępowania w sprawie dotyczącej decyzji wydanej przez Starostę Ł. z dnia [...] października 2015 r., Nr [...]zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Państwu H. i J. K. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania wraz z przebudową części budynku gospodarczego na oborę dla obsady 8 DJP na działce nr [...] położonej w miejscowości W., gmina W.. Starosta Ł. decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. znak [...] odmówił uchylenia powyższej decyzji. Odwołania od tej decyzji wniesionego przez Państwa B. i M. M. opartego na naruszeniu art. 7,8,10,75 i 77 kpa w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 kpa Wojewoda P. nie uwzględnił i utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Odnosząc się do zarzutów odwołania w zakresie nowych okoliczności dotyczących niezachowania wymaganych odległości od przedmiotowego budynku do okien budynku mieszkalnego organ stwierdził, że własnoręczny pomiar odległości nie jest miarodajny, ponieważ pomiaru winien dokonać uprawniony organ geodezyjny i przedstawić go na odpowiednim dokumencie. W ocenie Wojewody P. Starosta Ł. wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył obowiązujących przepisów odmawiając uchylenia własnej decyzji NR [...] z dnia [...] października 2015 r. Wznowienie postępowania jest postępowaniem nadzwyczajnym przeprowadzanym w celu zbadania czy w postępowaniu zwykłym zakończonym decyzją ostateczną nie zaistniały przesłanki zawarte w art. 145 kpa. W przypadku gdy żadna z tych przesłanek nie występuje, wtedy zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 kpa organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji odmawia uchylenia decyzji ostatecznej. Organ II instancji stwierdził, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek zawartych w art. 145 kpa co dawało podstawę do utrzymania zaskarżonej decyzji w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Skargę na powyższą decyzję wnieśli B. i M. M. zarzucając naruszenie art. 7,8,10,75,77 kpa, naruszenie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 prawa budowlanego przez błędną wykładnię tych przepisów prowadzącą do zbyt rygorystycznego ograniczenia rozumienia obszaru oddziaływania obiektu na skutek czego odmówiono im praw strony w postępowaniu administracyjnym i niezbadaniu zasadności przeprowadzenia oddziaływania na środowisko z uwzględnieniem liczby inwentarza wyrażonego w jednostkach przeliczeniowych DJP przez co doprowadzono do graniczenia obszaru oddziaływania zaskarżonej inwestycji tylko do obszaru działki. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji poprzedzającej jej wydanie, a także uchylenie decyzji z dnia [...].10.2015 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty wskazane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skargę należało uznać za uzasadnioną. Starosta Ł. stwierdzając, że wniosek państwa M. o wznowienie postępowania w sprawie, w której została wydana ostateczna decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca na rzecz H. i J. K. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania wraz z przebudową części budynku gospodarczego na oborę z dnia [...].10.2015 r., Nr [...] oparta jest na ustawowej podstawie wznowienia tj. art. 145 § 1 pkt 4 i 5 kpa postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. znak [...] wznowił postępowanie w sprawie. Po przeprowadzeniu postępowania w zakresie podniesionych zarzutów organ I instancji stwierdził, że są one niezasadne co dawało podstawę do wydania decyzji w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 kpa i tę ocenę podzielił organ II instancji. W ocenie Sądu w sytuacji gdy nie zachodzi podstawa określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, należałoby stwierdzić, że wniosek pochodzi od nieuprawnionej osoby, a to oznaczałoby brak podstaw do badania przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 wskazywanej także przez skarżących. Ze stanowiska organu nie wynika jednoznacznie czy Skarżący winni brać udział w postępowaniu zwykłym w którym zapadła ostateczna decyzja jako strona czy też takiego przymiotu w tym postępowaniu nie mieli. Skarżący wskazują, że są bezpośrednimi sąsiadami inwestora, ich działka graniczy z działką inwestora na której ma być zlokalizowana inwestycja bezpośrednio oddziaływująca na ich nieruchomość z uwagi na jej charakter (zmiana przeznaczenia części budynku gospodarczego na oborę) przy jednoczesnym wykazywaniu niezachowania wymaganych wskazanych w § 12 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Na tę okoliczność przedstawili w toku postepowanie przed Sądem Szkic podstawowy sporządzony przez uprawnionego geodetę J. J. z dnia [...].03.2017 r. Z tych okoliczności Skarżący wywodzą, że przysługiwał im przymiot strony w postępowaniu zwykłym, w którym nie brali udziału bez własnej winy i te okoliczności winny być wyjaśnione przy ponownym rozpoznaniu sprawy. O ile bowiem spełniona będzie przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 kpa to należy jednocześnie mieć na uwadze, że wyznacza ona zakres przeprowadzenia postępowania, które w takim wypadku oznacza przeprowadzenie go od początku czyli zajdzie konieczność uchylenia decyzji i ponownego rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym i dokonania oceny okoliczności i dowodów, które skarżący wskazywali jako przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że istnieje podstawa z art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji zgodnie z art. 135 tej ustawy oraz orzeczenia o kosztach postępowania w myśl art. 200 powołanej powyżej ustawy.