II SA/Bk 17/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), sędzia WSA Marek Leszczyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 maja 2019 r. sprawy ze skargi A. Dz. i K. Dz. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Prezydent Miasta B. we wznowionym postępowaniu decyzją z [...] czerwca 2018 r. nr [...]: – uchylił ostateczną decyzję własną z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi R. Sp. J. z siedzibą w E. pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych: budynek A (o powierzchni zabudowy: 1517,30 m2 i kubaturze: 19659,90 m3), budynek B (o powierzchni zabudowy: 797,60 m2 i kubaturze: 15512,80 m3) i budynek C (o powierzchni zabudowy: 809,20 m2 i kubaturze: 11750,80 m3) z lokalami handlowo-usługowymi na parterze, garażami w poziomie piwnic, parkingami, murami oporowymi i zagospodarowaniem terenu, doziemną instalacją kanalizacji deszczowej, oświetleniem terenu na działkach o nr ewid. gr. [...] położonych w B. przy ul. [...]; - zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych: budynek A (o powierzchni zabudowy: 1680,30 m2 i kubaturze: 19659,90 m3), budynek B (o powierzchni zabudowy: 797,60 m2 i kubaturze: 15512,80 m3) i budynek C (o powierzchni zabudowy: 809,20 m2 i kubaturze: 11750,80 m3) z lokalami handlowo-usługowymi na parterze, garażami, parkingami, murami oporowymi i zagospodarowaniem terenu, doziemną instalacją kanalizacji deszczowej, oświetleniem terenu na działkach o nr ewid. gr. [...] położonych w B. przy ul. [...]; - nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołanie od tej decyzji wnieśli A. i K. D. i zarzucili, że organ naruszył prawo przez wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę w sytuacji, w której nabyli oni przez zasiedzenie część nieruchomości, na której zrealizowana ma być inwestycja. Ponadto zarzucili naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. przez prowadzenie postępowania w sytuacji, w której przed Sądem Rejonowym w B. toczy się postępowanie w przedmiocie stwierdzenia na ich rzecz zasiedzenia części nieruchomości inwestycyjnej. Podniesiono również naruszenie przepisów prawa związane z wydaniem decyzji w sytuacji, w której od czasu wydania decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na skutek działania inwestora doszło do zmian rzędnych wysokościowych na gruncie tym samym nieaktualne stały się ustalenia dotyczące wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Zarzucono także naruszenie art. 108 § 1 K.p.a. przez przyjęcie, że za nadaniem decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności przemawia ważny interes społeczny i wyjątkowo ważny interes strony, gdy interesy te pozostają w sprzeczności, a nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności wiązać się będzie z nieodwracalnym naruszeniem interesu społecznego. Ponadto, w odwołaniu podniesiono naruszenie art. 8 § 1 K.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywatela do państwa. Decyzją z [...] listopada 2018 r. nr [...] Wojewoda P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że oceniając projekt budowlany pod kątem wymagań art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, należy stwierdzić, że projekt budowlany jest kompletny, został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Zgodnie z art. 20 ust. 4 ww. ustawy, dokumentacja budowlana zawiera oświadczenie projektantów, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W projekcie budowlanym znajduje się informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (wymagana art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego) oraz zaświadczenia o posiadaniu przez osoby zaangażowane w proces budowlany stosownych uprawnień budowlanych (art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego). Organ odwoławczy stwierdził, że projekt budowlany został wykonany zgodnie z wymogami określonymi w decyzji Prezydenta B. z [...] lipca 2012 r. o warunkach zabudowy. Projektowane budynki mieszkalne jednorodzinne nie przekraczają wyznaczonych w ww. decyzji linii zabudowy. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu przeznaczonego pod zabudowę wynosi 27,9 %, co spełnia wymóg decyzji o warunkach zabudowy - wskaźnik do 40 %, gabaryty i wysokość projektowanej zabudowy również odpowiadają określonym w ww. decyzji parametrom. Pozostałe wymagania m.in. ilość miejsc parkingowych, w tym miejsc parkingowych ogólnodostępnych również zostały spełnione (zaprojektowano 51 miejsc ogólnodostępnych – wymagane 48 – w tym 3 miejsca dla osób niepełnosprawnych oraz 200 miejsc postojowych w garażach, co łącznie daje 251 miejsc postojowych – wymagane 239). Wojewoda P. nie zgodził się ze stanowiskiem odwołujących, że organ pierwszej instancji wydał decyzję w sytuacji, w której od czasu wydania decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy doszło do zmiany stanu faktycznego na gruncie, tj. na skutek działania inwestora doszło do zmian rzędnych wysokościowych na gruncie, więc nieaktualne stały się ustalenia