II SA/Bk 17/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.),, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 maja 2014 r. sprawy ze skargi N. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej 1. oddala skargę; 2. przyznaje radcy prawnemu M. W. – Z. od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w B.) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącej N. G. wykonane na zasadzie prawa pomocy. Decyzją z dnia [...] września 2013 r., Nr [...], wydaną przez Wójta Gminy G., na podstawie art. 145 i art. 148 ust. 1-3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.; powoływanej dalej jako: "u.g.n."), art. 104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. , poz. 267 ze zm.; powoływaną dalej jako: "k.p.a.") w związku z uchwałą nr [...] Rady Gminy G. z dnia [...] listopada 2007 r. w sprawie opłaty adiacenckiej (Dz. Urz. Woj. P. Nr 273, poz. 3035), ustalono na rzecz współwłaścicieli nieruchomości opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, oznaczonej numerem geodezyjnym [...], położonej w obrębie G., spowodowanego budową sieci kanalizacji sanitarnej. Jako osoby zobowiązane do uiszczenia tej opłaty organ I instancji wskazał: I. G., J. G., L. G., N. G., W. G., R. J., A. K. oraz G. T., Organ ustalił, że zaistniały podstawy do ustalenia na rzecz ww. osób opłaty adiacenckiej, w określonej w decyzji wysokości 1 144, 25 zł, przypadającej każdemu współwłaścicielowi według posiadanego udziału. Wskazał, iż w wyniku wykonania sieci kanalizacji sanitarnej nastąpił wzrost wartości wyżej wymienionej nieruchomości, który został określony w operacie szacunkowym z maja 2013 r., sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji dokonał oceny od strony formalnoprawnej i merytorycznej sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego. Zdaniem organu, operat sporządzony został zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i zawiera elementy pozwalające stwierdzić jego rzetelność. Od decyzji odwołała się N. G., zarzucając jej błędne wywiedzenie, iż dla przedmiotowej działki stworzono warunki do jej podłączenia do wybudowanej sieci. Wniosła o zwolnienie od obowiązku uiszczenia przedmiotowej opłaty przez N. G., W. G., R. J. i A. K. Dodała, że od kilkudziesięciu lat przedmiotowa działka jest podzielona umownie i rozgraniczona na dwie oddzielne posesje, co potwierdzają opłaty podatkowe. Stwierdziła, że nie może zgodzić się z doprowadzeniem jednego przyłącza do całej działki i niewykonania oddzielnego, bezpośrednio do jej domu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] października 2013 r., znak [...], postanowiło zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. Powołując się na przepisy art. 143 ust. 1-2, art. 144 ust. 1, art. 146 ust. 1, 1a, 2 u.g.n. i oceniając zebrany materiał dowodowy w sprawie organ odwoławczy doszedł do przekonania, że G. G. zrealizowała inwestycję polegającą na budowie kanalizacji sanitarnej. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia [...] października 2010 r. zawiadomił organ, że nie wnosi sprzeciwu w zakresie użytkowania kanalizacji. Z tym też dniem, co potwierdza organ I instancji w uzasadnieniu wydanej decyzji, stworzone zostały warunki do, korzystania z tego urządzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w postępowaniu odwoławczym dokonało ponownej oceny operatu szacunkowego ustalającego wartość nieruchomości, a będącego podstawą do ustalenia opłaty adiacenckiej. W wyniku przeprowadzonej analizy skład orzekający stwierdził, że w operacie szacunkowym, przedstawionym jako dowód w sprawie, biegły rzetelnie wykazał skalę wzrostu wartości przedmiotowej nieruchomości w związku z wybudowaniem w tej ulicy sieci wodociągowej. W złożonej do akt opinii rzeczoznawca zawarł wszelkie informacje niezbędne do ustalenia sposobu postępowania i wniosków, dotyczących określenia wartości nieruchomości. W ocenie organu odwoławczego, operat został sporządzony zgodnie z zasadą szczególnej staranności, w szczególności w zakresie wskazania podstaw prawnych dokonanych czynności, rozwiązań merytorycznych, przedstawienia toku obliczeń, wyniku końcowego, zawartych w operacie wniosków oraz ich uzasadnienia. W operacie szacunkowym biegły uwzględnił wszystkie cechy przedmiotowej nieruchomości mające wpływ na jej wartość. Operat ten zawierał również wyjaśnienia, co do wyboru metody szacowania nieruchomości. Poszczególne części operatu szacunkowego zawierały również wyjaśnienia, co do dokonanych w operacie obliczeń i ich wyników. Ustalenie wartości nieruchomości, zarówno przed jak i po wybudowaniu sieci kanalizacji sanitarnej zostało, zdaniem organu, przeprowadzone zgodnie z przepisami ustawy. Zatem zaistniały przesłanki do obciążenia właścicieli nieruchomości opłatą adiacencką. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że w prowadzonym postępowaniu organ I instancji miał do czynienia z jedną nieruchomością o numerze [...] i z tego tytułu organ II instancji nie widział powodu aby zaistniała w sprawie konieczność urządzenia odrębnego przyłącza do terenu zajmowanego przez Skarżącą. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. N. G. wniosła o uchylenie w całości decyzji nr [...] z dnia [...] października 2013 r. wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. oraz uchylenie decyzji poprzedzającej, wydanej przez Wójta Gminy G. w części nakładającej wniesienie opłaty adiacenckiej przez N. G., W. G., R. J., A. K. z powodów, które podnosiła w zaskarżeniu decyzji Wójta Gminy G. Zdaniem Skarżącej, rozstrzygnięcie organu II instancji zawierało nieprawidłowości, spowodowane nieprzytoczeniem "nazwy przepisu prawa na który się powołuje". Decyzja wymieniła jedynie numerację art. 243 ust. 1, art. 144 ust. 1 i art. 146 ust. 2 ustawy, "nie przytacza jednakże nazwy przepisu prawa". Uniemożliwia to, jak stwierdza, precyzyjne stwierdzenie o którą ustawę chodzi. Narusza to, jak wyjaśnia, jej uprawnienie do "argumentowania przed stosownym organem". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu albowiem zaskarżone decyzje nie naruszyły przepisów prawa. Z art. 145 ust. 1 u.g.n. wynika, iż ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić każdorazowo po urządzeniu lub po modernizacji drogi albo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej, przy czym decyzja ustalająca opłatę adiacencką może być wydana – jak stanowi ust. 2 art. 145 ww. ustawy – w terminie 3 lat od dnia urządzenia lub modernizacji drogi albo od stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej. Zgodnie zaś z treścią art. 54 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i 57, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Z zebranego materiału dowodowego i ustalonego stanu faktycznego bezsprzecznie wynika, że Gmina G. zrealizowała inwestycję polegającą na budowie kanalizacji sanitarnej w sąsiedztwie przedmiotowej nieruchomości o numerze geodezyjnym [...], której jedną ze współwłaścicieli jest Skarżąca. Organy prawidłowo ustaliły, że skoro zawiadomienie o zakończeniu budowy kanalizacji sanitarnej doręczono powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. w dniu [...] października 2010 r., który pismem z dnia [...] października 2010 r. zawiadomił organ, iż nie wnosi sprzeciwu w zakresie użytkowania kanalizacji, to tą ostatnią datę należało traktować jako datę stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej sieci. Z tym dniem więc, co potwierdza organ I instancji w uzasadnieniu wydanej decyzji, stworzone zostały warunki do korzystania z tego urządzenia. Prawidłowo organ I instancji powołał się również na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2245/10, Lex nr 1145575, który wskazuje, że zasadniczą formą zakończenia procesu inwestycyjnego jest zawiadomienie właściwego organu o zakończeniu budowy (art. 54 ustawy Prawo budowlane). W ocenie Sądu, wydane decyzje organów administracji spełniają wymogi prawa, wynikającego z art. 107 k.p.a, zgodnie z którym decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. Dodatkowo należy zauważyć, że w decyzji organ I instancji zarówno w podstawie prawnej, jak i uzasadnieniu decyzji wskazał, że wydanie kwestionowanego rozstrzygnięcia następuje na podstawie przepisów u.g.n. Także pomimo braku precyzyjności treści decyzji organu II instancji, w której organ powołuje się na przepisy artykułów ustawy, nie precyzując jakiej ustawy są to przepisy, z prawidłowo ustalonego przebiegu sprawy, operatu szacunkowego oraz decyzji organu I instancji wynika bezsprzecznie, iż czyni to za organem I instancji, przywołując u.g.n. W sprawie nie wystąpiły przesłanki do zakwestionowania operatu szacunkowego, stanowiącego podstawę ustalenia wartości nieruchomości będącej współwłasnością Skarżącej. Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł podstaw do podważenia legalności zaskarżonych decyzji. Ustalenie opłaty adiacenckiej nastąpiło bez naruszenia przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, co czyniło skargę niezasadną i przesądziło o jej oddaleniu (art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).