II SA/Bk 163/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant sekretarz sądowy Emilia Jarząbska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia 20 stycznia 2026 r. nr SKO.433/2/2026 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego o przeniesienie decyzji o ustalenie warunków zabudowy oddala skargę. Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności faktycznych i prawnych. Na wniosek T. C. Wójt Gminy Zambrów wydał 23 czerwca 2017 r. decyzję (znak Rrg.6730.39.2017) o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu opieki osób starszych oraz budowę infrastruktury technicznej (zbiornika na ścieki lub indywidualnej oczyszczalni ścieków) w zabudowie usługowej na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...]położonych w obrębie geodezyjnym N., gmina Zambrów. W dniu 10 lipca 2025 r. P. C. złożył wniosek o przeniesienie na jego rzecz powyższej decyzji. Do swego wniosku załączył pisemny wniosek T. C. o przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy nr Rrg.6730.39.2017 z dnia 23 czerwca 2017 r. na rzecz P. C. Po zebraniu dowodów tj. dołączeniu materiałów z postępowania o ustalenie warunków zabudowy oraz po włączeniu do akt skróconego odpisu aktu zgonu T. C. organ stwierdził, iż adresat decyzji o warunkach zabudowy nr Rrg.6730.39.2017 z dnia 23 czerwca 2017 r., wydanej dla inwestycji polegającej na budowie domu opieki osób starszych oraz infrastruktury technicznej, nie żyje i nie może wziąć udziału w prowadzonym postępowaniu. Biorąc pod uwagę powyższe wniosek strony stał się – zdaniem Wójta Gminy Zambrów - bezprzedmiotowy i decyzją z 20 listopada 2025r. organ I instancji umorzył postępowanie. Z powyższą decyzją nie zgodził się P. C. wnosząc odwołanie, w którym zarzucił decyzji naruszenie: 1) art. 105 § 1 k.p.a poprzez bezpodstawne umorzenie postępowania, mimo braku przesłanek do uznania, że sprawa stała się bezprzedmiotowa; 2) art. 7, art. 8, art. 28, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez nierzetelne rozpatrzenie materiału dowodowego zebranego w sprawie, niewyjaśnienie istotnych okoliczności, błędne ustalenie stron postępowania oraz zaniechanie ustalenia następstwa prawnego po zmarłym adresacie decyzji, w szczególności poprzez uznanie, iż wolą zmarłego T. C. nie było przeniesienie warunków zabudowy na P. C.; 3) art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 6, 7, 9, 11, 77 i 80 k.p.a. poprzez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także brak odniesienia się do argumentów powołanych przez odwołującego we wniosku z dnia 4 lipca 2025 r., w szczególności nie ustosunkowanie się do oświadczenia T. C. na rzecz którego została wydana decyzja o warunkach zabudowy; 4) art. 7a k.p.a poprzez brak rozstrzygnięcia wątpliwości prawnych na korzyść strony pomimo wątpliwości co do zastosowania normy prawnej; 5) art. 63 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną interpretację polegającą na tym, że organ pierwszej instancji badając przesłanki zgody wyrażonej przez odwołującego na przeniesienie praw z decyzji o warunkach zabudowy uznał, iż brak było przedmiotowej zgody i nie była spełniona przesłanka zgody, mimo, iż przesłanka zgody odwołującego się została spełniona, pomimo spełnienia ustawowych przesłanek, a co za tym idzie. organ I instancji zobowiązany był wydać decyzję przenoszącą decyzję na wnioskodawcę, 6) naruszenie art. 60 Kodeksu cywilnego w związku z art. 63 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, że nie doszło do skutecznego złożenia oświadczenia woli przez T. C.; 7) błędną wykładnię prawa polegającą na przyjęciu, że decyzja o warunkach zabudowy wygasa wskutek śmierci jej adresata lub że nie może być przedmiotem przeniesienia po śmierci pomimo uprzedniego złożenia oświadczenia o przeniesieniu warunków zabudowy. Wskazując na powyższe odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji przenoszącej warunki zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestora, ewentualnie o uchylenie w całości decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I na instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łomży po rozpatrzeniu odwołania decyzją z 20 stycznia 2026r. (nr SKO.433/2/2026) orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej Kolegium wyjaśniło kiedy ma miejsce bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego stwierdzając w konkluzji, że zachodzi wtedy gdy niemożliwe jest wydanie decyzji merytorycznej. Następnie Kolegium podkreśliło, że postępowanie administracyjne prowadzone jest w stosunku do strony, która - o ile jest osobą fizyczną – ma zdolność prawną, którą nabywa z urodzeniem a traci z chwilą śmierci. Oznacza to – zdaniem Kolegium - że nie można orzekać wobec osoby zmarłej o jej prawach i obowiązkach. Charakter strony przysługujący osobie fizycznej wygasa wraz z jej śmiercią, a więc nie tylko nie można wszcząć ani wydać w stosunku do niej decyzji, ale także nie może ona - z powodu braku możliwości fizycznego doręczenia takiej decyzji - wywołać odpowiednich skutków prawnych Zgodnie z art. 63 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ, który wydał decyzję, o której mowa w art. 59 ust. 1 (tj. decyzję o warunkach zabudowy), jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innej osoby, jeżeli przyjmuje ona wszystkie warunki zawarte w tej decyzji. Stronami w postępowaniu o przeniesienie decyzji są jedynie podmioty, między którymi ma być dokonane jej przeniesienie. Zatem, jak z powyższego wynika, przeniesienie decyzji uzależnione jest od spełnienia dwóch warunków. Po pierwsze, strona, na rzecz której została wydana decyzja, musi wyrazić zgodę na jej przeniesienie. Po wtóre, osoba, na rzecz której ma być przeniesiona decyzja, musi przyjąć wszystkie zawarte w niej warunki. Niniejsze warunki muszą być spełnione łącznie. W konsekwencji przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy na inną osobę skutkuje wyłącznie zmianą jej adresata, a warunki zabudowy określone w decyzji pozostają niezmienione. Niezbędną przesłanką do wydania decyzji na podstawie art. 63 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest zgoda strony, na rzecz której decyzja podlegająca przeniesieniu została wydana. Zgoda ta jak przyjmuje się w orzecznictwie jest typowym oświadczeniem woli, do którego mają zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego (por. wyrok NSA z 12 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2510/12). Osoba zmarła nie posiada zdolności prawnej, a tym samym nie może być podmiotem praw i obowiązków z zakresu administracji publicznej. Kolegium zwróciło uwagę, że konstrukcja przenoszenia praw i obowiązków zawartych w decyzji administracyjnej na osobę trzecią, zwana sukcesją prawną albo następstwem prawnym, jest w obszarze prawa administracyjnego zjawiskiem wyjątkowym, zwłaszcza w odniesieniu do aktów, które - tak jak decyzja o warunkach zabudowy - nie są aktami rzeczowymi. Tym samym w przypadku uzyskania pozytywnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, adresat decyzji mógłby co najwyżej nabyć prawo osobiste, wynikające z występowania w postępowaniu administracyjnym jako inwestor. Nie mógłby on natomiast uzyskać żadnego prawa majątkowego (zbywalnego), które wchodziłoby do masy spadkowej. W zakresie spadkobrania w orzecznictwie sądowo-administracyjnym ugruntowany został pogląd, według którego prawa i obowiązki nabyte na przykład w drodze decyzji administracyjnej są w zasadzie niezbywalne, chyba że są to prawa i obowiązki o charakterze cywilnoprawnym. Zauważyć należy, że żaden z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie określa, by uprawnienie wynikające z decyzji o warunkach zabudowy podlegało dziedziczeniu, a tym samym, by wchodziło w skład spadku. Konkluzji tej nie zmienia przepis art. 63 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, umożliwiający przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy. W okolicznościach niniejszej sprawy bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego ma swoje źródło właśnie w braku podstaw do zastosowania art. 63 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy z 23 czerwca 2017 r. w związku ze śmiercią adresata tej decyzji, tj. T. C.. W podobnej sprawie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 24 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Bk 271/22. W wyroku z 8 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 2870/16, NSA podkreślił, że decyzja o warunkach zabudowy zawsze wydana jest rzecz jej adresata, wnioskodawcy, zaś inne osoby mogą uzyskać przeniesienie jej na swoją rzecz (a zatem uzyskać możliwość wykorzystania jej w ewentualnym procesie