dotyczące wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Wskazano, że decyzja o warunkach zabudowy wyznacza wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu lub attyki do 20,00 m. Wysokość budynku A zgodnie z projektem budowlanym wynosi 15,85 m, budynku B- 19,05 m, budynku C- 10,46 m od strony ul. [...] i 18,85 m w dalszej części. Mając powyższe na uwadze organ drugiej instancji stwierdził, że wysokość budynków mieszkalnych spełnia wymagania decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem organu odwoławczego w sprawie zostały w pełni zrealizowane wytyczne zawarte w decyzji Prezydenta Miasta B. z [...] kwietnia 2018 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z ww. decyzją w projekcie budowlanym planowanego przedsięwzięcia powinno zostać zaprojektowane pełne ogrodzenie o wysokości 1,90 m o długości nie mniejszej niż 37 m wzdłuż granicy działki o nr ewid. [...] od strony działki o nr ewid. [...], wzdłuż granic działek o nr ewid. gr. [...], wzdłuż granic działek o nr ewid. ,[...] do budynku gospodarczego oznaczonego nr ewid. [...] oraz powinny zostać zaprojektowane odbiorniki typu małej retencji (naziemne lub podziemne). Planowane ogrodzenie zostało przedstawione na rys. 12 projektu budowlanego (str. 94) i jest to ogrodzenie drewniane ze szczeblami w dwóch rzędach mocowanymi do poprzeczek na zakładkę, słupki stalowe w rozstawie 2,4 m na cokole betonowym o wysokości ok. 30 cm, przy czym wysokość ogrodzenia równa będzie 190 cm od poziomu gruntu, a jego łączna długość wynosić będzie 182,5 m. Wymagane ogrodzenie zostało zatem zaprojektowane w sposób prawidłowy a jego lokalizacja zgodna jest z określoną lokalizacją w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Projekt budowlany planowanej inwestycji przewiduje wykonanie zewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej również od strony nieruchomości odwołujących (rys. 14 projektu budowlanego) oraz wykonanie podziemnych zbiorników małej retencji. Organ odwoławczy podniósł, że inwestor nie zmienia naturalnego ukształtowania terenu, który występuje na nieruchomości inwestycyjnej i działkach sąsiednich. Analiza rzędnych terenu wykazała, że na gruncie występuje minimalny spadek terenu w kierunku narożnika działki odwołujących. Odnosząc się do podnoszonej kwestii zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich podano, że w narożniku działki inwestycyjnej inwestor zaprojektował podziemne zbiorniki małej retencji (spełniając tym samym wymóg zawarty w decyzji środowiskowej celem ograniczenia spływu wód na nieruchomości sąsiednie). Zbiorniki małej retencji zostały zaprojektowane przy każdym z projektowanych budynków wielorodzinnych- także przy budynku A od strony działki odwołujących o nr ewid. [...]. Projektowane przedsięwzięcie przewiduje odprowadzanie wód opadowych do projektowanej kanalizacji deszczowej która została zaprojektowana również od strony nieruchomości odwołujących, natomiast z uwagi na ograniczoną możliwość zrzutu wód deszczowych do kanalizacji deszczowej miejskiej, w projekcie budowlanym uprawniony projektant podkreślił, że projektowana instalacja jest zbiornikiem małej retencji i zapewnia wystarczającą objętość retencyjną. Ponadto, do przejęcia wód powierzchniowych infiltrujących do gruntu w okresach intensywnych opadów bądź wiosennych roztopów zaprojektowano drenaż opaskowy w obrębie budynków i garaży podziemnych. Projekt budowlany stwierdza jednoznacznie, że strefa oddziaływania ww. drenażu zamyka się w obrębie projektowanych budynków wielorodzinnych. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że analiza materiału dowodowego wykazała, iż przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania terenu, znajdujący się w projekcie budowlanym, jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zarówno usytuowanie planowanego budynku jak i układ komunikacyjny spełniają przepisy warunków technicznych. Przede wszystkim organ odwoławczy na podstawie analizy przesłaniania stwierdził, że projektowane budynki spełniają wymagania § 13 warunków technicznych. Zgodnie z projektem budowlanym wysokość budynków wynosi odpowiednio: budynek A- 15,85 m, budynek B- 19,05 m, budynek C- 10,46 m od strony ul. [...] i 18.85 m w dalszej części. Zgodnie z powyższym projektowane budynki mają obowiązek spełniać wymogi § 13 ust. 1 pkt 1a warunków technicznych. Najwyższa krawędź przesłaniająca budynku A (w części pięciokondygnacyjnej) względem budynku posadowionego na działce o nr ewid. [...] (należącej do wspólnoty mieszkaniowej przy ul. [...]) znajduje się na rzędnej 141,50 m. n.p.m. w odległości 13,15 m od okien budynku znajdującego się na ww. działce. Dolna krawędź najniżej położonych okien w ww. budynku znajduje się na rzędnej 128,38 m, tak więc wysokość przesłaniania, mierzona od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku posadowionego na działce o nr ewid. [...] do poziomu najwyższej przesłaniającej krawędzi budynku A wynosi 13,12 m co stanowi odległość mniejszą