II SA/Bk 157/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2018 r. przy udziale Rzecznika Praw Dziecka sprawy ze skargi N. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy punkt 2 i 3 decyzji organu I instancji oraz uchyla poprzedzającą jej wydanie decyzję Burmistrza Miasta K. z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w punkcie 2 i 3; 2. w pozostałej części skargę oddala. Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. Nr [...] Burmistrz K. odmówił N. M. prawa do świadczenia wychowawczego na: M. M. (pkt 1), C. C. (pkt 2) i J. M. (pkt 3) w każdym przypadku w kwocie po 500 zł miesięcznie na okres od 1 października 2017 r. do 30 września 2018 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że N. M. legitymuje się kartą pobytu czasowego wydaną do dnia [...] lipca 2020 r., która nie posiada adnotacji: "dostęp do rynku pracy". Organ przeprowadził w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe na okoliczność spełnienia przez wnioskodawczynię ustawowego kryterium dochodowego warunkującego uzyskanie świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko, o którym mowa w art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2017 r. poz. 1851, zwanej dalej: "ustawą."), w wyniku którego ustalił, że spełnia ona to kryterium. Na podstawie przedłożonych przez wnioskodawczynię dokumentów organ ustalił, że dwoje z trzech dzieci N. M. posiada polskie obywatelstwo, tj. C. C. i J. M. W tym kontekście organ dokonał rozważań, czy obywatelstwo i status pobytowy ich matki przesądza o możliwości skorzystania przez nich ze wsparcia przewidzianego przepisami ustawy. W ocenie organu status wnioskodawczyni nie mieści się w katalogu podmiotów z art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy, którego to faktu nie zmienia okoliczność posiadania przez dwoje z jej dzieci obywatelstwa polskiego. Organ wskazał, że wnioskodawczyni – jako cudzoziemka - nie spełnia, ani opisanego w art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. d ustawy warunku, tj. posiadania karty pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy", ani zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 127 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2017 r., poz. 2206 ze zm.). Ponadto N. M. nie ma zasądzonych alimentów na córkę M. M., czego wymaga brzmienie art. 8 ust. 2 ustawy. Odwołanie od ww. decyzji złożyła N. M., wskazując w jego uzasadnieniu, że samotnie wychowuje troje dzieci nie posiadając zatrudnienia, zaś uzyskiwane alimenty na dwoje dzieci nie wystarczają jej na utrzymanie rodziny. Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu ww. decyzji organ odwoławczy przyznał zasadność argumentacji organu I instancji, wskazując jednak, że kwestia spełnienia przesłanki z art. 8 ust. 2 ustawy jest wtórną, względem oceny czy wnioskodawczyni jest osobą uprawnioną do świadczenia wychowawczego. Organ odwoławczy podkreślił, że jej sytuacja prawna, wynikająca z przedłożonych przez nią dokumentów, nie pozwala na zakwalifikowanie jej jako podmiotu spełniającego warunki ustawowe do ubiegania się o przyznanie świadczenia wychowawczego. Nie spełnia ona bowiem warunku z art. 1 ust. 2 pkt 2 pit d ustawy, koniecznego do uzyskania tego świadczenia, gdyż posiadana przez nią karta pobytu nie uprawnia jej do wykonywania pracy w Polsce. Organ podkreślił, że mimo, iż dostrzega trudną sytuację finansową wnioskodawczyni, związany jest ustawowymi kryteriami umożliwiającymi przyznanie przedmiotowego świadczenia, bowiem nie ma ono charakteru uznaniowego. Dodał, że przepisy ustawy nie uzależniają przyznania prawa do świadczenia od posiadania obywatelstwa polskiego przez dzieci cudzoziemca. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na powyższą decyzję wniosła N. M. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej. W jej uzasadnieniu wskazała, że J. M. nosi obecnie nazwisko C. oraz, że w jej ocenie stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji jest niesłuszne i bezzasadne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie. Pismem z dnia [...] marca 2018 r. udział w postępowaniu zgłosił Rzecznik Praw Dziecka na podstawie art. 8 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej zwana "p.p.s.a.") w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 stycznia 2000 r. o Rzeczniku Praw Dziecka (Dz.U. 2017, poz. 922). Rzecznik Praw Dziecka zaskarżył decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w części w jakiej utrzymano nią w mocy pkt 2 i 3 decyzji organu I instancji, tzn. w zakresie dotyczącym odmowy przyznania świadczenia wychowawczego na małoletnich C. C. i J. C., posiadających po ojcu polskie obywatelstwo. Rzecznik Praw Dziecka zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, polegające na ograniczeniu się do wykładni językowej art. 4 ust. 2 ustawy i niedokonaniu wykładni systemowej oraz celowościowej tego przepisu z art. 4 ust. 1 i art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy, skutkiem czego zignorowano okoliczność, że choć o świadczenie wychowawcze (formalnie rzecz biorąc) ubiegać się mogą rodzice lub opiekunowie, zaspokaja ono potrzeby dziecka, celem zaś dla którego ustawodawca zdecydował się wprowadzić to świadczenie do polskiego systemu prawnego jest przyznanie rodzinom pomocy finansowej służącej dobru dziecka, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia: a) art. 32 Konstytucji RP, wyrażającego nakaz równego traktowania przez władze publiczne podmiotów podobnych (tu małoletnich obywateli polskich), przy zastosowaniu nieuzasadnionego i nieadekwatnego kryterium różnicującego (tu obywatelstwa rodziców dzieci, jako osób formalnie zwracających się o przyznanie świadczenia), b) art. 18 w zw. z art. 71 ust. 1 zdanie drugie Konstytucji RP, nakazujących władzom publicznym zapewnienie szczególnej pomocy rodzinom znajdującym się w trudnej sytuacji społecznej i materialnej, c) art. 72 ust. 1 zdanie pierwsze Konstytucji RP w zw. z art. 2 ust. 2 Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz.U. z 1991 r., Nr 120, poz. 526) w zw. z art. 9 oraz art. 91 ust. 1 i 2 w zw. z art. 241 ust. 1 Konstytucji RP, zakazujących dyskryminacji dzieci w zakresie realizacji ich praw konwencyjnych. W związku z podniesionymi zarzutami Rzecznik Praw Dziecka wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części, w jakiej utrzymano nią w mocy pkt 2 i 3 decyzji organu I instancji, a także o rozważenie uchylenia decyzji organu I instancji w zakresie jej punktów 2 i 3. W uzasadnieniu powyższego Rzecznik Praw Dziecka wskazał, że cudzoziemka jako korzystająca z zezwolenia na pobyt czasowy, nieuprawniającego do wykonywania pracy na terytorium RP, bez wątpienia nie mieści się w kręgu podmiotów wskazanych w art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy. W sytuacji gdyby w takiej samej sytuacji prawnej pozostawały wszystkie dzieci skarżącej, nie byłoby wątpliwości co do prawidłowości decyzji obu organów. Jednakże w ocenie Rzecznika, fakt, że dwoje dzieci skarżącej posiada po ojcu obywatelstwo polskie, nadaje sprawie charakter szczególny, do której to kwestii organy obu instancji się nie odniosły. Tym samym Kolegium powinno było w toku postępowania bardziej wnikliwie pochylić się nad zagadnieniem, czy obywatelstwo i status pobytowy matki małoletnich C. i J. C., przesądza o niemożności skorzystania przez nich – jako obywateli polskich – ze wsparcia przewidzianego przepisami powołanej ustawy. W ocenie Rzecznika nie powinno tak się stać. Różnicowanie sytuacji małoletnich obywateli polskich w zakresie dostępu do świadczenia wychowawczego, według kryterium obywatelstwa i tytułu pobytowego ich rodzica lub opiekuna, nie służyło realizacji celu wprowadzenia do polskiego porządku prawnego przedmiotowego świadczenia. Następnie Rzecznik Prawa Dziecka zwrócił uwagę na orzecznictwo sądowoadministracyjne powstałe na gruncie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, tj. ustawy niezwykle bliskiej niniejszej