II SA/Bk 160/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 października 2011 r. sprawy ze skargi G. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania z wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji w sprawie skierowania do Zakładu Opiekuńczo-Leczniczego 1. oddala skargę; 2. przyznaje radcy prawnemu D. P. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) kwotę 295,20 złotych (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego wykonane na zasadzie prawa pomocy.- Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności faktycznych. Wnioskiem z dnia [...].03.2010 r. (data wpływu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.) Pani E. S., reprezentująca Pana G. C., zwróciła się z prośbą o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty B. w dniu [...].12.2009 r. znak: [...] w sprawie skierowania ww. do zakładu opiekuńczo-leczniczego w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej w B. P. na okres jednego miesiąca. Wraz z wnioskiem strona skarżąca złożyła odwołanie od ww. decyzji. Postanowieniem z dnia [...].03.2010 r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji w sprawie skierowania do zakładu opiekuńczo-leczniczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 28.09.2010 r. sygn. akt II SA/Bk 333/10 uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że nie można było przyjąć domniemania w oparciu o art. 44 § 4 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1017 ze zm.), w dalszej części powoływanej w skrócie k.p.a.) skutecznego doręczenia w dniu 6 stycznia 2010 r. stronie skarżącej decyzji organu I instancji i dlatego nie rozpoczął biegu termin do złożenia odwołania. Zatem sporny termin pozostawał w dacie złożenia odwołania, tj. 3.03.2010 r. otwarty i strona nie mogła mu uchybić. Nie było zatem podstaw do składania wniosku o jego przywrócenie i do rozstrzygania tej formalnej kwestii. Przedmiotowy wyrok jest prawomocny od dnia 19.11.2010 r. Mając powyższe na względzie Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...].01.2011 r. nr [...]umorzyło postępowanie z wniosku z dnia [...].03.2010 r. (data wpływu do organu) o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty B. z dnia [...].12.2009 r. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem strona skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie prawa, wnosząc jednocześnie o jej uchylenie bądź zmianę i przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Argumentując swoje stanowisko Skarżący podniósł, że umarzając postępowanie z wniosku z dnia [...].03.2010 r. (data wpływu do Kolegium) o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji powoduje, że umarza się postępowanie w "całej" sprawie, łącznie z załatwieniem odwołania. To zaś zdaniem strony skarżącej oznacza, że Kolegium nie mogło wydać decyzji w trybie odwoławczym. Ponadto Skarżący zwraca uwagę, że zostały złożone dwa wnioski o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, do Starosty B. i do Kolegium. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym, przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nawet wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się, aby w zaskarżonym postanowieniu zostały naruszone przepisy prawa obowiązujące w chwili ich wydawania. W szczególności uznać należy, iż zarówno ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny, jak i zastosowane przepisy prawa oraz ich wykładnia nie budzą wątpliwości. Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Zgodnie zaś z art. 126 k.p.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepis art. 105 k.p.a. Umorzenie postępowania określane jest jako jego zastój trwały i ostateczny, "środek ostateczny, niweczący dotychczasowe wyniki postępowania", "stosowany tam tylko, gdzie osiągnięcie celów procesu staje się nieaktualne" (M. Waligórski, Polskie prawo procesowe..., s. 247-248). Organ administracji publicznej zobligowany jest do umorzenia postępowania przede wszystkim, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe Bezprzedmiotowość postępowania to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Zatem w przedmiotowej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., mając na względzie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Białymstoku z dnia 28.09.2010 r. sygn. akt II SA/Bk 333/10 uchylający postanowienie z dnia [...].03.2010 r. nr [...]w sprawie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania, zasadnie umorzyło postępowanie z wniosku z dnia [...].03.2010 r. (data wpływu do organu) o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji. Istota sporu sprowadza się do odpowiedzi czy umorzenie postępowania z wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji powoduje- jak twierdzi strona skarżąca- umorzenie postępowanie w "całej" sprawie, łącznie z załatwieniem odwołania. Zdaniem Sądu prawidłowe w tym względzie jest stanowisko Kolegium, które wyjaśniło, że postanowienie z dnia [...].01.2011 r. nr [...]w sprawie umorzenia postępowania o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...].12.2009 r. znak: [...]dotyczy jedynie kwestii związanej z przywróceniem terminu do wniesienia odwołania i nie obejmuje postępowania odwoławczego. Kolegium przedmiotowym postanowieniem, po wyroku tutejszego Sądu z dnia 28.09.2010 r. sygn. akt II SA/Bk 333/10, uchylającym postanowienie Kolegium z dnia [...].03.2010 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie skierowania do zakładu opiekuńczo-leczniczego, załatwiło formalnie wniosek z dnia [...].03.2010 r. Bezprzedmiotowość niniejszego postępowania polegała na tym, że odwołanie G. C. z dnia [...[ marca 2010 r. złożone od decyzji Starosty B. z dnia [...] grudnia 2009 r., zostało rozpoznane merytorycznie przez SKO decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Decyzja ta była korzystna dla Skarżącego (stała się też przedmiotem skargi w sprawie o sygn. II SA/BK 161/11). Skoro odwołanie od decyzji organu I instancji zostało rozpatrzone przez SKO, a nie zaistniała podstawa do orzekania w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania (tak orzekł Sąd), to organ słusznie umorzył postępowanie. Ponadto w ocenie Sądu słuszne jest stanowisko Kolegium, że wniosek złożony w tej samej sprawie do Starosty B., wpłynął do Kolegium w późniejszym terminie i był potwierdzeniem (uzupełnieniem), że Skarżący działający przez swego pełnomocnika był zainteresowany uzyskaniem przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Sąd administracyjny niezwiązany granicami skargi nie stwierdził innych naruszeń prawa, które mogłyby stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Mając powyższe na względzie zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, dlatego też skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak na wstępie. O wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przyznanych ustanowionemu z urzędu radcy prawnemu, Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 250 p.p.s.a. oraz przepisów § 2 ust. 3, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).