niż odległość między tymi budynkami wynoszącą 13,15 m. Część sześciokondygnacyjna budynku A względem ww. budynku znajduje się na rzędnej 144,50 m n.p.m., a dolna krawędź najniżej położonych okien tego budynku znajduje się na rzędnej 128,38 m n.p.m., w związku z powyższym wysokość przesłaniania wynosi 16,12 m. Zgodnie z projektem budowlanym część sześciokondygnacyjna budynku A znajduje się poza płaszczyzną poziomą wyznaczoną między ramionami kąta 60° o ramieniu równym 16,12 m usytuowanym w płaszczyźnie poziomej w wewnętrznym licu ściany osi okna budynku posadowionego na działce o nr ewid. [...] Analizując krawędź przesłaniającą attyki budynku A względem budynku posadowionego na działce odwołujących (nr ewid. [...]) stwierdzono, że znajduje się ona na rzędnej 144,50 m n.p.m. w odległości 14,45 m od okien budynku odwołujących, natomiast dolna krawędź najniżej położonych okien budynku odwołujących znajduje się na wysokości 131,97 m n.p.m., zatem wysokość, przesłaniania wynosi 12,53 m i jest mniejsza od odległości między tymi budynkami wynoszącej 14,45 m. Najdalej wysunięta krawędź przesłaniająca balustrady balkonu budynku A znajduje się na rzędnej 141,78 m n.m.p. i w odległości 12,25 m od okien budynku odwołujących. Dolna krawędź najniżej położonych okien w budynku odwołujących położona jest na wysokości 131,97 m n.p.m., zatem wysokość przesłaniania wynosi 9,81 m i jest mniejsza od odległości między budynkami (projektowanym budynkiem A i budynkiem odwołująych), która wynosi 12,25 m. Najwyższa krawędź przesłaniająca budynku B względem budynku posadowionego na działce o nr ewid. [...] znajduje się na wysokości 147,70 m n.p.m. w odległości 21,27 m od okien ww. budynku. Dolna krawędź najniżej położonych okien w tym budynku znajduje się na wysokości 131,05 m n.p.m., tak więc wysokość przesłaniania wynosi 16,65 m i jest mniejsza od odległości między tymi budynkami. Budynek C posiada najwyższą krawędź przesłaniającą względem budynku mieszkalnego posadowionego na działce o nr ewid. [...] na wysokości 147,80 m n.p.m. Dolna krawędź najniżej położonych okien w ww. budynku znajduje się na rzędnej 131,39 m n.p.m., więc wysokość przesłaniania wynosi 16,42 m. Część przesłaniająca projektowanego budynku C znajduje się poza płaszczyzną poziomą wyznaczoną między ramionami kąta 60° o ramieniu 16,42 m usytuowanym w płaszczyźnie poziomej w wewnętrznym licu ściany na osi okna budynku posadowionego na działce o nr ewid. [...]. Ponadto wskazano, że projekt budowlany zawiera analizę hipotetycznej zabudowy działek sąsiednich. W stosunku do okien hipotetycznej zabudowy zlokalizowanych na poziomie terenu projektowana inwestycja może mieć wpływ na hipotetyczne zagospodarowanie działek o nr ewid. gr. [...]. Z dołączonych do projektu budowlanego analiz zacieniania (str. 93 projektu budowlanego) wynika także, że projektowane budynki spełniają wymagania § 60 warunków technicznych w zakresie zapewnienia czasu nasłonecznienia pomieszczeń istniejących na działkach sąsiednich przeznaczonych na pobyt ludzi przez co najmniej 3 godziny. Nadto stwierdzono, że planowane budynki mieszkalne wielorodzinne zlokalizowane zostały w przepisowych odległościach wynikających z § 12 warunków technicznych. Wymagana odległość nie mniejsza niż 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę granicy została zachowana. Mając na względzie złożony przez odwołujących wniosek o stwierdzenie zasiedzenia prawa własności nieruchomości inwestycyjnej o powierzchni 31 m2 (co wynika z przedłożonego przez odwołujących zmiany wniosku o stwierdzenie zasiedzenia z dnia [...] lipca 2018 r.) lub powierzchni 23 m2 (powierzchnia wskazana w postanowieniu Sądu Rejonowego w B. z [...] lutego 2018 r. o udzieleniu zabezpieczenia roszczeń) organ odwoławczy stwierdził, że nie ma to wpływu na spełnienie ww. przepisu warunków technicznych. Po zmierzeniu linijką obszaru objętego wnioskiem o stwierdzenie zasiedzenia organ ustalił, że jest to teren o wymiarach: we wschodniej części działki odwołujących o szerokości ok. 10 cm, a w zachodniej części ok. 30 cm oraz długości 41 m wzdłuż granicy nieruchomości inwestycyjnej z nieruchomością odwołujących. Powyższe obrazuje jaki kształt i położenie ma sporny teren oraz jakiego rzędu są jego wielkości. Z projektu zagospodarowania terenu oraz z przedłożonego oświadczenia projektanta z dnia [...] października 2018 r. wynika, że teren który może podlegać zasiedzeniu nie ma wpływu na zachowanie wymaganych prawem odległości od granicy nieruchomości. Zgodnie z projektem zagospodarowania terenu dołączonym do oświadczenia projektanta z dnia [...] października 2018 r. budynek A usytuowany jest względem działki o nr ewid. [...] w odległości od 6,89 do 6,24 od ogrodzenia, które może stanowić nową granicę nieruchomości. Powyższe odległości nie stanowią zatem naruszenia odległości określonych w warunkach technicznych tj. min 4 m od granicy. Zaznaczono przy tym, że ewentualna zmiana położenia granicy nieruchomości w wyniku zasiedzenia prawa