ustawie o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, podnosząc, że może być ono pomocne przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy. Analiza tych orzeczeń wskazuje, że Sądy formułowały pogląd wedle którego, nie do przyjęcia jest taka interpretacja przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, która pozbawiałaby przewidzianej ustawowo pomocy finansowej dziecko zamieszkałe w Polsce i będące obywatelem polskim. Powyższa teza znalazła również potwierdzenie na tle spraw rozpoznawanych w oparciu o przepisy omawianej ustawy, czego przykładem jest wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 listopada 2017 r. I SA/Wa 938/17. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga zasługuje częściowo na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu stanowiła decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] stycznia 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrz K. z dnia [...] grudnia 2017 r. o odmowie przyznania świadczenia wychowawczego na rzecz trójki dzieci skarżącej, w tym dwóch synów, będących obywatelami polskimi. Powodem odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia było ustalenie, że skarżąca jako cudzoziemka (obywatelka Ukrainy) nie posiada karty pobytu z adnotacja "dostęp do rynku pracy", warunkującej w ocenie organu otrzymanie tego świadczenia. W przypadku zaś córki skarżącej – M. M. ustalono, że strona nie ma zasądzonych alimentów na rzecz wyżej wymienionej. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2016 r., poz. 195 ze zm.) – dalej jako "u.p.p.w.d.". Zgodnie z art. 1 ust. 2 i ust. 3 ww. ustawy (w brzmieniu obowiązującym na datę wydania zaskarżonej decyzji) prawo do świadczenia wychowawczego przysługuje: 1) obywatelom polskim; 2) cudzoziemcom: a) do których stosuje się przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, b) jeżeli wynika to z wiążących Rzeczpospolitą Polską dwustronnych umów międzynarodowych o zabezpieczeniu społecznym, c) przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego w związku z okolicznościami, o których mowa w art. 127 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. poz. 1650, z późn. zm.), jeżeli zamieszkują z członkami rodzin na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, d) posiadającym kartę pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy", jeżeli zamieszkują z członkami rodzin na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem obywateli państw trzecich, którzy uzyskali zezwolenie na pracę na terytorium państwa członkowskiego na okres nieprzekraczający sześciu miesięcy, obywateli państw trzecich przyjętych w celu podjęcia studiów oraz obywateli państw trzecich, którzy mają prawo do wykonywania pracy na podstawie wizy. Prawo do świadczenia wychowawczego przysługuje osobom, o których mowa w ust. 2, jeżeli zamieszkują na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres, w jakim mają otrzymywać świadczenie wychowawcze, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej. W myśl zaś art. 4 ust. 1 u.p.p.w.d., celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka. Istota niniejszej sprawy sprowadza się zatem do odpowiedzi na pytanie, czy osoba, która nie mieści się w kręgu podmiotów uprawnionych do otrzymania świadczenia wychowawczego, wskazanych w art. 1 ust. 2 pkt 2 u.p.p.w.d., może otrzymać to świadczenie, w sytuacji gdy jej dziecko posiada obywatelstwo polskie. Inaczej rzecz ujmując czy obywatelstwo i status pobytowy osoby wnioskującej o przyznanie świadczenia na rzecz dziecka powinno przesądzać o niemożliwości skorzystania przez to dziecko, jako obywatela polskiego ze wsparcia przewidzianego ww. przepisami ustawy. Rozpatrując powyższe zagadnienie przede wszystkim wskazać należy, że powołanych wyżej przepisów nie można rozpatrywać w oderwaniu od ich wzajemnych relacji. W niniejszej sprawie bezspornym jest i nie kwestionowanym przez strony, że występująca o świadczenie wychowawcze matka dzieci, będących