II SA/Bk 1767/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska, sędzia WSA Elżbieta Lemańska, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 stycznia 2026 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M.A. na czynność Komendanta Miejskiego Policji w Białymstoku z dnia 2 września 2025 r. nr TPR.028.08.2025.DR w przedmiocie zatrzymania dowodu rejestracyjnego oddala skargę. Dnia 2 września 2025 r. policjanci z Komendy Miejskiej Policji w Białymstoku, w ramach działań "Gimbus" prowadzonych w dniach 1-7 września 2025 r., na Al. [...] w Białymstoku zatrzymali do kontroli pojazd marki K. o nr rejestracyjnym [...], którym kierował C. K. W trakcie kontroli ujawniono usterki w postaci niesprawnego pasa bezpieczeństwa pasażera, który był zablokowany oraz nieczytelności zwierciadeł obu lusterek zewnętrznych. Na podstawie art. 132 ust. 1 pkt 1 lit. a. ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 2024, poz. 1251 ze zm., dalej: P.r.d.") zatrzymano dowód rejestracyjny ww. pojazdu nr [...] wydany przez Starostę Powiatu Grodzisk Mazowiecki, z adnotacją o zakazie przewożenia osób ww. pojazdem. Na podstawie art. 81 ust. 11 P.r.d. ww. pojazd skierowano na dodatkowe badanie techniczne. Kierowcy pojazdu wydano pokwitowanie zatrzymania dokumentu seria P. numer [...]. Na powyższą czynność zatrzymania przez Komendanta Miejskiego Policji w Białymstoku (dalej: KMP") dowodu rejestracyjnego ww. pojazdu, skargę do sądu administracyjnego wniósł M. A. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą W. w B., wykorzystujący ww. pojazd do świadczenia usług transportu drogowego w ramach prowadzonego przedsiębiorstwa. W skardze podniósł następujące zarzuty: 1) naruszenie art. 132 ust. 1 pkt 1 i 81 ust. 11 P.r.d. przez ich niewłaściwe zastosowanie i opisanie za ich pomocą usterki technicznej pojazdu, w sytuacji, gdy wzór pokwitowania o zatrzymaniu dowodu rejestracyjnego wymaga, aby w skierowaniu pojazdu na dodatkowe badania techniczne wyszczególnione zostały usterki wyłącznie przez wskazanie numeru pozycji zgodnie z Załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego albo opisowo, jeżeli nie są wymienione w tym załączniku, co ostatecznie powoduje, że nie jest możliwe obiektywne określenie, czy stwierdzona usterka jest istotna, a w konsekwencji czy może ona stanowić podstawę do zatrzymania dowodu rejestracyjnego; 2) naruszenie art. 81 ust. 11 P.r.d. przez jego niewłaściwe zastosowanie i skierowanie pojazdu skarżącego na dodatkowe badanie techniczne, w sytuacji gdy dokonujący tego skierowania policjant, zaniechał precyzyjnego i konkretnego wskazania podstawy prawnej skierowania pojazdu na dodatkowe badania techniczne, tj. poprzez wskazanie odpowiedniej jednostki redakcyjnej z art. 81 ust. 11 pkt 1 lit a) - b) Prawa o ruchu drogowym, co powoduje, iż skierowania pojazdu skarżącego na dodatkowe badanie techniczne dokonano w oparciu o ogólną i niepoddającą się weryfikacji podstawę prawną, co naruszyło zasadę legalności w działaniu administracji publicznej i uniemożliwiło skarżącemu samodzielną kontrolę i weryfikację zastosowanych wobec niego władczych form działania administracji, 3) naruszenia art. 132 ust. 1 pkt 1 P.r.d. przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie w toku kontroli drogowej, że pojazd skarżącego posiada usterki mogące zagrać bezpieczeństwu ruchu drogowego, w sytuacji gdy pojazd skarżącego nie posiadał takich wad bądź zostały one usunięte jeszcze w toku kontroli drogowej, co sprawiło, że bezpodstawne było zatrzymanie dowodu rejestracyjnego i uniemożliwienie dalszego korzystania z pojazdu skarżącego Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z: - protokołu kontroli drogowej z 5 czerwca 2025 r. przeprowadzonej przez Inspekcję Transportu Drogowego w Białymstoku (dalej: "ITD."), dotyczącej tego samego pojazdu – na fakt, że pojazd był kontrolowany przez uprawnione organy niecałe 