własności części nieruchomości inwestycyjnej przez odwołujących nie wpłynie na zmianę parametrów maksymalnych i nieprzekraczalnych określonych w decyzji o warunkach zabudowy (linii zabudowy, wskaźników parkingowych, wskaźnika zabudowy itp.). Ponadto projektant w złożonym oświadczeniu z dnia [...] października 2018 r. przedstawił możliwość hipotetycznej zabudowy działek o nr ewid. [...] co obrazuje rys. 2 i 3. Analiza potencjalnej zmiany granicy objęła także kwestie przeciwpożarowe, z której wynika iż zmiana granicy działki nie wpłynie na naruszenie warunków technicznych, gdyż zostanie zachowana wymagana odległość między budynkami. Materiał dowodowy potwierdza, że ewentualne zasiedzenie prawa własności części nieruchomości inwestycyjnej przez odwołujących nie spowoduje naruszenia spełnienia parametrów wymaganych przepisami prawa. Organ odwoławczy stwierdził także, że projekt budowlany spełnia wymagania dotyczące ochrony przeciwpożarowej określone w § 271-273 warunków technicznych. Analiza projektu budowlanego dowodzi, że na nieruchomościach o nr ewid. [...] oraz [...] znajdują się budynki, które usytuowane są na granicy działek. Są to budynki murowane posiadające ścianę oddzielenia przeciwpożarowego od strony granicy działki inwestycyjnej. Zgodnie z § 272 ust. 1 warunków technicznych odległości między budynkami ZL ze ścianami niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego powinna wynosić 8 m. Natomiast zgodnie z § 272 ust. 1 odległość ściany zewnętrznej wznoszonego budynku od granicy sąsiedniej niezabudowanej działki budowlanej powinna wynosić co najmniej połowę odległości określonej w § 271 ust. 1-7, przyjmując, że na działce niezabudowanej będzie usytuowany budynek o przeznaczeniu określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przy czym dla budynków PM należy przyjmować, że będzie on miał gęstość obciążenia ogniowego strefy pożarowej Q większą od 1000 MJ/m2, lecz nie większą niż 4000 MJ/m , a w przypadku braku takiego planu - budynek ZL ze ścianą zewnętrzną, o której mowa w § 271 ust. 1. Zgodnie z powyższym odległość do projektowanej zabudowy może wynosić poniżej 8 m z uwagi na fakt posiadania przez istniejące budynki ścian oddzielenia przeciwpożarowego, które posadowione są na granicy z działką inwestycyjną. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu jedynie odległości do ww. budynków (usytuowanych po granicy nieruchomości) są mniejsze niż 8 m i wynoszą odpowiednio: 6,52 m od budynku posadowionego na działce o nr ewid. [...]; 7,73 m od budynków posadowionych na działce o nr ewid. [...]. Pozostałe budynki sąsiadujące z planowaną inwestycją usytuowane są w odległości większej niż 8 m. Zaznaczono przy tym, że projektowane budynki średniowysokie zalicza się do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV (budynki A i B) oraz ZL III i ZL IV (budynek C). Nadto stwierdzono, że droga pożarowa została zaprojektowana w sposób prawidłowy i zgodny z przepisami prawa. Odnosząc się do zarzutu, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana w sytuacji, w której skarżący nabyli przez zasiedzenie część nieruchomości, na której zrealizowana ma być inwestycja organ zauważył, że na chwilę wdawania decyzji nie zapadło orzeczenie w sprawie dotyczącej zasiedzenia części nieruchomości inwestycyjnej. Zadaniem Wojewody analiza akt organu pierwszej instancji dowodzi natomiast, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę planowanego przedsięwzięcia przedłożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Potwierdza to księga wieczysta nr [...] prowadzona przez Sąd Rejonowy B. Powyższe świadczy, iż inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stwarza domniemanie, że składającemu je przysługuje wymienione prawo. Zdaniem Wojewody obalenie takiego oświadczenia nie jest możliwe poprzez samo twierdzenie strony, niezbędne w tym wypadku jest przedłożenie decyzji administracyjnej lub orzeczenia sądu. Organ odwoławczy podniósł, że zarzut naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywatela do państwa nie znajduje oparcia w materiale dowodowym. Zarzuty skarżących odnośnie czasu i sposobu odbioru decyzji przez inwestora nie wskazują na jakiekolwiek nieprawidłowości, gdyż po wydaniu decyzji każda ze stron postępowania może odebrać ją osobiście w siedzibie urzędu. Decyzję tę do sądu administracyjnego zaskarżyli A. i K. D. i zarzucili naruszenie: 1) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, przez przyjęcie że weryfikacja zgodności projektu budowlanego z wymaganiami decyzji o warunkach na budowę w odniesieniu do wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu lub attyki następuje z zastosowaniem § 6 warunków technicznych, to jest, iż poziomem, z którego mierzy się dopuszczalną wysokość zabudowy jest poziom gruntu zaplanowany w projekcie budowlanym, a nie stan gruntu (jego wysokość) istniejący na datę wydania decyzji o warunkach zabudowy; 2) art. 136 § 1 i 77 § 1 K.p.a., przez brak uzupełnienia materiału dowodowego i brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego celem oceny zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu lub attyki z obiektywną wysokością gruntu na datę wydania decyzji o warunkach zabudowy; 3) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane w zakresie oceny zgodności projektu budowlanego z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach w zakresie "obowiązku zapewnienia ogrodzenia pełnego o wysokości 1,90 m na długości nie mniejszej niż S7 m (...) wzdłuż granicy działek o nr ewidencyjnym [...]", przez pominięcie, że: a) zaprojektowane ogrodzenie nie jest ogrodzeniem pełnym, ale ażurowym, bowiem zawiera prześwity pomiędzy poszczególnymi szczeblami z uwagi na ich mocowanie w taki sposób, że szczeble naprzemiennie trwale - konstrukcyjnie wygięte są jedne w kierunku działki inwestora, zaś drugie w kierunku od działki inwestora, przez co pomiędzy poszczególnymi szczeblami tworzy się przestrzeń; b) ogrodzenia nie zaprojektowano wzdłuż granicy działek [...]. 4) art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane w zw. z art. 234 ust. 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, przez błędne przyjęcie, że organ administracji architektoniczno-budowlanej w toku sprawy o pozwolenie na budowę nie ma "kompetencji" do badania "stosunków wodnych" na gruncie inwestycji i gruntach sąsiednich, gdy tymczasem interesem osób trzecich, wymagającym poszanowania w toku postępowania inwestycyjnego, który winien być poszanowany w projekcie budowlanym, jest obowiązek wykluczenia z inwestycji rozwiązań skutkujących: a) albo odprowadzaniem wód na grunty sąsiednie (art. 234 ust. 1 Prawa wodnego); b) albo taką zmianą kierunku i natężenia odpływu znajdujących się na jego gruncie wód opadowych lub roztopowych, że następuje to ze szkodą dla gruntów sąsiednich (art.234 ust. 1 Prawa wodnego); c) albo powstaniem przeszkód w (dotychczasowym) odpływie wody, ze szkodą dla gruntów sąsiednich (art. 234 ust. 1 Prawa wodnego); d) albo zmian w (dotychczasowym) odpływie wody, ze szkodą dla gruntów sąsiednich (art. 234 ust. 1 Prawa wodnego); e) albo zmian stanu wody na gruncie, szkodliwie wpływających na grunty sąsiednie (art. 234 ust.3 Prawa wodnego). Zdaniem skarżących skoro są to stany prawnie chronione ustawą w interesie właścicieli nieruchomości sąsiednich, zatem obowiązkiem organu rozpoznającego wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego jest weryfikacja czy projekt nie przewiduje rozwiązań prowadzących do naruszenia powyższych zakazów, to jest weryfikacja choćby zmiany dotychczasowego kierunku odpływu wód z oceną, czy zmiana odbywa się ze szkodą dla gruntu sąsiedniego. 5) art. 136 § 1. i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 K.p.a., przez brak uzupełnienia materiału dowodowego o opinię biegłego w zakresie oceny rozwiązań projektowych w odniesieniu do poszanowania interesów właścicieli działek sąsiednich, chronionych art. 234 Prawa wodnego z 2017 r. (dawniej art. 29 prawa wodnego z 2001 r.). Skarżący zauważyli, że skoro organ ustalił zmianę kierunku odprowadzania wód z terenu inwestycji (w tym rejonu działki mocodawców kanalizacją deszczową w kierunku "pod gorę" w stronę ulicy [...]), ograniczone możliwości odbierania wód przez kanalizację deszczową w ulicy [...], zaś materiał pozwala na ustalenie, że na ternie inwestycji funkcjonował rów służący odprowadzania wód opadowych (w tym roztopowych) i wysiąkających wód gruntowych do kanalizacji deszczowej w ulicy [...] (to jest "w dół"). 6) art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 140 K.p.a. przez: a) brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dowodów, w oparciu o które organ ustalił bezwzględną wysokość dolnej krawędzi najniżej położonych okien w ścianach budynków na nieruchomościach sąsiednich do terenu inwestycji (na potrzeby stosowania § 13 ust. 2 warunków technicznych), co nie pozwala na kontrolę poprawności weryfikacji przez organ zastosowania przepisów § 13 tego rozporządzenia; b) brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji znaczenia stwierdzenia, że "Zgodnie z projektem budowlanym część sześciokondygnacyjna budynku A znajduje się poza płaszczyzną poziomą wyznaczoną między ramionami kąta 60 w ramieniu równym 16,12 m usytuowanym w płaszczyźnie poziomej w wewnętrznym licu ściany osi okna budynku posadowionego na działce o nr ewid. [...] gdzie § 13 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia nie dopuszcza znajdowania się w tej płaszczyźnie "innych obiektów" przesłaniających, a nie ich "przesłaniających części", zaś brak możliwości lokowania w tej płaszczyźnie części obiektów dotyczy elementów obiektu przesłanianego, a nie przesłaniającego; c) brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dowodów, w oparciu o które organ ustalił, że "na nieruchomości o nr ewid. [...] oraz [...] znajdują się budynki, które usytuowane są na granicy działek. Są to budynki murowane posiadające ścianę oddzielenia przeciwpożarowego od strony granicy dziatki inwestycyjnej", a także brak ustalenia w przedmiocie materiału, z którego wykonane są pokrycia tych budynków (na potrzeby stosowania § 271 ust. 2 warunków technicznych. 