w przypadku dwóch jej synów obywatelami polskimi, nie należy do kręgu osób, wskazanych w art. 1 ust. 2 pkt 2. Nie oznacza to jednak, zdaniem Sądu, że do tego kręgu nie należą jej synowie, którzy mają obywatelstwo polskie. Wykładnia powołanych przepisów nie może być bowiem dokonana w oderwaniu od celu, jakiemu służyć mają uregulowania ustawowe, dotyczące świadczenia wychowawczego. Cel ten przedstawiony został w powołanym wyżej art. 4 ust. 1 u.p.p.w.d. i wynika z niego w sposób oczywisty, że świadczenie, mimo że formalnie rzecz ujmując przysługuje rodzicom lub jednemu z nich, zaspokaja potrzeby dziecka. Świadczenie przyznawane jest na pierwsze dziecko w sytuacji, gdy dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza określonej w ustawie kwoty (dochodowe kryterium ustawowe), a potem na każde kolejne. Celem tego uregulowania jest zatem przyznanie pomocy finansowej służącej przede wszystkim dobru dzieci. Z tych też przyczyn rację ma Rzecznik Praw Dziecka, który twierdzi, że wykładni przepisów ustawy, w tym również jej art. 1 ust. 2 należy dokonywać z uwzględnieniem celu regulacji art. 4 ust. 1 tej ustawy oraz zasad konstytucyjnych. Źródła praw podmiotowych do świadczeń rodzinnych należy poszukiwać w art. 71 ust. 1 Konstytucji RP, wedle którego państwo w swojej polityce społecznej i gospodarczej uwzględnia dobro rodziny, natomiast rodziny znajdujące się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej, zwłaszcza wielodzietne i niepełne, mają prawo do szczególnej pomocy ze strony władz publicznych. Ponadto w art. 18 Konstytucji RP zastrzeżono, że rodzina, macierzyństwo i rodzicielstwo znajdują się pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej. Mając na uwadze powyższe, Sąd w składzie obecnym stanął na stanowisku, że nie do przyjęcia jest interpretacja przepisów ustawy zaprezentowana przez organy administracji orzekające w tej sprawie. Takie odczytywanie sensu normatywnego powołanych regulacji pozbawia bowiem dziecko zamieszkałe w Polsce i będące obywatelem polskim przewidzianej w ustawie pomocy finansowej, tylko dlatego, że jednym z jego rodziców jest cudzoziemiec. W ocenie Sądu, stoi to w opozycji do elementarnego poczucia sprawiedliwości, bowiem jednym z kryteriów przyznania omawianego zasiłku uczyniono brak obywatelstwa polskiego rodzica ubiegającego się o wsparcie, w sytuacji gdy jego dziecko posiada obywatelstwo polskie i zamieszkuje w kraju. Organ nie mógł zatem oprzeć się na kryterium obywatelstwa rodzica, pomijając obywatelstwo dzieci. W tym miejscu zauważyć należy, że na potrzebę stosowania wykładni przepisów w powiązaniu z celem ustawy oraz zasadami określonymi w Konstytucji wielokrotnie zwracano uwagę w orzecznictwie sądów administracyjnych na tle ustawy o świadczeniach rodzinnych, w którym jednoznacznie podkreślano, że interpretacja przepisów ustawy pomijająca fakt polskiego obywatelstwa dzieci, których matka jest cudzoziemką, stawia je w gorszej sytuacji niż ich rówieśników - także obywateli polskich. Takiemu nierównemu traktowaniu małoletnich dzieci posiadających obywatelstwo polskie i zamieszkujących na terytorium Polski, tylko z tego powodu, że ich matka ma inne obywatelstwo, wojewódzkie sądy administracyjne stawiały zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, który to przepis gwarantuje wszystkim równość wobec prawa i równe traktowanie przez władze publiczne, a także zakazuje dyskryminacji w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Przykładowo wskazać tu należy wyrok WSA w Lublinie z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. akt II SA/Lu 546/04, w którym Sąd ten wyraził pogląd, że "nie do przyjęcia jest taka interpretacja przepisów ustawy, która pozbawiłaby przewidzianej w ustawie pomocy finansowej dziecko, zamieszkałe w Polsce i będące obywatelem, tylko dlatego, że matka nie należy do kręgu osób uprawniających do ich otrzymania". Zdaniem tego Sądu "kłóciłoby się to z konstytucyjną zasadą równego traktowania