3 miesiące wcześniej, a podczas tej kontroli nie stwierdzono jakichkolwiek uchybień w działaniu pasów bezpieczeństwa, ani związanych z widocznością lusterek zewnętrznych, - oświadczenia pracownika skarżącego - na fakt, że w dacie przeprowadzenia kontroli i zatrzymania dowodu rejestracyjnego przez dokonującego czynności policjanta, pasy bezpieczeństwa działały w sposób prawidłowy i niezakłócony; które załączył do skargi. Skarżący wniósł o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności KMP oraz o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w jego ocenie dokonujący zaskarżonej czynności policjant w sposób nieprawidłowy, bowiem nazbyt ogólny i niedoprecyzowany, określił podstawy skierowania pojazdu na dodatkowe badania techniczne. Nie wskazują one jaka była faktyczna podstawa nałożenia na skarżącego dodatkowych obowiązków. W sporządzonej w dacie oględzin pojazdu dokumentacji, poza opisowym określeniem stwierdzonej usterki nie wskazano numeru pozycji zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz.U. 2019, poz. 2141 ze zm.; dalej: "rozporządzenie"). W ocenie skarżącego odwołanie się do załącznika ma o tyle istotny charakter, że opisano w nim szczegółowo rodzaje usterek i ich kwalifikację, co z kolei umożliwia obiektywne określenie, czy stwierdzona usterka jest istotna, czy może stanowić podstawę do zatrzymania dowodu rejestracyjnego, a w konsekwencji być podstawą do skierowania pojazdu na dodatkowe badania techniczne. Skarżący zauważył, że art. 81 ust. 11 P.r.d. dzieli się na jednostki redakcyjne, a dokonujący zatrzymania dowodu rejestracyjnego policjant nie wskazał w sposób precyzyjny i zgodny z przepisami (chociażby z widniejącym na pokwitowaniu pouczeniem) podstawy prawnej, uzasadniającej skierowanie pojazdu na badanie z powodu jego wad technicznych. Usterki związane z pasami bezpieczeństwa, a także widocznością wskazane są w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Usterki co do pasów bezpieczeństwa opisane są w rozdziale 7 ppkt 7.1, a te związane z lusterkami w rozdziale 3 ww. załącznika. Skarżący zakwestionował także istnienie stwierdzonych podczas kontroli usterek w pojeździe, co jego ocenie stanowi o braku podstaw faktycznych zaskarżonej czynności. W jego ocenie wszystkie pasy bezpieczeństwa, w które wyposażony był pojazd, działały, co zostało zweryfikowane na miejscu przez kierowcę w obecności policjantów, jednakże dokonujący czynności policjant nie chciał weryfikować działania rzekomo niesprawnych pasów bezpieczeństwa i przystąpił do sporządzania dokumentacji związanej z zatrzymaniem dowodu rejestracyjnego. Sprawne działanie pasów bezpieczeństwa potwierdza również oświadczenie mechanika zatrudnionego u skarżącego, który odpowiada za utrzymanie pojazdów we właściwym stanie technicznym. Na uwzględnienie nie zasługują również w ocenie skarżącego, twierdzenia policji o niesprawnych i nieczytelnych lusterkach bocznych. Skarżący wskazał w tym względzie, że na krawędziach lusterek po upływie pewnego czasu może pojawić się klej, jednak nie powoduje to ograniczenia pola widzenia. Lusterka są fabryczne, pojazd przechodzi badania techniczne i wcześniejsze kontrole, również policji. Ten sam pojazd był kontrolowany 5 czerwca 2025 r., a kontrolujący organ (ITD) nie zgłosił jakichkolwiek zastrzeżeń, co do jego stanu technicznego. Skarżący zwrócił uwagę, że policjant nie wpisał, z czego wywodzi nieczytelność lusterek, poprzestając jedynie na ogólnym, subiektywnym i nieweryfikowalnym twierdzeniu. W ocenie skarżącego działanie to uniemożliwia weryfikację legalności władczego działania policji. KMP w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że w dniu 2 września 2025 r. w godz. 6.00 - 14.00 policjanci z Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w Białymstoku w składzie d-ca patrolu mł. asp. D. W., sierż. M. K. pełnili służbę w dyspozycji Oficera Dyżurnego Komendy