inwestycyjnym), jedynie za zgodą osoby, której przysługuje prawo powołania się na tę decyzję (czy to pierwotnego wnioskodawcy, czy też osoby, która nabyła prawo z decyzji wskutek przeniesienia na podstawie art. 63 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skoro adresat decyzji z 23 czerwca 2017 r., tj. T. C. zmarł, to tym samym w sprawie nie istnieje już podmiot, który mógłby wyrazić zgodę na przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy. W konsekwencji organ prawidłowo uznał, że sprawie zabrakło jednego z podmiotowych elementów stosunku administracyjnoprawnego, a tym samym postępowanie należy umorzyć. Z uwagi na fakt, iż T. C. zmarł, organ nie ma możliwości ustalenia i zweryfikowania czy T. C. rzeczywiście wyraził zgodę na przeniesienie decyzji i czy oświadczenie to jest aktualne w momencie wydania decyzji o przeniesieniu decyzji o warunkach zabudowy. Skoro T. C. nie żyje to nie może być stroną w sprawie i w niej uczestniczyć w związku z powyższym organ I instancji trafnie umorzył postępowanie. Z uwagi na charakter prawny decyzji o warunkach zabudowy opisany wyżej na miejsce strony nie wstąpią następcy prawni strony. Słusznie pełnomocnik odwołującego wskazuje, iż przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wymagają, aby zgoda była składana w trakcie postępowania i może być udzielona wcześniej. W przypadku gdy jest złożona wcześniej, ale podmiot, który złożył takie oświadczenie żyje to jest stroną postępowania otrzymuje zawiadomienie o toczącej się sprawie i może zająć stanowisko, organ ma możliwość zweryfikowania czy podmiot złożył takie oświadczenie czy oświadczenie jest aktualne i nie zostało cofnięte, co w niniejszej sprawie ze względu na śmierć T. C. jest niemożliwe. Istotne jest to zwłaszcza w sytuacji gdy od złożenia oświadczenia upłynęło ponad 7 lat. Mając powyższe na uwadze Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łomży uznało, że w postępowaniu administracyjnym okoliczności sprawy zostały wyjaśnione w sposób pełny i ocenione w świetle mających zastosowanie przepisów prawa materialnego bez naruszenia norm tego prawa, a zarzuty odwołania są niezasadne. P. C. wywiódł skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję ostateczną, w której powtórzył zarzuty odwołania zarzucając organom naruszenie: I. art. 105 § 1 k.p.a. poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy decyzji Wójta Gminy Zambrów z dnia 20 listopada 2025 r. umarzającej postępowanie, mimo braku przesłanek do uznania, że sprawa stała się bezprzedmiotowa; II. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 28, art. 77 § 1. art. 80 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez nierzetelne rozpatrzenie przez organ materiału dowodowego zebranego w sprawie, niewyjaśnienie istotnych okoliczności, błędne ustalenie stron postępowania oraz zaniechanie ustalenia następstwa prawnego po zmarłym adresacie decyzji, w szczególności poprzez uznanie, iż wolą zmarłego T. C. nie było przeniesienie warunków zabudowy na P. C.; III. art. 7a k.p.a. poprzez brak rozstrzygnięcia wątpliwości prawnych na korzyść strony pomimo wątpliwości co do zastosowania normy prawnej; IV. naruszenie art. 63 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną interpretację polegającą na tym, że organ pierwszej instancji badając przesłanki zgody wyrażonej przez skarżącego na przeniesienie praw z decyzji o warunkach zabudowy nr Rrg.6730.39.2017 z dnia 23 czerwca 2017 r. uznał, iż nie była spełniona przesłanka zgody, pomimo spełnienia ustawowych przesłanek, a co za tym idzie, organ zobowiązany był wydać decyzję przenoszącą decyzję na skarżącego; V. błędną wykładnię prawa polegającą na przyjęciu, że decyzja o warunkach zabudowy wygasa wskutek śmierci jej adresata i nie może być przedmiotem przeniesienia po śmierci pomimo uprzedniego złożenia oświadczenia o przeniesieniu warunków zabudowy. Nadto skarżący wniósł na podstawie art. 86. k.p.a. o przesłuchanie skarżącego w charakterze strony a generalnie o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, ewentualnie zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przeniesienie warunków zabudowy na rzecz skarżącego i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje; Skarga podlegała oddaleniu albowiem umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy wobec