wszystkich obywateli oraz poczucia sprawiedliwości (tak również: wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 1205/17, wyrok WSA w Opolu z dnia 23 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Op 211/15 dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Do naruszenia tego ostatniego właśnie przepisu Konstytucji doszło w kontrolowanej sprawie, ponieważ objęci wnioskiem synowie skarżącej są dyskryminowani z powodu obywatelstwa ich matki. Wskutek wydanej decyzji synowie skarżącej znaleźli się w gorszej sytuacji niż inne podobne im osoby, przy czym (zdaniem Sądu) nie ma obiektywnego i rozsądnego uzasadnienia dla odmiennego ich traktowania. Takiego traktowania nie sposób uznać za pozostające w zgodzie z kolejną konstytucyjną zasadą, wedle której Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP). W orzecznictwie słusznie dostrzeżono również, że zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy, świadczenia rodzinne są finansowane w formie dotacji celowej z budżetu państwa i powinny być przeznaczone do wykorzystania dla obywateli tegoż państwa (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 227/14, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt IV SA/Wr 464/08, dostępne na stronie internetowej CBOSA). Sąd zgodził się także z Rzecznikiem, że taka interpretacja komentowanych przepisów ustawy, która pozbawia dzieci skarżącej (dwójkę jej synów) pomocy z uwagi na brak posiadania przez nią karty pobytu ze stosowną adnotacją, nie świadczy o realizacji art. 26 ust. 1 Konwencji o prawach dziecka, statuującego prawo każdego dziecka do korzystania z systemu zabezpieczenia społecznego. Przedstawiona powyżej wykładnia przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych znalazła również potwierdzenie na tle spraw rozpoznawanych w oparciu o przepisy ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, a więc przepisów będących podstawą orzekania w niniejszej sprawie, czego przykładem jest wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 938/17. Formalne zatem wyłączenie całej rodziny z systemu zasiłkowego tylko z uwagi na to, że jeden z jej członków jest cudzoziemcem, nieposiadającym dostępu do rynku pracy, nie może w istocie być przyczyną odebrania stosownych praw obywatelom polskim. Wskazać już nie jako dodatkowo należy, że w sytuacji, gdyby to ojciec dzieci wystąpił o to świadczenie, wówczas literalna wykładania przepisu art. 1 ust. 2 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci nakazywałaby wypłacić świadczenie rodzinne na rzecz wskazanych dzieci. Ta ostatnia okoliczność raz jeszcze potwierdza, że błędnie zostały zinterpretowane przez organy powołane przepisy, bowiem przy ich wykładni pominięto cel, który przyświecał ustawodawcy w wprowadzeniu ich do systemu prawnego. W tych okolicznościach Sąd uznał za zasadną skargę w części w jakiej decyzją organu II instancji utrzymano w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, tj. w zakresie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego na rzecz dwóch synów skarżącej, posiadających obywatelstwo Polskie. Naruszenie art. 1 w zw. z art. 4 u.p.p.w.d. przez organy administracji wydające zaskarżone decyzje miało zatem wpływ na wynik sprawy, co powoduje konieczność uchylenia zaskarżonych decyzji we wskazanej części odpowiadającej zakresowi pkt 2 i 3 decyzji organu I instancji i utrzymującej w tym zakresie decyzji organu II instancji, tj. w zakresie w jakim odmawia się przyznania świadczenia wychowawczego na synów skarżącej, będącymi obywatelami polskimi. Ponieważ zaprezentowana wykładnia omawianych przepisów nie pozwalała na objęcie prawem do omawianych świadczeń małoletniej córki, skargę w pozostałym zakresie należało oddalić. Ponownie rozpoznając wniosek skarżącej organ uwzględni zaprezentowane wyżej stanowisko Sądu w tej sprawie. Z tych względów i na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017, poz.1369 ze zm.) Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.