II SA/Bk 163/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie asesor sądowy WSA Marcin Kojło (spr.),, sędzia WSA Małgorzata Roleder, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 kwietnia 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D. D. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych i zobowiązana do przedłożenia określonych dokumentów 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające jego wydanie postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w B. z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...]; 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżącego D. D. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego w sprawie. W trakcie kontroli dokonanej w dniu [...] października 2019 r. przez pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w B. stwierdzono, że na działce nr geod. [...] w K., gm. S., prowadzone są roboty budowlane na zlecenie Pana D. D., polegające na wykonaniu 3 zbiorników z betonowych kręgów bez dna z żeliwną pokrywą połączonych ze sobą rurami PCV o przekroju Ø 300 oraz na działce nr geod. [...] - rurami PCV Ø 200 na długości 25 m. D. D. wyjaśnił, że obiekt ten wykonał w celu zbierania nadmiaru wody deszczowej z działek nr geod. [...] będących drogą dojazdową do działek nr geod. [...], dla własnych potrzeb tj. do nawadniania tych działek. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. zakwalifikował przedmiotową inwestycję jako obiekt budowlany - "rurociąg" (w celu zbierania wód opadowych do betonowych studzienek chłonnych a następnie rozprowadzania ich na inne działki), którego wykonanie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Dlatego, postanowieniem z dnia z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm. – dalej: "u.p.b."), organ wstrzymał prowadzenie robót budowlanych samowolnie zrealizowanego rurociągu z odprowadzeniem wód do trzech studni chłonnych na działce nr geod. [...] w K., gm. S. oraz zobowiązał D. D. do przedłożenia dokumentów niezbędnych do legalizacji wykonanego obiektu. W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik D. D. zarzuciła błędną kwalifikację prawną wykonanych robót budowlanych, albowiem jej zdaniem przedmiotowa inwestycja nie stanowi budowy obiektu budowlanego - rurociągu, lecz naprawę instalacji drenażowej, istniejącej od ok. 40 lat. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...], P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ II instancji wskazał, że przedmiotem postępowania są trzy studnie chłonne połączone rurami, które pełnią samodzielną funkcję polegającą na odwadnianiu okolicznego terenu. W świetle przepisu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, nie jest to zatem urządzenie budowlane, gdyż nie służy korzystaniu z innego obiektu budowlanego. Skoro nie jest to obiekt tymczasowy ani budynek, to jedyna możliwa kwalifikacja w tej sprawie to budowla, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowalnego. Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28 Prawa budowlanego budowa budowli wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, za wyjątkiem budowli wymiennych w przepisie art. 29 tej ustawy (tego typu budowle nie są tam wymienione). W przypadku wybudowania obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, zastosowanie ma przepis art. 48 Prawa budowlanego, który przewiduje możliwość legalizacji takiego obiektu, pod warunkiem spełnienia przez inwestora szeregu obowiązków określonych w ustawie, wskazanych w zaskarżonym postanowieniu. PWINB stwierdził zatem, że w tym stanie faktycznym i prawnym organ I instancji nie miał możliwości wydania rozstrzygnięcia o innej treści niż zaskarżone postanowienie. Natomiast zastosowana przez ten organ (nieprawidłowa zdaniem inwestora) nazwa obiektu - "rurociąg" nie wpływa na kwalifikację prawną, a co za tym idzie na treść rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów zażalenia PWINB wyjaśnił, że w niniejszej sprawie nie została wykonana naprawa instalacji drenażowej, gdyż wcześniej na tym terenie nie istniał żaden obiekt tego typu. Organ pozyskał dwie mapy poinwentaryzacyjne z Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie - Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w B., które jest następcą kompetencyjnym Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w B. Z map tych wynika, iż jedynymi urządzeniami melioracyjnymi znajdującymi się na działce [...] są dwa sączki Ø 5 cm, które przecinają tę działkę skośnie w kierunku północnym i prowadzą do zbieracza Ø 7,5 cm (zbieracz a). Możliwe, że poprzez wykonanie przedmiotowych robót inwestor zaburzył działanie sieci melioracyjnej poprzez uszkodzenie sączków, bądź też połączenie ich ze swoim obiektem, co stanowi naruszenie Prawa wodnego. Na mapach nie ma obiektu podobnego do wykonanego przez inwestora co oznacza, że wcześniej go nie było, a informacje o remoncie czy naprawie zawarte w zażaleniu są nieprawdziwe tym bardziej, że inwestor nie wspominał o wcześniej istniejących na tym terenie studniach lub rurach na etapie postępowania pierwszej instancji. Organ II instancji wskazał, że inwestor został zobowiązany do przedłożenia projektu budowlanego wraz z pozwoleniami wymaganymi przepisami szczególnymi, przez które należy rozumieć przepisy ustawy Prawo wodne, a poprzez wymagane pozwolenia również pozwolenie wodnoprawne. Projekt budowlany bez tego dokumentu nie zostanie zatwierdzony przez organ pierwszej instancji. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się D. D. Działający w jego imieniu pełnomocnik wywiódł skargę do Sądu zarzucając naruszenie: - art. 126 w zw. z art. 107 oraz art. 7, art. 7a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.); - art. 29 ust. 2 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego nie zastosowanie i nie uznanie, że wykonane roboty budowlane miały na celu zbieranie wody deszczowej i w takim przypadku należy je określić jako urządzenie melioracji wodnych. Skarżący wniósł o uchylnie w całości postanowień organów obu instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Autor skargi wskazał, że w zaskarżonym postanowieniu nie wskazano właściwej podstawy prawnej, co uzasadnia stwierdzenie jego nieważności (w podstawie prawnej przywołano art. 48 ust. 2 i 3 k.p.a. – przepisy odnoszące się do doręczeń). Skarżący podniósł ponadto, że organy zakwalifikowały wykonane roboty odnosząc je do realizacji budowli: organ I instancji jako "rurociąg", organ II instancji jako budowlę służącą odwadnianiu terenu, podczas gdy jest to urządzenie melioracji wodnych zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 9 ustawy Prawo budowalne w brzmieniu obowiązującym od 23 listopada 2019 r. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, urządzeniami melioracji wodnych są m.in. rowy wraz z budowlami związanymi z nimi funkcjonalnie, drenowania, rurociągi, itp. Ustawa zawiera jednocześnie otwarty katalog urządzeń wodnych przyjmując, że takim urządzeniem jest każde urządzenie lub budowla służące do kształtowania zasobów wodnych lub korzystania z tych zasobów. Wykonywanie drenażu jako urządzenia wodnego służącego do odprowadzania wód opadowych zalicza się do robót melioracyjnych i służy regulacji stosunków wodnych i korzystania z zasobów wodnych, zaś właścicielowi gruntu przysługuje prawo do zwykłego korzystania z wód stanowiących jego własność oraz wód podziemnych znajdujących się na jego gruncie. Odpowiadając na skargę PWINB wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu inwestycja wykonana przez skarżącego nie została wymieniona w art. 16 pkt 65 ustawy Prawo wodne, zatem nie może być zaliczona do urządzeń melioracji wodnych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W sprawie zastosowano właściwą procedurę legalizacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Przedmiotem sporu jest zastosowana przez organy nadzoru budowlanego procedura legalizacyjna robót budowlanych polegających na wykonaniu inwestycji w postaci trzech studni chłonnych połączonych rurami. Organy nadzoru budowlanego doszły do wniosku, że wykonywanie przez skarżącego ww. robót budowlanych następuje w warunkach samowoli budowlanej. Zdaniem Sądu w sprawie tej nie wyjaśniono jednak w sposób nie budzący wątpliwości, że do legalizacji ww. obiektu budowlanego należy zastosować tryb przewidziany w art. 48 ust. 2 i 3 u.p.b., zarezerwowany dla obiektów wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z powodu naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy należało zatem wyeliminować z obrotu prawnego postanowienia wydane w obu instancjach. Z przepisów art. 7, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. wynika, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zebrany materiał dowodowy powinien zostać oceniony w zgodzie z zasadą swobodnej oceny dowodów, a wyniki tej oceny powinny znaleźć się w motywach pisemnych wydanego rozstrzygnięcia, które oprócz wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, powinny również zawierać uzasadnienie prawne, czyli wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa polega nie tylko na obowiązku powołania podstawy prawnej w każdej decyzji (postanowieniu) i przytoczeniu obowiązującego prawa, ale także na wszechstronnym wyjaśnieniu podstawy prawnej i faktycznej decyzji, czyli na wytłumaczeniu, dlaczego właściwy organ orzekający zastosował określony przepis rozstrzygając sprawę (por. A. Wróbel. Art. 107. W: Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego. System Informacji Prawnej LEX, 2019). Jeżeli w myśl art. 124 § 1 k.p.a. w postanowieniu należy wskazać podstawę prawną, to w uzasadnieniu powinien znaleźć się wywód prawny (czyli wyjaśnienie podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów) wskazujący, dlaczego inne normy prawne nie mogą znaleźć zastosowania w sprawie. Trzeba również pamiętać, że rolą uzasadnienia jest przekonanie strony o prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania, wyrażonej w art. 11 k.p.a. Równocześnie uzasadnienie powinno umożliwić organowi nadzoru oraz sądowi administracyjnemu sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję/postanowienie oraz motywów rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu uzasadnienia wydanych w tej sprawie postanowień nie sprostały tym podstawowym wymogom. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy art. 48 ust. 2 i 3 u.p.b. Zgodnie z art. 48 ust. 1 u.p.b., organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie (art. 48 ust. 2 u.p.b.). W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2 (art. 48 ust. 3 u.p.b.). W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1, tzn. nakazuje się rozbiórkę (art. 48 ust. 4 u.p.b.). Wdrożenie zastosowanego w sprawie trybu legalizacji samowoli budowlanej wymaga odpowiedniej kwalifikacji prawnej wykonywanych robót budowlanych. Bezsprzecznie inwestycja wykonywana przez skarżącego nie jest urządzeniem budowlanym, przez które stosownie do art. 3 pkt 9 u.p.b. należy rozumieć urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietnik. Organ II instancji słusznie również stwierdził, że wykonywanych robót nie można zakwalifikować jako naprawy instalacji drenażowej, bowiem jak pokazują dowody zgromadzone w aktach na terenie inwestycji nie istniał tego typu obiekt. Organy obu instancji zakwalifikowały natomiast przedmiotową inwestycję jako obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b. (organ I instancji jako "rurociąg" służący do zbierania wód opadowych i rozprowadzania ich na inne działki, organ II instancji jako budowlę służącą odwadnianiu terenu), nie wyjaśniły jednak wyczerpująco, czy tego rodzaju inwestycja może być zwolniona z uzyskania pozwolenia na budowę, przyjmując bez głębszego uzasadnienia, że budowla będąca przedmiotem postępowania nie jest wymieniona w art. 29 u.p.b., tzn. w katalogu budów i robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę. Tymczasem w zażaleniu na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i w skardze do sądu na rozstrzygnięcie organu II instancji skarżący wskazywał, że prowadzone roboty dotyczą instalacji systemu zagospodarowania wody deszczowej i mogą zostać zakwalifikowane jako urządzenia melioracji wodnych zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 9 u.p.b. W ocenie Sądu w wydanych w sprawie postanowieniach zabrakło wyczerpujących rozważań, czy przepis ten mógł mieć zastosowanie w sprawie. Nie jest przy tym wystarczające zdawkowe wyjaśnienie przez organ II instancji w uzasadnieniu skarżonego postanowienia, że "tego typu budowle" nie są wymienione w art. 29 u.p.b., jak też ogólnikowe stwierdzenie w odpowiedzi na skargę, że inwestycja wykonana przez skarżącego nie została wymieniona w art. 16 pkt 65 ustawy Prawo wodne i dlatego nie może być zaliczona do urządzeń melioracji wodnych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W tym zakresie trzeba podkreślić, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 9 u.p.b., pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na wykonywaniu i przebudowie urządzeń melioracji wodnych (brzmienie od 23 listopada 2019 r. - wcześniej urządzeń melioracji wodnych szczegółowych). Ustawa Prawo budowlane nie definiuje pojęcia urządzeń melioracji wodnych. Sięgając natomiast do regulacji zawartych w ustawie z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r. poz. 2268 ze zm.) odnajdujemy wyjaśnienie pojęć "urządzenia wodnego" oraz "urządzeń melioracji wodnych". Przywołany w odpowiedzi na skargę przepis art. art. 16 pkt 65 ustawy Prawo wodne stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o urządzeniach wodnych - rozumie się przez to urządzenia lub budowle służące do kształtowania zasobów wodnych lub korzystania z tych zasobów, w tym: a) urządzenia lub budowle piętrzące, przeciwpowodziowe i regulacyjne, a także kanały i rowy, b) sztuczne zbiorniki usytuowane na wodach płynących oraz obiekty związane z tymi zbiornikami, c) stawy, w szczególności stawy rybne oraz stawy przeznaczone do oczyszczania ścieków albo rekreacji, d) obiekty służące do ujmowania wód powierzchniowych oraz wód podziemnych, e) obiekty energetyki wodnej, f) wyloty urządzeń kanalizacyjnych służące do wprowadzania ścieków do wód, do ziemi lub do urządzeń wodnych oraz wyloty służące do wprowadzania wody do wód, do ziemi lub do urządzeń wodnych, g) stałe urządzenia służące do połowu ryb lub do pozyskiwania innych organizmów wodnych, h) urządzenia służące do chowu ryb lub innych organizmów wodnych w wodach powierzchniowych, i) mury oporowe, bulwary, nabrzeża, mola, pomosty i przystanie, j) stałe urządzenia