śmierci adresata decyzji mającej być przeniesioną, było zgodne z prawem. Zgodnie z art. 63 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ, który wydał decyzję, o której mowa w art. 59 ust. 1, czyli decyzję o warunkach zabudowy, jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innej osoby, jeżeli przyjmuje ona wszystkie warunki zawarte w tej decyzji. Stronami w postępowaniu o przeniesienie decyzji są jedynie podmioty, między którymi ma być dokonane jej przeniesienie. Z powyższego wynika, że przeniesienie decyzji uzależnione jest od spełnienia dwóch warunków. Po pierwsze, strona, na rzecz której została wydana decyzja, musi wyrazić zgodę na jej przeniesienie. Po wtóre, osoba, na rzecz której ma być przeniesiona decyzja, musi przyjąć wszystkie zawarte w niej warunki. Niniejsze warunki muszą być spełnione łącznie na etapie postępowania administracyjnego, w którym ma dojść do wydania decyzji o przeniesieniu warunków zabudowy. Przepis powyższy wyraża materialnoprawne i proceduralne przesłanki decyzji o przeniesieniu decyzji o warunkach zabudowy. Do materialnoprawnych przesłanek należy zgoda dotychczasowego adresata decyzji o warunkach zabudowy na przeniesienie jej na rzecz konkretnego podmiotu oraz zgoda tego podmiotu na przyjęcie wszystkich warunków zawartych w decyzji o warunkach zabudowy. Do przesłanek proceduralnych należy udział w postępowaniu w sprawie przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy jedynie dwóch podmiotów: dotychczasowego adresata decyzji o warunkach zabudowy oraz podmiotu przejmującego warunki określone w przenoszonej decyzji o warunkach zabudowy. Zamieszczone w przepisie zdanie, mówiące, że "stronami w postępowaniu o przeniesienie decyzji są jedynie podmioty, między którymi ma być dokonane jej przeniesienie" jest jasne i nie wymaga dokonywania wykładni innej niż literalna stosownie do paremii "clara non sunt interpretanda" oznaczającej brak poddawania jakiejkolwiek interpretacji tego, co jest jasne. Powyższy zapis oznacza, że skoro w postępowaniu o przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy powinny uczestniczyć podmioty między którymi ma być dokonane przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy, to stwierdzenie faktu, że nastąpiła śmierć adresata decyzji o warunkach zabudowy, nie pozwala na prowadzenie postępowania o wydanie decyzji przenoszącej decyzję o warunkach zabudowy. Skład orzekający w sprawie niniejszej w pełni akceptuje stanowisko zaprezentowane przez WSA w Białymstoku w prawomocnym wyroku z 24 maja 2022r. o sygn. II SA/Bk 271/22 (ogólnodostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), do którego nawiązał organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem powyższym sąd administracyjny także oddalił skargę na decyzję umarzającą postępowanie w sprawie przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy. Do umorzenia postępowania administracyjnego doszło również wobec ustalenia, że adresat decyzji o warunkach zabudowy nie żyje. Strona skarżąca decyzję, będąca podmiotem na rzecz którego miała być przeniesiona decyzja o warunkach zabudowy, powoływała się na zgodę na przeniesienie decyzji wyrażoną przez spadkobierców nieżyjącego adresata decyzji o warunkach zabudowy. Sąd w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku zwrócił uwagę na kilka istotnych kwestii związanych z instytucją przeniesienia decyzji warunkach zabudowy. Po pierwsze zwrócił uwagę na charakter decyzji o warunkach zabudowy. Wskazał, że celem decyzji o warunkach zabudowy jest przesądzenie o dopuszczalnym w świetle państwowego porządku planistycznego sposobie zagospodarowania terenu, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego czyli nie uchwalono lokalnego porządku planistycznego. Decyzja o warunkach zabudowy stanowi wyłącznie szczegółową informację o tym, jaki obiekt i pod jakimi warunkami inwestor może na danym terenie zrealizować. Po drugie trafnie stwierdził, że ta urzędowa informacja o charakterystyce zabudowy tworzy swoiste prawo osobiste dla wnioskodawcy (inwestora i adresata decyzji o warunkach zabudowy) nie mające cech aktu rzeczowego. Nawiązując do dominujących poglądów doktryny prawa podkreślił, że argumentem przemawiającym za brakiem cech aktu rzeczowego w decyzji o warunkach zabudowy jest dopuszczalność wydania kilku wnioskodawcom