7) art. 77 § 1 K.p.a., przez brak samodzielnej oceny dotyczącej spełnienia przesłanek przewidzianych w § 13 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 57 i 60 warunków technicznych i oparcie się na załączonej do projektu analizy zacieniania (bez jej weryfikacji). 8) art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 11 ustawy - Prawo budowlane oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane i art. 172 § 1 i 140 K.c., przez przyjęcie, że "oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane stwarza domniemanie, że składającemu je przysługuje wymienione prawo", choć taki skutek nie jest przewidziany przez ustawę, zaś postępowanie administracyjne nie jest objęte rękojmią wiary ksiąg wieczystych, a w konsekwencji bezpodstawne wydanie przez organ odwoławczy decyzji bez zawieszenia postępowania do czasu zakończenia postępowania przed Sądem Rejonowym w B. o zasiedzenie nieruchomości ([...]) - pomimo, że organ administracji nie jest uprawniony do rozstrzygania nabycia własności przez zasiedzenie - choć wyłączenie z terenu inwestycyjnego (ze skutkiem na [...] października 2005 r.) własności obszaru przy granicy działek [...] wpływa nie tylko na zachowanie analizowanych przez organ odległości od granicy działek i poszanowania interesów skarżących wynikających z własności zasiedzianego terenu, ale także możliwość realizacji przez inwestora wymogu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w zakresie "obowiązku zapewnienia ogrodzenia pełnego o wysokości 1,90 m na długości nie mniejszej niż 37 m (...) wzdłuż granicy działek o nr ewidencyjnym [...]", bowiem nabycie przez skarżących przez zasiedzenie ze skutkiem na dzień 1 października 2005 r. części terenu działki [...] powoduje, że inwestor nie jest władny spełnić tego wymagania; 9) art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 3 pkt 11 ustawy - Prawo budowlane i art. 285 § 1 i 2 w zw. z art. 292 K.c., przez pominięcie, że zasiedzenie przez skarżących z dniem [...] października 2005 r. "służebności rowu’’, zlokalizowanego na działce [...] w pobliżu granicy z działką [...] (wzdłuż tej granicy) jest uprawnieniem ograniczającym prawo właściciela terenu działki [...] do dysponowania na cele budowalne tym obszarem działki (na którym zlokalizowane jest urządzenie służące wykonywaniu służebności, co wyklucza możliwość wyrażenia zgody na umiejscowienie w tej części działki owego "ogrodzenia pełnego o wysokości 1,90", drenaży, kanalizacji deszczowej i elementów zagospodarowania terenu takich jak plac utwardzany, krawężnik itd.), a w konsekwencji wydanie decyzji bez zawieszenia postępowania do czasu zakończenia postępowania o zasiedzenie służebności. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewodzie P. oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa, według spisu kosztów, a w jego braku - według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. podtrzymał dotychczasową argumentację w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2019 r. skarżący podnieśli szczegółowe zarzuty dotyczące aspektu przesłaniania i zacieniania. I tak zarzucili, że to nie balkon budynku A jest najwyższą przesłaniającą jego częścią ale jest nią górna krawędź ściany. Nadto skarżący zakwestionowali prawidłowość oznaczenia poziomu dolnej krawędzi okna pomieszczenia mieszkalnego na poddaszu ich budynku. Zdaniem skarżących rzędna ta została zawyżona. Stwierdzono, że uwidoczniona na rysunku TP-B odległość od najbardziej wystającej części projektowanego budynku A to 12,25 m, a zatem jest to odległość mniejsza od wysokości przesłaniania, która wynosi 12,53 m, co oznacza że obiekt A nie spełnia warunków technicznych z § 13 rozporządzenia. Nadto zarzucono błędną metodologię analizy przesłaniania. Podtrzymano także zarzut wykonania ogrodzenia ażurowego a nie pełnego. Organ w odpowiedzi na powyższe w piśmie z dnia [...] maja 2019 r. stwierdził, że dokonano analizy obu krawędzi (zarówno najdalej wysuniętej balustrady balkonu budynku jak i krawędzi przesłaniającej attyki budynku A) i stwierdzono, że przesłanianie w obu przypadkach nie występuje. Organ podniósł, że swoje ustalenia w przedmiocie spełnienia wymogu § 13 warunków technicznych oparł na dokumentacji sporządzonej przez osoby posiadające uprawnienia budowlane. Tymczasem przedstawione przez skarżących kolorowe linie na załączniku nr 2 dołączonym do pisma z dnia [...] maja 2019 r. nie są w żaden sposób opisane, zwymiarowane oraz niejasny jest sposób ich wyznaczenia. Nie mogą zatem stanowić dowodu w jakikolwiek sposób podważającego ustalenia organu. Odnośnie ogrodzenia podano, że w projekcie budowlanym zostało ono zaprojektowane jako pełne. Jeżeli ogrodzenie czy też mur oporowy zostały wykonane w sposób odbiegający od pozwolenia na budowę skarżący powinni zawiadomić o tym organy nadzoru budowlanego. Na rozprawie w dniu [...] maja 2019 r. przedłożono postanowienie SR w B. z dnia [...] kwietnia 2019 r. ([...]) stwierdzające nabycie przez skarżących przez zasiedzenie z dniem [...] października 2005 r. własności działki nr geod. [...] o pow. 0,00031 ha. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności kwestionowanej decyzji. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu jest decyzja Wojewody P. na podstawie której utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia 27 czerwca 2018 r., wydaną we wznowionym postępowaniu, zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi pozwolenia na budowę wyżej opisanej inwestycji. Inwestycja ta składa się między innymi z trzech budynków mieszkalnych, przy czym w sprawie niniejszej spór dotyczy głównie budynku A posadowionego na działce nr geod. [...] graniczącej z działką nr [...] stanowiącą własność skarżących. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.; dalej powoływana jako P.b.), zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529 i 2161 oraz z 2018 r. poz. 756) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN". Uwzględniając powyższe przepisy organy administracji architektoniczno – budowlanej stwierdziły, że inwestycja jest zgodna z wymogami określonymi w decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lipca 2012 r. o warunkach zabudowy. Sąd podziela tę ocenę i stwierdza, że jest ona prawidłowa i wypełnia warunek art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. Przede wszystkim słusznie stwierdzono, że inwestycja jest zgodna z wyznaczonym warunkiem wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu lub attyki. W decyzji o warunkach zabudowy wysokość tę określono na 20 m. Wysokość wszystkich budynków jest niższa a mianowicie budynek A ma wysokość 15,85 m, B - 19,05 m, C - 10,46 m od strony ul. [...] i 18,85 m w dalszej części. Legalności tej oceny nie podważa zarzut skargi dotyczący tego, że przy mierzeniu wysokości budynków powinna być brana pod uwagę rzędna terenu istniejąca na datę wydania decyzji o warunkach zabudowy. Odnosząc się do tego stwierdzić należy, że ustalenie rzędnych terenu nie wynikało z decyzji o warunkach zabudowy. Nie było również zakazu dla inwestora "wyrównywania terenu pod budowę". Stąd też zarzut ten uznać należy za bezzasadny. Również prawidłowo organy stwierdziły, że w sprawie zostały zrealizowane wytyczne zawarte w decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] kwietnia 2018 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. Przede wszystkim słusznie przyjęto, że zaprojektowano pełne ogrodzenie a nie jak podnosi się w zarzutach skargi ażurowe. Jeżeli, istotnie, ogrodzenie zostało zrealizowane w sposób odbiegający od pozwolenia na budowę to, jak słusznie pouczył organ odwoławczy, jest to kwestia która powinna być zgłoszona odpowiednim organom nadzoru budowlanego. Znamienne przy tym jest jednak to, że Inspektor Ochrony Środowiska po przeprowadzeniu kontroli nie zgłosił zastrzeżeń odnośnie wykonanego ogrodzenia. Nadto zgodnie z decyzją środowiskową inwestor zaprojektował podziemne zbiorniki małej retencji przy każdym z projektowanych budynków, kanalizację deszczową oraz drenaż opaskowy w obrębie budynków i garaży podziemnych. Powyższe rozwiązania mają zabezpieczać działkę skarżących przez zalewaniem. Inspektor Ochrony Środowiska również badał odprowadzanie wód opadowych i kanalizację i nie stwierdził nieprawidłowości. W świetle powyższego słusznie, zdaniem sądu stwierdzono zgodność projektu z wymaganiami określonym w decyzji środowiskowej. Prawidłowo także, zdaniem sądu, organy stwierdziły, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno–budowlanymi, w szczególności z: § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.; dalej powoływane jako rozporządzenie), regulującymi wymogi dotyczące posadowienia budynku względem granic nieruchomości inwestycyjnej; § 13 ust. 1 i 2 i § 57 rozporządzenia, dotyczącymi wymaganych odległości posadowienia budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów oraz jego parametrów, zapewniających oświetlenie dzienne tym pomieszczeniom; § 60 rozporządzenia dotyczącym dopuszczalnego przesłaniania istniejącej i ewentualnej zabudowy, mogącej powstać na działkach sąsiednich, a także zawartym w § 271-273 rozporządzenia warunkom ochrony przeciwpożarowej. Wyniki przeprowadzonej w powyższym zakresie oceny, zostały zawarte w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, zaś w ocenie sądu, znajdują one odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym i jako takie nie budzą wątpliwości sądu. Ustaleń w tym zakresie nie podważają zarzuty skargi. Główny zarzut w tym zakresie dotyczy tego, że inwestycja nie spełnia wymogu par. 13 rozporządzenia. Zdaniem skarżących wadliwie bowiem przyjęto najwyższą przesłaniającą część budynku A (balkon zamiast górną krawędź ściany) a także wadliwie wyznaczono linię przesłaniania światła dziennego na poddaszu ich domu Zdaniem sądu zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Podnieść należy, że Wojewoda przed wydaniem decyzji weryfikował analizę zacieniania i przesłaniania. Analiza ta została wykonana przez uprawnionego architekta. Trudno więc zgodzić się z polemiką skarżących, którzy nie są profesjonalistami i którzy nie poparli swych twierdzeń opinią osoby posiadającej uprawnienia budowlane. Wojewoda w sposób szczegółowy wykazał, że parametry przesłaniania spowodowane planowaną inwestycją zostały zaprojekowane zgodnie z przepisami prawa. Nadto w piśmie z dnia [...] maja 2019 r. Wojewoda wypunktował błędy w rozumowaniu skarżących. Stąd też podzielić należy stanowisko organów w sprawie niniejszej, że przesłanianie nie występuje i to zarówno w przypadku przyjęcia krawędzi najdalej wysuniętej balustrady balkonu budynku jak i krawędzi przesłaniającej attykę. Z analizy zacieniania wynika, że inwestycja spełnia także wymagania par. 60 rozporządzenia w zakresie zapewnienia czasu nasłonecznienia pomieszczeń istniejących na działkach sąsiednich przeznaczonych na pobyt ludzi przez co najmniej 3 godziny. Zdaniem sądu okoliczność zasiedzenia przez skarżących części działki nr geod. [...], tj. 31 m2 nie miało znaczenia dla wydania pozwolenia na budowę, gdyż projekt zagospodarowania terenu przewidywał taką sytuację i nie uwzględniał tego fragmentu działki do zagospodarowania. Projektant w złożonym w dniu [...] października 2018 r. oświadczeniu stwierdził, że ewentualne zasiedzenie prawa własności części nieruchomości inwestycyjnej nie będzie skutkować naruszeniem spełnienia parametrów wymaganych przepisami prawa. W szczególności nie zostaną naruszone wymagane prawem odległości od granicy nieruchomości a także wymagania dotyczące ochrony przeciwpożarowej. Nie budzi wątpliwości sądu pozytywna ocena kompletności projektu budowlanego oraz wykonanie go przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Zgodnie z art. 35 ust. 4 P.b., w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis art. 35 ust. 4 P.b. nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełniania dalszych warunków, np. od zgody sąsiadów. Jeśli zatem organ oceni przedłożony projekt jako zgodny z prawem nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę. Organy w sprawie niniejszej w sposób prawidłowy przyjęły, że inwestor przedłożył do zatwierdzenia projekt budowlany opracowany stosownie do specyfiki i charakteru projektowanego obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. W projekcie uwzględniono zarówno projekt zagospodarowania działki, jak i projekt architektoniczno – budowlany. Dane zawarte w projekcie i parametry inwestycji odpowiadają szczegółowym ustaleniom zawartym w decyzji o warunkach zabudowy oraz w decyzji środowiskowej a także spełniają wymogi warunków technicznych. Projekt przedłożony przez inwestora został wykonany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 7 P.b., aktualne na dzień opracowania projektu. Ponadto projekt budowlany zawiera oświadczenie projektanta o sporządzeniu go zgodnie z obowiązującymi przepisami i wymogami wiedzy technicznej. Tym samym podniesione przez skarżących zarzuty naruszenia prawa materialnego okazały się nieskuteczne. W przeważającej swej mierze stanowią one powtórzenie tych zarzutów i argumentacji, które formułowane były na etapie postępowania administracyjnego, zarówno w pismach składanych przez skarżących, jak i we wniesionym przez nich odwołaniu, a zatem stanowiły już uprzednio przedmiot rozważań organów obu instancji, które sąd, co do zasady, aprobuje. Podniesione przez skarżących zarzuty naruszenia prawa procesowego, również nie mogły zostać uwzględnione. W tym względzie zauważyć należy, że wszelkie istotne okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, zostały ustalone przez organy w oparciu o wyczerpujący materiał dowodowy, który został właściwie oceniony. Wyrazem tego są uzasadnienia wydanych decyzji, w pełni oddające rzeczywisty stan rzeczy i zawierające przekonywującą argumentację. Podkreślić przy tym należy, że zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego, nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych, mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem, jeżeli zgromadzony i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia materiał dowodowy, przemawia za przyjęciem okoliczności przeciwnych. W konsekwencji, w ocenie sądu, zapadłe w sprawie rozstrzygnięcia zawierają wszystkie niezbędne elementy, w tym przytoczenie przepisów prawnych mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Organ odwoławczy odniósł się również do argumentów odwołania, przy czym wyrażone w tym zakresie stanowisko, nie może zostać uznane za nieprawidłowe z tego jedynie względu, że pozostaje odmienne od oczekiwań strony skarżącej. Reasumując stwierdzić należy, że sąd nie stwierdził takich naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, w związku z czym skargę oddalił, zgodnie z art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz.1302 ze zm.).