Miejskiej Policji w Białymstoku. Około godziny 7:30, w ramach prowadzonych w dniach 1-7 września 2025 r. działań "Gimbus", na Al. [...] w Białymstoku (centrum przesiadkowe) funkcjonariusze zatrzymali do kontroli autobus marki K. o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował C. K. W trakcie kontroli stanu technicznego pojazdu policjanci ujawnili usterkę w postaci niesprawnego pasa bezpieczeństwa pasażera, który był zablokowany oraz nieczytelności zwierciadeł obu lusterek zewnętrznych. Po poinformowaniu kierowcy o występujących nieprawidłowościach stwierdził on, że nie jest w stanie ich usunąć, w związku z czym funkcjonariusze zatrzymali dowód rejestracyjny pojazdu z adnotacją o zakazie przewożenia osób niesprawnym technicznie pojazdem. Po zakończeniu wykonywanych czynności, na miejsce kontroli przyjechał M. A. wraz z dwoma mężczyznami, którzy udali się do pojazdu w celu usunięcia usterek, W tym czasie mł. asp. D. W. poinformował, że kontrolowany autobus był niesprawny technicznie i nie może wykonywać usług przewozu osób ze względów bezpieczeństwa, a w związku z czym został zatrzymany dowód rejestracyjny. M. A. nie zgadzał się z faktem, że nie można zwrócić dokumentu po usunięciu na miejscu usterek, bez wykonania dodatkowych badań technicznych przez uprawnionego diagnostę; dodatkowo żądał od funkcjonariuszy wylegitymowania się, mimo iż ci nie podjęli wobec skarżącego żadnej interwencji, a przedmiotowa kontrola autobusu już się zakończyła. Reasumując KMP stwierdził, że policjanci z Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w Białymstoku przeprowadzili kontrolę drogową zgodnie z przepisami prawa, powołując w tym względzie art. 132 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 81 ust. 11 P.r.d. Odnosząc się natomiast do zarzutów strony skarżącej KMP podał, że w pokwitowaniu precyzyjnie wskazano wykryte usterki: zablokowany pas bezpieczeństwa, nieczytelne zwierciadła obu lusterek zewnętrznych oraz art. 132 ust. 1 pkt la P.r.d. Wskazał przy tym, że jest rzeczą oczywistą i obiektywną, że niesprawny pas bezpieczeństwa oraz niesprawne lusterka boczne są na tyle istotnymi usterkami, że uniemożliwiają bezpieczne korzystanie z pojazdu służącego on do przewozów osób. Organ wyjaśnił również, że stan faktyczny sprawy został potwierdzony w nagraniu z kamery nasobnej policjanta, notatnikach służbowych oraz w notatkach służbowych, zaś dołączony do skargi protokół kontroli ITD z 5.czerwca 2025 r. odnosi się do wcześniejszego stanu technicznego pojazdu i nie dotyczy przedmiotu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Podstawą prawną zaskarżonej czynności Komendanta Miejskiego Policji w Białymstoku (KMP) polegającej na zatrzymaniu dnia 2 września 2025 r. dowodu rejestracyjnego o nr [...] pojazdu marki K. nr rej. [...], jest art. 132 ust. 1 pkt 1 lit. a. P.r.d., wedle którego policjant, funkcjonariusz Straży Granicznej albo funkcjonariusz Służby Celno-Skarbowej zatrzyma dowód rejestracyjny (pozwolenie czasowe) w razie stwierdzenia lub uzasadnionego przypuszczenia, że pojazd zagraża bezpieczeństwu w szczególności po wypadku drogowym, w którym zostały uszkodzone zasadnicze elementy nośne konstrukcji nadwozia, podwozia lub ramy. Z treści pokwitowania o zatrzymaniu dowodu rejestracyjnego ww. pojazdu wynika, że czynności tej dokonano ze względu na ujawnione usterki w postaci zablokowanego pasa bezpieczeństwa pasażera oraz nieczytelności zwierciadeł obu lusterek zewnętrznych. W pokwitowaniu wskazano ponadto podstawę prawną skierowania pojazdu na dodatkowe badanie techniczne, tj. art. 81 ust. 11 P.r.d. Przepis ten składa się z dalszych jednostek redakcyjnych, których w pokwitowaniu nie powołano, jednakże ze względu na okoliczności zdarzenia, nie budzi wątpliwości, że pojazd skierowano na dodatkowe badania techniczne na podstawie art. 81 ust. 11 pkt 1 lit. a. P.r.d., wedle którego niezależnie od