II SA/Bk 175/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Danuta Tryniszewska - Bytys (spr.), po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2011 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. D. na czynność Starosty Z. z dnia [...] lutego 2011 r. znak [...] w przedmiocie zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a odrzucić skargę Wnioskiem z 21 stycznia 2011 r. R. D. zwrócił się do Starosty Z. o dokonanie zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej w 2004 r. z tytułu nabycia sprowadzonego z zagranicy samochodu osobowego marki R. T. Pismem z [...] lutego 2011 r. znak [...] Starosta Z. wskazał, że wniosek nie może zostać uwzględniony, bowiem pobranie opłaty nastąpiło na podstawie obowiązujących w dacie dokonania tej czynności przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu. Utraciło ono moc, na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego, dopiero w dniu 15 kwietnia 2006 r. W piśmie pouczono stronę o przysługującym prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa oraz wskazano, że skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (k. 8). Powyższe pismo doręczono stronie 21 lutego 2011 r. (k. 7, kserokopia zwrotnego potwierdzenia odbioru potwierdzonego przez organ za zgodność z oryginałem). Skargę na czynność z [...] lutego 2011 r. do sądu administracyjnego złożył R. D. w dniu 23 lutego 2011 r. za pośrednictwem organu (k. 2). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że strona nie wyczerpała środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, bowiem nie złożyła wniosku o wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 24 marca 2011 r. wezwano R. D. do wykazania, że składał zażalenie do organu wyższego stopnia – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (k. 1). Wezwanie powyższe doręczono stronie 31 marca 2011 r. (k. 26 zwrotne potwierdzenie odbioru). Termin wykonania obowiązku mijał we czwartek 07 kwietnia 2011 r. Do tej daty obowiązek nie został wykonany. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn formalnych. Przesądzone zostało w orzecznictwie sądów administracyjnych, że czynność w przedmiocie zwrotu części opłaty za kartę pojazdu stanowi akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. (vide uchwała składu 7 sędziów NSA z 04 lutego 2008 r., I OPS 3/07, ONSAiWSA 2008/2/21). Warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na takie akty lub czynności jest, podobnie jak w przypadku innych zaskarżalnych aktów administracyjnych, uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, przez co należy rozumieć wniesienie zażalenia, odwołania lub wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidzianych w ustawie. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, jak w niniejszym przypadku, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie powinno być złożone w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Powyższe wynika z art. 52 § 1, 2 i 3 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie skarżący kwestionuje odmowę zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu zakomunikowaną mu pismem z [...] lutego 2011 r., które otrzymał 21 lutego 2011 r. Zawierało ono pouczenie o obowiązku uprzedniego, przed wniesieniem skargi, wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Z kserokopii akt administracyjnych przedstawionych i potwierdzonych za zgodność oryginałem przez organ a dotyczących niniejszej sprawy wynika, że takie wezwanie nie zostało wniesione, a strona już dwa dni po odebraniu powyższego pisma z [...] lutego 2011 r. złożyła do sądu administracyjnego skargę (w dniu 23 lutego 2011 r.). Ponadto skarżący był również wzywany przez sąd do wykazania, że wyczerpał środki zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym przez wniesienie zażalenia na bezczynność organu. Przedmiotowe wezwanie doręczono 31 marca 2011 r. ze stosownym pouczeniem. W siedmiodniowym terminie wskazanym w wezwaniu strona nie wykazała, aby taki środek zaskarżenia składała, co zobowiązywało sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyjaśniająco wskazać należy, że nie budzi wątpliwości zakwalifikowanie pisma strony z 23 lutego 2011 r. jako skargi, a nie wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Zawiera ono bowiem jednoznaczne sformułowanie "składam skargę do sądu administracyjnego". Ponadto strona była pouczona o trybie złożenia takiej skargi w piśmie z [...] lutego 2011 r. m.in. o tym, że przysługuje ona w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z uwagi na niezłożenie takiego wezwania, na podstawie powołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono o odrzuceniu skargi. Na marginesie jedynie wskazać należy, że bez znaczenia dla niniejszego rozstrzygnięcia jest okoliczność niewskazania przez organ w pouczeniu zawartym w piśmie z [...] lutego 2011 r., iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa należy złożyć w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Z akt administracyjnych wynika bowiem, że pomiędzy doręczeniem powyższego pisma a wniesieniem skargi strona nie składała wezwania. Nie wykazała również na wezwanie sądu, że po otrzymaniu pisma z [...] lutego 2011 r. kwestionowała bezprawność działania organu.