II SA/Bk 165/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia w sprawie ze skargi Huberta Korytkowskiego na orzeczenie P. Komendanta Wojewódzkiej Policji w B. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia W złożonej do Sądu skardze na orzeczenie P. Komendanta Wojewódzkiej Policji w B., utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] o uznaniu skarżącego – H. K. winnym zarzucanego mu czynu i wymierzeniu kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, skarżący wniósł jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Wniosek ten uzasadniono jednym zdaniem, w ten sposób, że wykonanie kwestionowanego orzeczenia spowoduje trudne do usunięcia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest więc istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, a która jest wynikiem wykonania kwestionowanego aktu lub czynności. Omawiana instytucja ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie (zob. m.in. postanowienia NSA z 17 lipca 2006 r., I FZ 281/06; z 18 sierpnia 2009 r., II OZ 665/09; z 23 lipca 2009, II FZ 282/09; z 19 lutego 2009 r., II FSK 136/09 - dostępne w CBOSA). Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania. Przedmiotem zaskarżonego orzeczenia jest wymierzenie kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, o której mowa w art. 134 pkt 3 i art. 134c ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa). Kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, oznacza wytknięcie ukaranemu niewłaściwego postępowania i uprzedzenie go, że jeżeli ponownie popełni przewinienie dyscyplinarne, może zostać wyznaczony na niższe stanowisko służbowe w trybie dyscyplinarnym lub ukarany surowszą karą dyscyplinarną (art. 134c ustawy). Wprawdzie z art. 135o ust. 5 ustawy wynika, że prawomocne orzeczenie o ukaraniu włącza się do akt osobowych policjanta, lecz stanowi to wyłącznie czynność techniczną. Zgodnie z art. 135q ust. 1 pkt 2 ustawy, kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku ulega zatarciu po upływie 12 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. W przypadku natomiast nienagannej służby, stwierdzonej w opinii służbowej, przełożony dyscyplinarny może zatrzeć karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku przed upływem tego terminu, jednak nie wcześniej niż przed upływem 6 miesięcy od dnia jej orzeczenia (art. 135q ust. 3 pkt 2), a za wykazanie męstwa lub odwagi oraz za poważne osiągnięcia w wykonywaniu zadań służbowych przełożony dyscyplinarny może w każdym czasie zatrzeć karę dyscyplinarną (art. 135q ust. 4). Zatarcie kary dyscyplinarnej oznacza uznanie kary za niebyłą i powoduje usunięcie z akt osobowych policjanta orzeczenia o ukaraniu (art. 135q ust. 1 i ust. 7 zd. 1 ustawy). Z przepisów tych nie wynika, aby orzeczenie o ukaraniu karą ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku podlegało wykonaniu lub wymagało wykonania, aby wywołać stan rzeczy z niego wynikający. W tej sytuacji, skoro zaskarżone orzeczenie nie posiada przymiotu wykonalności, to nie powoduje skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Nadto podnieść należy, że wystąpienie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu wiąże się z obowiązkiem takiego jego sformułowania, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (zob. postanowienia NSA: z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09; z 10 grudnia 2010 r., II FZ 536/10; z 1 marca 2011 r., II FZ 17/11; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229). W niniejszej sprawie w uzasadnieniu wniosku skarżący nie wskazał na żadne konkretne okoliczności świadczące o tym, że istnieje potencjalnie możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Poprzestał jedynie na stwierdzeniu, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia spowoduje trudne do usunięcia skutki. Z powyższych względów na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.