badań, o których mowa w ust. 3-5, dodatkowemu badaniu technicznemu podlega pojazd skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego w razie uzasadnionego przypuszczenia, że zagraża bezpieczeństwu ruchu lub narusza wymagania ochrony środowiska. Dodatkowo sąd zwraca uwagę na treść pouczenia zamieszczonego na str. 2 ww. pokwitowania, zawierającego podstawy prawne m.in. zatrzymania dokumentu stwierdzającego uprawnienie do używania pojazdu (pkt 1 ppkt 2 pouczenia), czy skierowania pojazdu na dodatkowe badanie techniczne (pkt 4 pouczenia). Treść pouczenia odpowiada przepisom powołanym odręcznie przez funkcjonariusza Policji na blankiecie pokwitowania. Sąd zauważa przy tym, że wzór pokwitowania został określony w załączniku nr 9 do rozporządzenia (§ 13 ust. 1 zdanie 3 rozporządzenia), a w razie uzasadnionego przypuszczenia, że pojazd zagraża bezpieczeństwu ruchu lub narusza wymagania ochrony środowiska, pokwitowanie stanowi jednocześnie skierowanie na dodatkowe badania techniczne, o którym mowa w art. 81 ust. 11 pkt 1 P.r.d. (§ 13 ust. 2 zdanie 1 rozporządzenia). Skarżący kwestionuje istnienie podstaw faktycznych do zatrzymania dowodu rejestracyjnego pojazdu, twierdząc, że wszystkie pasy bezpieczeństwa, w które wyposażony był pojazd, w dniu kontroli działały prawidłowo (przedkładając na tą okoliczność pisemne oświadczenie mechanika zatrudnionego w przedsiębiorstwie skarżącego) oraz kwestionując (rzekomo dowolne) twierdzenie o nieczytelności obu lusterek zewnętrznych (bocznych). Na potwierdzenie powyższego skarżący złożył do akt protokół kontroli drogowej przeprowadzonej w czerwcu 2025 r. przez ITD., podczas której nie stwierdzono w pojeździe jakichkolwiek usterek technicznych. W pierwszej kolejności sąd zauważa, że twierdzenia skarżącego co do braku podstaw faktycznych do dokonania zaskarżonej czynności nie znajdują podstaw w materiale dowodowym. Zarówno bowiem z treści pokwitowania zatrzymania dokumentu, z adnotacji dokonanych w notatniku służbowym policjanta przeprowadzającego kontrolę pojazdu (tj. policjanta, który wystawił pokwitowanie zatrzymania dokumentu) oraz z treści notatek służbowych sporządzonych przez obu policjantów przeprowadzających kontrolę pojazdu, wynika w sposób jednoznaczny, że stwierdzono wówczas opisane wyżej usterki pojazdu. Na okoliczność powyższą nie ma wpływu treść pisemnego oświadczenia mechanika zatrudnionego w przedsiębiorstwie skarżącego, bowiem po pierwsze oświadczenie to stanowi dokument prywatny. Po drugie nie wynika z niego kiedy i w jakim zakresie przedmiotowy pojazd poddano badaniu technicznemu. Po trzecie zaś – a nawet przede wszystkim zauważyć należy, że to do policjanta (a nie mechanika) wykonującego czynności, o których mowa w art. 129 ust. 1 P.r.d. (stanowiącego, że czuwanie nad bezpieczeństwem i porządkiem ruchu na drogach, kierowanie ruchem i jego kontrolowanie należą do zadań Policji), należy m.in. sprawdzanie stanu technicznego i wyposażenia pojazdu znajdującego się na drodze (art. 129 ust. 2 pkt 4 P.r.d.) oraz zatrzymanie, w przypadkach przewidzianych w ustawie (P.r.d.), dokumentów stwierdzających uprawnienie do używania pojazdu (art. 129 ust. 2 pkt 6 P.r.d.), czy uniemożliwienie korzystania z pojazdu, którego stan techniczny zagraża bezpieczeństwu lub porządkowi ruchu (art. 129 ust. 2 pkt 8 lit. b. P.r.d.). Są to ustawowe uprawnienia przypisane funkcjonariuszowi publicznemu, będącemu gwarantem ochrony bezpieczeństwa publicznego (vide: art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji; Dz.U. 2025 r., poz. 636 ze zm.). Sporządzane zaś przez niego dokumenty mają moc dokumentów urzędowych, której to mocy nie można przypisać oświadczeniu sporządzonemu przez mechanika zatrudnionemu w przedsiębiorstwie skarżącego, co więcej odnoszącego się do okoliczności zaistniałych po dacie przeprowadzonej kontroli drogowej. W tym miejscu sąd zauważa, że dokument urzędowy, który spełnia wymogi określone w przepisach, ma szczególną moc dowodową. Polega ona na przyjęciu dwóch domniemań, tzn. prawdziwości oraz zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych. W konsekwencji organ administracji nie może odrzucić, bez przeprowadzenia przeciwdowodu, istnienia faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym, bowiem jego nieuznanie stanowi naruszenie prawa procesowego. Oznacza to, że dokumentem urzędowym organ jest związany, zaś w świetle art. 76 § 1 k.p.a. implikuje to koniecznością przyjęcia domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w tym dokumencie stwierdzone. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy, sąd zauważa, że zestawienie ze sobą powołanych wyżej dokumentów urzędowych (spójnych w swoim wyrazie) prowadzi do wniosku o rzeczywistym istnieniu podstaw faktycznych do zatrzymania dowodu rejestracyjnego pojazdu, o których mowa w art. 132 ust. 1 pkt 1 lit. a. P.r.d. oraz o zasadności skierowania go na dodatkowe badane techniczne na podstawie art. 81 ust. 11 pkt 1 lit. a. P.r.d. Skarżący zaś nie przedłożył innego dowodu, który mogłyby co najmniej poddać w wątpliwość istnienie tychże podstaw faktycznych (przeciwdowodu). Dowodem takim nie jest w szczególności protokół kontroli drogowej ww. pojazdu, przeprowadzonej w czerwcu 2025 r. przez ITD. Abstrahując od okresu dwóch miesięcy dzielących obie kontrole (w którym to okresie stan techniczny pojazdu mógł ulec zmianie), sąd zauważa, że kontrola przeprowadzona przez ITD nie obejmowała stanu technicznego pojazdu, lecz posiadanie przez kierowcę dokumentów, o których mowa w art. 87 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. 2024 r., poz. 1539; dalej: "u.t.d.") oraz warunków w nich określonych. Świadczy o tym podstawa prawna przeprowadzonej wówczas kontroli (art. 89 ust. 1 u.t.d.), treść protokołu kontroli oraz stwierdzone naruszenie art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. (wyszczególnione w lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d.). Z powyższych względów protokół ten nie może stanowić przeciwdowodu skutecznie podważającego istnienie w dniu 2 września 2026 r. w ww. pojeździe opisanych wyżej usterek (stwierdzonych w dokumentach urzędowych). Podniesione w tym względzie zarzuty okazały się zatem bezpodstawne. Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących nieprawidłowego i bezpodstawnego skierowania pojazdu na dodatkowe badanie techniczne, sąd zauważa, że strona skarżąca trafnie dostrzegła, że na blankiecie pokwitowania, w pozycji przewidzianej do wyszczególnienia usterek przez wskazanie numeru pozycji zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia (Sposób identyfikowania pojazdu, zakres i metody kontroli jego stanu technicznego), nie wskazano tychże numerów, powołując jedynie art. 81 ust. 11 P.r.d. W ocenie sądu uchybienie to nie miało jednak wpływu na zasadniczą prawidłowość dokonanej (zaskarżonej) czynności, bowiem stwierdzone usterki (jak słusznie zauważył skarżący) kwalifikują się do tych, o których mowa w pkt 3.3. ww. załącznika (dot. lusterek wstecznych lub innych urządzeń o funkcji urządzenia widzenia pośredniego) i w pkt 7.1. ww. załącznika (dot. pasów bezpieczeństwa, zapięcia pasów i innych urządzeń bezpieczeństwa). Zauważyć przy tym należy, że wedle ww. załącznika, kategoria usterki polegającej na braku zapewnienia wymaganej widoczności (pkt 3.3. lit. c.) oraz znacznym uszkodzeniu punktu kotwiczenia pasów bezpieczeństwa (pkt 7.1.1. lit. a.), została oznaczona jako poważna, zaś jeśli uszkodzenie o którym mowa w pkt 7.1.1. lit. a. wpływa na stabilność, kategoria usterki oznaczona została jako niebezpieczna (w klasyfikacji kategorii usterki jako: drobna/poważna/niebezpieczna). Oznacza to, że stwierdzone podczas kontroli usterki o charakterze co najmniej poważnym, kwalifikowały pojazd do skierowania go do dodatkowego badania technicznego na podstawie art. 81 ust. 11 pkt 1 lit. a. P.r.d., bowiem niewątpliwie pojazd, w którym stwierdzono tego rodzaju usterki, zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego. Powyższe znajduje potwierdzenie w definicji usterki poważnej, zawartej w § 5 ust. 7 ppkt 2 rozporządzenia, która do tego rodzaju usterek kwalifikuje usterki mogące zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego lub naruszać wymagania ochrony środowiska albo inne istotne nieprawidłowości, które dają podstawę do ograniczenia dalszego używania pojazdu oraz określenia warunków tego używania. Z samej zatem definicji usterka poważna zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego. Ponadto zwrócić uwagę należy na dyspozycję art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 P.r.d., wedle którego pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego m.in. nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących i nie narażało kogokolwiek na szkodę oraz zapewniało dostateczne pole widzenia kierowcy. Obowiązek ten uszczegółowiony został w § 12 i § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r., poz. 2022), które wymaga, aby pojazd samochodowy wyposażony był m.in. w lusterka zapewniające kierującemu niezbędną dla bezpieczeństwa ruchu widoczność do tyłu oraz pasy bezpieczeństwa. Z kolei wedle art. 66 ust. 2 P.r.d. urządzenia i wyposażenie pojazdu, w szczególności zapewniające bezpieczeństwo ruchu i ochronę środowiska przed ujemnymi skutkami używania pojazdu, powinny być utrzymane w należytym stanie oraz działać sprawnie i skutecznie. Realizacji tej dyspozycji służyć ma m.in. drogowa kontrola techniczna pojazdu, obejmująca sprawdzenie jego stanu technicznego co najmniej jednej pozycji z obszarów wymienionych w § 5 ust. 2 rozporządzenia, wśród których wskazano na widoczność (pkt 3) oraz inne wyposażenie (pkt 7). Jak wskazuje się przy tym w orzecznictwie sam fakt niespełnienia przez pojazd wynikających z przepisów prawa wymogów oznacza już ziszczenie się przesłanki "stwierdzenia lub uzasadnionego przypuszczenia, że pojazd zagraża porządkowi ruchu" w rozumieniu art. 132 ust. 1 pkt 1 lit. b P.r.d. i jest podstawą do zatrzymania dowodu rejestracyjnego pojazdu (por. m.in. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 11 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Go 152/17). Sad zauważa przy tym, że wskazaną w załączniku nr 1 do rozporządzenia metodą kontroli stanu technicznego pojazdu w zakresie opisanych w ww. punktach usterek, jest kontrola organoleptyczna, co odpowiada sposobowi stwierdzenia powyższych usterek, opisanemu w notatkach służbowych policjantów dokonujących kontroli drogowej. Wynika z nich, że po wejściu do pojazdu, którym przewożeni byli pasażerowie, poproszono ich o sprawdzenie, czy pasy bezpieczeństwa foteli, na których siedzą, rozwijają się i zwijają swobodnie. W wyniku powyższej weryfikacji stwierdzono, że jeden z pasów bezpieczeństwa był zablokowany (tj. nie było możliwości jego rozwinięcia). Nieczytelność zwierciadeł obu lusterek zewnętrznych stwierdzono natomiast wskutek oceny zewnętrznego stanu pojazdu. Nie budzi wątpliwości sądu, że opisany powyżej sposób stwierdzenia obu usterek, odpowiada wymaganej metodzie organoleptycznej (tj. oceny za pomocą zmysłów), a tym samym kontrola drogowa pojazdu została przeprowadzona w sposób prawidłowy, a zaskarżona czynność znajduje oparcie w okolicznościach faktycznych i prawnych. Powyższej oceny sądu nie zmienia przyjęcie przez WSA w Szczecinie, w powołanym w uzasadnieniu skargi wyroku z dnia 16 grudnia 2021 r. sygn. akt II SA/Sz 947/21, (od którego NSA wyrokiem z 11 stycznia 2023 r. sygn. akt II GSK 453/22 oddalił skargę kasacyjną), że odwołanie się do załącznika nr 1 do rozporządzenia ma o tyle istotny charakter, że opisano w nim szczegółowo rodzaje usterek i ich kwalifikację, co z kolei umożliwia obiektywne określenie, czy stwierdzona usterka jest istotna, a w konsekwencji stanowi podstawę do zatrzymania dowodu rejestracyjnego. Sąd orzekający w niniejszej sprawie zgadza się z powyższym stwierdzeniem, jednakże zauważa, że po pierwsze w ww. sprawie podstawą uwzględnienia skargi były dostrzeżone przez WSA w Szczecinie rozbieżności oraz niedokładności w dokumentacji urzędowej stwierdzającej istnienie usterki, z powodu której zatrzymano dowód rejestracyjny. Tego rodzaju rozbieżności nie stwierdzono natomiast w niniejszej sprawie, w związku z czym wskazywanie przez skarżącego, że wyrok powyższy zapadł w niemal tożsamym stanie faktycznym, mija się z prawdą. Po drugie, nie można tracić z pola widzenia, że usterki stanowiące podstawę dokonania zaskarżonej przez skarżącego czynności (a przy tym i skierowania pojazdu na dodatkowe badanie techniczne) rzeczywiście zaistniały, a ich charakter był co najmniej poważny. Z tego względu stwierdzenie bezskuteczności czynności jedynie z powodu braku dopełnienia przez funkcjonariusza wymagań stricte formalnych (a w istocie nie stanowiących wymogów ustawowych), stanowiłoby podejście nazbyt rygorystyczne oraz nie znajdujące uzasadnienia w celowości kontroli stanu technicznego pojazdu – co więcej służącego do przewozu osób (bezpieczeństwo ruchu drogowego). Sąd stwierdził zatem, że uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Podkreślić przy tym należy, że zatrzymanie dowodu rejestracyjnego ma na celu przede wszystkim ochronę bezpieczeństwa ruchu drogowego przez czasowe wycofanie z ruchu tych pojazdów, które ze względu na niesprawność techniczną mogą zagrażać innym uczestnikom ruchu. Bez dowodu rejestracyjnego pojazd nie może być użytkowany w ruchu drogowym. W razie ujawnienia którejkolwiek z okoliczności wymienionych w art. 132 ust. 1 pkt 1-7 P.r.d., zatrzymanie dowodu rejestracyjnego jest obowiązkowe, co ustawa stwierdza wprost. Taki tryb postępowania jest uzasadniony potrzebą, by z ruchu były niezwłocznie wycofane pojazdy, co do których istnieje uzasadnione podejrzenie, że nie mogą być bezpiecznie używane lub z innych przyczyn nie powinny uczestniczyć w ruchu. Skoro zatem przedmiotowy pojazd nie spełniał wymogów technicznych w zakresie wyposażenia i utrzymania pojazdu, to zaskarżona czynność zatrzymania dowodu rejestracyjnego jest zgodna z prawem, tj. z art. 132 ust. 1 pkt 1 lit. a P.r.d. Z kolei stwierdzenie w trakcie kontroli usterek o poważnym charakterze, uzasadniało skierowanie pojazdu na dodatkowe badania techniczne na zasadzie art. 81 ust. 11 pkt 1 lit. a. P.r.d. Z powyższych względów wszystkie podniesione w skardze zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. W ocenie sądu samo tylko wyrażenie w skardze odmiennego stanowiska, względem tego prezentowanego przez organ administracji, na podstawie ustaleń faktycznych, znajdujących potwierdzenie w czynnościach urzędowych funkcjonariuszy Policji oraz znajdujących oparcie w przepisach prawa, nie może doprowadzić do uwzględnienia oczekiwań strony skarżącej. Zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego, nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych, mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem, jeżeli zgromadzony i wystarczający do oceny prawnej zaskarżonej czynności, materiał dowodowy, przemawia za przyjęciem okoliczności przeciwnych. Podkreślić przy tym należy, że ani niezadowolenie strony skarżącej z podjętej względem niej czynności, ani też subiektywne przekonanie o jej wadliwości, czy niezasadności, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi, jeżeli przeprowadzona kontrola zaskarżonej czynności, nie wykazała naruszeń prawa uzasadniających stwierdzenie jej bezskuteczności. Mając na uwadze powyższe sąd oddalił skargę na podstawie z art. 151 ustawy z ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2024 r., poz. 935 ze zm.). Wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).