decyzji o warunkach zabudowy, dotyczącej tej samej nieruchomości i dla różnych inwestycji a także kilku decyzji dotyczących różnych inwestycji temu samemu wnioskodawcy. Nadto słusznie zaakcentował, że decyzja o warunkach zabudowy w odróżnieniu od aktów rzeczowych nie wywołuje z mocy prawa skutków prawnych wobec osób nie będących stroną postępowania w przedmiocie wydania decyzji. Z osobistym dla wnioskodawcy charakterem decyzji o warunkach zabudowy wiąże się obowiązek tego wnioskodawcy przedłożenia wydanej wobec niego decyzji o warunkach zabudowy przy ubieganiu się o udzielenie pozwolenia na budowę. Skład orzekający w pełni podziela zaprezentowane w uzasadnieniu powołanego wyroku spostrzeżenie, że wnioskodawca decyzji o warunkach zabudowy i jej adresat nie uzyskuje decyzją prawa majątkowego, zbywalnego, wchodzącego do masy spadkowej a zatem takiego, którym na mocy sukcesji generalnej rozporządzać mogliby spadkobiercy adresata decyzji. Żaden przepis ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wskazuje, by uprawnienia wynikające z decyzji o warunkach zabudowy podlegały dziedziczeniu a tym samym wchodziły do spadku. W konsekwencji w postępowaniu administracyjnym o przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy, woli przeniesienia decyzji nie mogą wyrażać spadkobiercy nieżyjącego adresata decyzji o warunkach zabudowy. Do przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy, dla którego konieczne jest przeprowadzenie postępowania, w którym należy przecież wykluczyć wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy, może zatem dojść wyłącznie między żyjącymi podmiotami: pierwotnym adresatem decyzji o warunkach zabudowy i podmiotem, na rzecz którego decyzja o warunkach zabudowy ma być przeniesiona. Ujawnienie zatem w toku postępowania o przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy faktu śmierci podmiotu, na rzecz którego decyzja o warunkach zabudowy została wydana, oznacza brak możliwości merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ w przedmiocie przeniesienia decyzji. Niemożność zaś merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej oznacza bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, skutkująca koniecznością umorzenia postępowania administracyjnego. Widoczna bezprzedmiotowość postępowania z przyczyn podmiotowych, czyniła zbytecznym ustalanie, czy przedmiot przeniesienia nadal w obrocie prawnym funkcjonuje (czy nie stwierdzono wygaśnięcia tej decyzji) Z powyższych przyczyn sąd uznał, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Postępowanie administracyjne wywołane wnioskiem skarżącego o przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy było bezprzedmiotowe wobec ujawnionego faktu śmierci drugiej strony postępowania a okoliczności sprawy zostały wyjaśnione w sposób pełny i ocenione w świetle mających zastosowanie przepisów prawa materialnego bez naruszenia norm tego prawa. Wyjaśnienie objęło konieczne dla rozstrzygnięcia istotne okoliczności, mające znaczenie dla podjętego rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 k.p.a.) a ich ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. w rozstrzygnięciu zawarto podstawowe jego elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Organ II instancji odniósł się do argumentów odwołania, przy czym wyrażone w tym zakresie stanowisko, nie może być uznawane za nieprawidłowe z tego jedynie powodu, że pozostaje odmienne od oczekiwań strony skarżącej. W ocenie Sądu nie doszło także do naruszenia art. 8 k.p.a. – zasady pogłębiania zaufania obywateli czy też zawartej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania. W sprawie nie wystąpiły wątpliwości prawne co do zastosowania normy prawnej albowiem treść art. 63 ust.5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest jasna i nie wymaga konieczności sięgania do pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych. Stronami postępowania o przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy są jedynie podmioty, miedzy którymi ma być dokonane jej przeniesienia a zatem po śmierci podmiotu, na rzecz którego wydano decyzję o warunkach zabudowy, do wydania decyzji przenoszącej decyzję o warunkach zabudowy dojść nie może. Mając powyższe na uwadze sąd skargę oddalił (art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi)