II SA/Bk 168/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 08 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. z dnia [...].12.2009 r. nr [...], 2. stwierdza, że wymienione decyzje nie podlegają wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżącej K. J. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. decyzją z dnia [...] grudnia 2009 roku nr [...] nakazał K. J. rozbiórkę 9 sztuk garaży blaszanych zlokalizowanych na działce o nr ewidencyjnym 1648 przy ul. D. [...] w B., wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę. Powyższa decyzja wydana została po rozpatrzeniu wniosku K. J. z dnia 19 lutego 2009 roku o legalizację wybudowanych na ww. działce w 1993 roku garaży. Organ I instancji ustalił w toku postępowania, iż właścicielką działki o nr ewid.1648 przy ul. D. w B. jest K. J. zamieszkała w B. przy ul. D. [...] (nr ewid. działki 1648). W 1993 roku na działce tej zostały ustawione garaże wykonane z blachy, służące do przechowywania samochodów osobowych Na powyższe przedsięwzięcie nie zostało wydane pozwolenie na budowę. Ustalono jednocześnie, iż dojazd do garaży zapewnia wspólny plac manewrowy a posesja posiada ogrodzenie z bramą umożliwiającą wjazd na ten teren od ulicy D. W dniu 24 kwietnia 2009 roku organ I instancji przeprowadził wizję w terenie i zażądał od właściciela działki, stosownych dokumentów stwierdzających brak występowania zagrożenia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia oraz pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 roku PINB PG w Białymstoku nałożył na podstawie art. 56 ustawy Prawo budowlane z 1974 roku, na K. J. obowiązek przedłożenia: 1.opinii technicznej na temat zgodności usytuowania garaży z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki z określeniem ewentualnych robót budowlanych doprowadzających do zgodności z przepisami, 2.oceny stanu technicznego przedmiotowych garaży z określeniem ewentualnych robót budowlanych niezbędnych do wykonania, 3.opinii rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych z oceną, czy przedmiotowe obiekty spełniają warunki ochrony przeciwpożarowej. W przedłożonych opracowaniach oraz w uzupełnieniach do nich, nie stwierdzono, aby garaże znajdujące się na działce kolidowały z przepisami obowiązującymi w dacie budowy. W trakcie samodzielnie poczynionych czynności administracyjnych organ I instancji zbadał we własnym zakresie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz dokonał własnej analizy przepisów wykonawczych. Organ pierwszej instancji uznał zgodność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie budowy garaży z powstałą inwestycją. Ponadto PINB stwierdził, że siedem garaży usytuowanych jest zbyt blisko od budynków mieszkalnych jednorodzinnych wykonanych z materiałów niepalnych, zlokalizowanych na sąsiednich działkach. Odległość ta waha się w granicach od 0,30m. do 1,95 m., natomiast dwa garaże przy wjeździe na działkę są oddalone od jezdni ulicy D. o 2,60m i o 2,95m. Organ I instancji ustalił, iż obowiązujący wówczas Miejscowy Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Białegostoku ( Uchwała Miejskiej Rady Narodowej z dnia 17 kwietnia 1986 roku nr XI/83/86, publ. Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Białymstoku Nr 11 poz. 120) przewidywał na tym terenie zabudowę mieszkaniową jedno i wielorodzinną, co też pozwalało na postawienie garaży jako obiektów uzupełniających w stosunku do zabudowy głównej. Organ I instancji wydając ww. decyzję uznał iż, z uwagi na datę wzniesienia garaży w rozpoznawanej sprawie należało stosować na podstawie art. 103 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo Budowlane ( Dz. U. Nr 156 poz. 1118 ze zm) przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 38 poz. 229 ze zm.). PINB PG w B. wskazał, iż przepisy Prawa budowlanego z 1974 roku dopuszczają legalizację samowolnie wzniesionych obiektów, pod warunkiem, że nie powodują one niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia i nie pogarszają warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Odwołując się do treści art. 37 ww. ustawy z 1974 roku organ I instancji wskazał, iż obiekty budowlane wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w czasie ich budowy podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, iż obiekt, lub jego część: 1) znajdują się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod zabudowę innego rodzaju, lub; 2) powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. O ile wzniesienie garaży na tej działce było zgodne z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, to, w ocenie organu I instancji, nakazanie ich rozbiórki jest konieczne z uwagi na naruszenie przepisów techniczno-budowlanych, określonych w rozporządzeniu Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17 poz. 62 ze zm.). Naruszenie to polega na niezachowaniu wymaganej odległości garaży od budynków sąsiednich na terenie zabudowy jednorodzinnej określone w § 156 ww. rozporządzenia. Odległości te wahają się w granicach od 0,30 do 1,95 m. Jednocześnie organ I instancji wskazał, iż usytuowanie 2 garaży nie spełnia wymogów art. 43 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym obiekty takie nie mogą być wznoszone w odległości 6 metrów od zewnętrznej krawędzi jezdni, a ww. garaże właśnie w tej strefie znajdują się. W przedłożonych ocenach i opinii nie ustosunkowano się do tych warunków technicznych, nie zostały one w pełni przeanalizowane, tym samym organ I instancji wskazał, iż w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należało nakazać K. J. jako właścicielce nieruchomości rozbiórkę wszystkich garaży. W wyniku rozpoznania odwołania K. J. od ww. decyzji P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] stycznia 2010 roku nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie organu I instancji. Organ II instancji przywołując w uzasadnieniu decyzji i analizując poczynione w sprawie przez PINB PG w B. ustalenia wskazał, iż w przedłożonych opracowaniach oraz w uzupełnieniach do nich, nie stwierdzono, aby garaże znajdujące się na działce kolidowały z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującymi w dacie budowy. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. podzielił ocenę organu I instancji odnośnie kolizji usytuowania garaży z regulacją zawartą w § 156 rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 roku. Odległość tych budowli od sąsiednich budynków mieszkalnych nie może być mniejsza niż 3 metry, a w rozpoznawanym przypadku wynosi ona od 0,30 m do 1,95 m. Organ II instancji podzielił również ocenę PINB PG w B. odnośnie naruszenia wymaganej przepisami prawa o drogach publicznych z 1985 roku odległości posadowionych na działce garaży od krawędzi jezdni. Organ II instancji wskazał, iż słusznie nakazano rozbiórkę 9 garaży, gdyż ich usytuowanie zagraża bezpieczeństwu ludzi i mienia. Zagrożenie zarówno w ruchu kołowym jak i pieszym stwarzają dwa garaże zlokalizowane w zbyt małej odległości od ulicy D. Nadto usytuowanie tych budowli stwarza zagrożenie pożarowe dla budynków mieszkalnych zlokalizowanych na sąsiednich działkach o nr 1649 i 1647, wzniesionych w okresie wcześniejszym, poza tym w przedłożonych w sprawie opiniach i ocenie nie wzięto pod uwagę treści § 156 powołanego wyżej rozporządzenia i art. 43 ust 1 ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 roku. Organ II instancji w oparciu o powyższe ustalenia, stwierdził wystąpienie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia, zarówno osób korzystających z garaży, zamieszkujących w sąsiedztwie, jak i korzystających z przebiegającej obok jezdni. Dlatego też zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy. Na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] stycznia 2010 roku nr [...] K. J. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zaskarżając ją w całości zarzucając organowi II instancji: - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynika sprawy, a w szczególności art. 37 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 roku przez przyjęcie, że wszystkie garaże stanowią zagrożenie pożarowe dla budynków zlokalizowanych na działkach sąsiednich powstałych w okresie wcześniejszym; - sprzeczność istotnych ustaleń organu z zebranym w sprawie materiałem dowodowym a w szczególności ze sporządzonymi w sprawie opiniami technicznymi; -orzeczenie w sprawie w zakresie, który nie był skarżony a zatem w części prawomocnej, to jest dot. rozbiórki garaży o nr 1 i 9. W uzasadnieniu wskazała, iż organ II instancji orzekał w sprawie odnośnie rozbiórki wszystkich garaży, pomimo tego, iż decyzja organu I instancji nie została zaskarżona odnośnie obiektów o nr 1 i 9. Tym samym argumenty dotyczące istniejącego zagrożenia wynikającego z usytuowania garaży 1 i 9, nie mogą stanowić uzasadnienia rozbiórki całej reszty. Decyzję o nakazaniu rozbiórki odnośnie garaży 2-8 z tej przyczyny uznać należy za oczywiście niesłuszną a także bezprzedmiotową. Z przedłożonych w sprawie opinii jednoznacznie wynika, że garaże nie stanowią zagrożenia pożarowego dla sąsiednich budynków. Nadto opinia techniczna z 6 lipca 2009 roku do której organ I instancji składał zastrzeżenia została uzupełniona i poprawiona. Do jej poprawionej wersji organ ten zastrzeżeń nie wnosił, nie żądał również jej uzupełnienia. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji odnośnie garaży 2-8 skarżąca podała, iż jej wykonanie doprowadziłoby do nieodwracalnych strat w strukturze garaży co też narażałoby ją na znaczną szkodę. Wskazując na powyższe uchybienia skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od organu II instancji na jej rzecz kosztów postępowania i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części dotyczącej garaży o nr 2-8. Organ II instancji w odpowiedzi na skargę powielił wskazaną w zaskarżonej decyzji argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 §1 i i ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Podkreślić należy również, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględniając powyższe uregulowania Sąd uznał, iż skargę uznać należy za zasadną, ponieważ zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem prawa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż organy obu instancji poprawnie wskazały właściwe przepisy znajdujące w sprawie zastosowanie i stanowiące podstawę rozstrzygnięcia – to jest przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane - Dz. U. Nr 38 poz. 229 ze zm. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 września 1997 roku w sprawie III RN 33/97, publ. OSNP 1998/6/168). Nie ulega jednocześnie wątpliwości, że garaże znajdujące się na działce skarżącej są obiektami budowlanymi do których stosuje się przepisy dotyczące legalizacji "samowoli budowlanej" (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 6 grudnia 2007 roku sygn. akt II SA/Wr 303/07, publ. Lex nr 491988). Podzielić należy pogląd organów obu instancji, iż w sprawie nie zachodzi wskazana w art. 37 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 roku przesłanka nakazania rozbiórki garaży. Ich posadowienie na działce nr 1648 nie pozostawało w sprzeczności z treścią obowiązującego odnośnie tego terenu planu zagospodarowania przestrzennego. W przedmiotowej sprawie rozbiórka garaży mogłaby mieć miejsce, tylko w przypadku, gdyby organy wykazały, że postawione niezgodnie z prawem garaże powodują niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo sprowadzają niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych. W tej sprawie podstawowe znaczenie miała przesłanka powodowania przez garaże niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia. Wykazanie zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi jest obowiązkiem organów I i II instancji, jak też stanowi niezbędną przesłankę podczas orzekania na podstawie art. 37 ust.1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974roku ( por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2007 roku w sprawie VII SA/Wa 224/07, publ. Lex nr 334853, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 14 października 2004 roku w sprawie SA/Rz 753/03, publ. ONSAiWSA z 2005 roku nr 4 poz. 84). Należy w tym miejscu podkreślić, iż ewentualne zagrożenia powinny stwierdzić osoby z odpowiednimi uprawnieniami i przynależnością do izby samorządu zawodowego oraz opinii rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych w formie opinii wydanej na postawie rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki ( Dz. U. Nr 17 poz. 62 ze zm.). W przedmiotowej sprawie skarżąca na polecenie organu I instancji w dniu 08 lipca 2009 roku przedłożyła stosowne oceny i opinie, a następnie 27.08.2009roku w związku ze stwierdzeniem organu, iż nie wyjaśniają one w całości istoty sprawy złożyła również dokumenty uzupełniające. W przedłożonych organowi opiniach i ocenach osoby uprawnione do ich wydania stwierdziły, iż przedmiotowe garaże nie stwarzają niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia. Organ I instancji wbrew treści powyższych opinii i ocen uznał jednak, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi przesłanka art.37 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 roku, gdyż obiekty naruszają przepisy techniczno-budowlane obowiązujące w okresie budowy. Z treści uzasadnień decyzji organu I jak i II instancji nie wynika jakie niebezpieczeństwo stwarza usytuowanie w/w garaży. Organ I instancji tych przesłanek w ogóle nie rozważał, poprzestając na wskazaniu istnienia niezgodności posadowienia garaży na gruncie z normami rozporządzeniu Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17 poz. 62 ze zm.). Organ II instancji podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji organu I instancji odnośnie niezgodności z ww. normami i lakonicznie wskazał, iż zagrożenie o którym mowa w art. 37 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 roku istnieje; odnośnie garaży z uwagi na zbyt bliską ich odległość od jezdni, a odnośnie wszystkich garaży istnieje zagrożenie pożarowe dla budynków sąsiednich z uwagi na ich usytuowanie na działce. Zdaniem Sądu samo stwierdzenie, że naruszone zostały przepisy techniczne dotyczące usytuowania obiektów obowiązujące w dniu dopuszczenia się samowoli przez skarżącą jest niewystarczającym uzasadnieniem, żeby przyjąć, iż jest to naruszenie, które automatycznie skutkuje niebezpieczeństwem dla ludzi i mienia. Sąd potwierdza, iż naruszenie przepisów prawa jest działaniem nagannym, jednakże nie musi ono powodować sprowadzenia niebezpieczeństwa, które jest podstawą do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego. W judykaturze jest ugruntowany pogląd, że do zastosowania przepisu art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. nie wystarczy stwierdzenie przez organ naruszenia warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki. Organ nadzoru zobligowany jest wykazać, że posadowienie blaszanych garaży na działce spowodowało rzeczywiste niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia. W tej sprawie organy nie wzięły jednak w ogóle pod uwagę, iż opinie i oceny wydane na podstawie powyższego rozporządzenia - przez specjalistów, wyraźnie wskazywały, że sporne garaże nie stwarzają zagrożenia dla ludzi i mienia. Organy natomiast zagrożenie to utożsamiają wyłącznie z faktem naruszenia warunków techniczno – budowlanych określonych w § 156 w/w rozporządzenia oraz art.43 ust.1 ustawy z dnia 21.03.1985 roku o drogach publicznych. Ocena występujących zagrożeń uzasadniających ewentualny nakaz rozbiórki jest wiedzą specjalistyczną, która powinna być zasięgana zgodnie z treścią art. 84 k.p.a. od osób ją posiadających, tj. biegłych specjalistów z zakresu pożarnictwa, bądź ruchu drogowego. Tak organ I jak i II instancji samodzielnie dokonując wyżej wymienionej oceny przekroczyły swoje uprawnienia wkraczając w sferę wiedzy biegłych specjalistów, do czego organy nie były uprawnione. W ocenie Sądu zarówno organ I i II instancji wydały decyzje z naruszeniem przepisów art. 7 i art.77 k.p.a., ponieważ nie podjęły wszelkich możliwych kroków do załatwienia sprawy przez to, że nie zebrały i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego. Niedopuszczalnym jest, aby organy wydawały decyzje na podstawie materiału dowodowego, który posiada braki. W ocenie Sądu nie uzupełnienie przez organy I i II instancji braków w ocenach i opiniach skutkowało naruszeniem przepisu art. 80 k.p.a., ponieważ nie do przyjęcia są stanowiska organów, iż na podstawie "całokształtu" zebranego w tej sprawie materiału zostało udowodnione, iż samowolnie wystawione garaże stworzyły niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że wykazanie w trakcie postępowania naruszenia przez skarżącą przepisów prawa budowlanego i wystawienie pod rządami ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane (Dz.U.Nr 38, poz.229 ze zm.) obiektów budowlanych, bez wymaganego przepisami prawa pozwolenia, w sposób sprzeczny z warunkami technicznymi określającymi usytuowanie budynków, zwłaszcza § 156 podstawie rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki ( Dz. U. Nr 17 poz. 62 ze zm.) oraz art.43 ust.1 ustawy z dnia 21.03.1985roku o drogach publicznych, nie daje podstaw do zastosowania art.37 ust.1 pkt 2 tej ustawy, przez przyjęcie, że tak wystawiony obiekt budowlany (samowolnie) podlega przymusowej rozbiórce. Warunkiem koniecznym bowiem do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę jest wykazanie, iż naruszenie przepisów technicznych wiąże się ze spowodowaniem niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnym pogorszeniem warunków użytkowych lub zdrowotnych dla otoczenia. Jeżeli w ocenie organów przedłożone przez Skarżącą opinie są niewiarygodne, to nie ma żadnych przeszkód by dopuścić dowód z opinii kolejnego biegłego na okoliczność niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, o których mowa w art. ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Nie zasługuje natomiast na uwzględnienie zarzut, iż przedmiotem rozstrzygnięcia organu odwoławczego objęto również garaże numer 1 i 9, pomimo że odwołanie ich nie dotyczyło. Zauważyć należy, że złożenie odwołania od decyzji bez względu na określenie zakresu odwołania przez skarżącego, powoduje, że organ odwoławczy rozpoznaje całą sprawę, mając na uwadze art. 139 k.p.a. Dodać jedynie należy, że usytuowanie garaży numer 1 i 9 zbyt blisko drogi publicznej nie powoduje, że obiekty te muszą być automatycznie rozebrane. Ustawa o drogach publicznych dopuszcza sytuowanie w pasie drogowym urządzeń i obiektów, które nie są związane z obsługą drogi, za zgodą zarządcy drogi. Tym bardziej więc możliwe jest sytuowanie takich obiektów w pobliżu drogi, jeżeli z oceny biegłego wynikałoby, że takie usytuowanie nie powoduje zagrożeń wskazanych w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W prowadzonym ponownie postępowaniu organy administracyjne muszą ustalić, czy garaże wystawione przez skarżącą sprzecznie z prawem, stwarzają niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia, posiłkując się w tym zakresie specjalistycznymi opiniami i ocenami. Powyższe uchybienia skutkują koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Dlatego też w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w wyroku. O kosztach orzeczono w oparciu o przepis art. 200 wymienionej wyżej ustawy.-