służące do dokonywania przewozów międzybrzegowych. Wyliczenie zawarte przywołanym przepisie nie ma charakteru wyczerpującego. Urządzeniami wodnymi w rozumieniu tej ustawy mogą być zatem inne niż przykładowo wymienione w tym przepisie, o ile służą do kształtowania zasobów wodnych lub korzystania z tych zasobów. Z kolei definicję urządzeń melioracji wodnych ustawodawca zawarł w art. 197 ust. 1 ustawy Prawo wodne. Zgodnie z tym przepisem urządzeniami melioracji wodnych są: 1) rowy wraz z budowlami związanymi z nimi funkcjonalnie, 2) drenowania, 3) rurociągi, 4) stacje pomp służące wyłącznie do celów rolniczych, 5) ziemne stawy rybne, 6) groble na obszarach nawadnianych, 7) systemy nawodnień grawitacyjnych, 8) systemy nawodnień ciśnieniowych - jeżeli służą celom, o których mowa w art. 195. Celami, o których w mowa w art. 195 ustawy są natomiast regulacje stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby i ułatwienia jej uprawy. Jednocześnie w art. 197 ust. 2 przewidziano, że przepisy dotyczące urządzeń melioracji wodnych stosuje się odpowiednio do: 1) budowli wstrzymujących erozję wodną; 2) dróg dojazdowych niezbędnych do użytkowania obszarów zmeliorowanych; 3) fitomelioracji oraz agromelioracji; 4) systemów przeciwerozyjnych; 5) zagospodarowania zmeliorowanych trwałych łąk lub pastwisk; 6) zagospodarowania nieużytków przeznaczonych na trwałe łąki lub pastwiska. Z ustaleń poczynionych przez organy wynika, że skarżący prowadzi roboty budowalne, polegające na wykonaniu 3 zbiorników z betonowych kręgów bez dna z żeliwną pokrywą połączonych ze sobą rurami PCV o przekroju Ø 300 oraz na działce nr geod. [...] - rurami PCV Ø 200 na długości 25 m. Skarżący wyjaśnił, że obiekt ten wykonał w celu zbierania nadmiaru wody deszczowej z działek nr geod. [...] będących drogą dojazdową do działek nr geod. [...], dla własnych potrzeb tj. do nawadniania tych działek. Stwierdzony stan robót może zatem wskazywać przykładowo na wykonanie drenowania, czy też rurociągów, o których mowa w art. 197 ust. 1 ustawy Prawo wodne. Wobec powyższego istnieje potrzeba wyjaśnienia, czy kontrolowana inwestycja stanowi urządzenie melioracji wodnych, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 9 u.p.b., które nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, tylko zgłoszenia wykonywania robót budowlanych w świetle art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.b. Skarżący wskazał w skardze konkretne regulacje prawne, które w jego ocenie stanowią podstawę do wyłączenia obowiązku legalizacji prowadzonych robót na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 u.p.b. Rozważań w tym temacie brak jest w postanowieniach organów obu instancji, a Sąd nie może zastępować organów nadzoru budowlanego w rozstrzygnięciu tego problemu. Rozpatrując ponownie sprawę organy przeanalizują dokładnie przepisy art. 29 ust. 2 pkt 9 u.p.b. oraz normy definiujące pojęcie "urządzeń melioracji wodnych" i wyjaśnią w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, czy zastany stan faktyczny kwalifikuje przedmiotową budowlę do kategorii takich urządzeń. Dopiero wówczas będzie można mówić o wyczerpującym rozpatrzeniu sprawy i wszechstronnym wyjaśnieniu podstawy prawnej postanowienia, realizującym zarówno jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego – zasady przekonywania, jak też urzeczywistniającym obowiązki wynikające z nakazów ustawodawczych zawartych w art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. Innymi słowy organ nadzoru budowlanego, w świetle argumentów zawartych w skardze, powinien w jednoznaczny i wyczerpujący sposób wykazać, dlaczego w zastanej sytuacji faktycznej znajduje/nie znajduje zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 9 u.p.b., co w konsekwencji wpływać będzie na zastosowanie właściwej podstawy prawnej do doprowadzenia przedmiotowych robót do stanu zgodnego z prawem (legalizacja samowoli budowlanej lub postępowanie naprawcze w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 u.p.b.), bądź uznania, że stan niezgodności z przepisami prawa budowalnego w ogóle nie wystąpił. Przywołanie w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia art. 48 ust. 2 i 3 k.p.a. stanowiło oczywistą omyłkę pisarską, sprostowaną zresztą postanowieniem Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru budowlanego z dnia 26 lutego 2020 r. i nie mogło prowadzić zgodnie z wnioskami skargi do stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy wobec stwierdzonego naruszenia przepisów postępowania Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 tej ustawy procesowej oraz w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.). Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, a podstawę ku temu stanowi art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 przywołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.