II SA/Bk 178/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia WSA Anna Bartłomiejczuk, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Jakub Dębowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 maja 2026 r. sprawy ze skargi A. H. na decyzję Rektora Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku z dnia 22 stycznia 2026 r. nr R.55.3.2025 w przedmiocie nostryfikacji dyplomu oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 22 stycznia 2026 r. nr R.55.3.2025 Rektor Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku, po ponownym rozpoznaniu sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 13 listopada 2025 r. nr DWL.N.LD.55.134.2025 odmawiającą A. H. (dalej: "skarżąca") uznania dyplomu uzyskanego na Lwowskim Narodowym Uniwersytecie Medycznym im. Daniela Halickiego za równoważny z dyplomem ukończenia studiów na kierunku lekarsko-dentystycznym Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku. W podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Wnioskiem z dnia 18 sierpnia 2025 r. skarżąca zwróciła się do Rady Wydziału Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku o przeprowadzenie procedury nostryfikacji uzyskanego przez nią dyplomu ukończenia studiów na kierunku stomatologia nr [...], wydanego przez Lwowski Narodowy Uniwersytet Medyczny im. Daniela Halickiego, załączając wymagane dokumenty. W dniu 26 czerwca 2025 r. skarżąca została poinformowana, że w celu zbadania różnic wynikających z porównania efektów kształcenia na Wydziale Lekarskim z Oddziałem Stomatologii i Oddziałem Nauczania w Języku Angielskim Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku Rada Wydziału upoważniła Komisję Nostryfikacyjną do przeprowadzenia egzaminu na kierunku lekarsko-dentystycznym, którego termin wyznaczono na dzień 25 września 2025 r. Skarżąca przystąpiła do egzaminu nostryfikacyjnego w dniu 25 września 2025 r. uzyskując wynik 82 punktów. Następnie Rada Wydziału Lekarskiego z Oddziałem Stomatologii i Oddziałem Nauczania w Języku Angielskim podjęła uchwałę nr 181/25 z dnia 8 października 2025 r. w sprawie określenia warunków uzupełnienia brakujących egzaminów dla kandydatów do nostryfikacji dyplomów na kierunku lekarsko-dentystycznym, wyznaczając dodatkowy termin egzaminu na dzień 29 października 2025 r. Pismem z dnia 9 października 2025 r. skarżąca została poinformowana o wyniku egzaminu z dnia 25 września 2025 r. oraz o tym, że zgodnie z Zarządzeniem nr 47/2019 Rektora Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku próg zaliczenia egzaminu wynosi 56%, co odpowiada 84 punktom na 150 możliwych, wobec czego uzyskany wynik miał charakter negatywny. Skarżąca ponownie przystąpiła do egzaminu nostryfikacyjnego w dniu 29 października 2025 r. W dokumentacji egzaminacyjnej odnotowano wynik skarżącej jako "81+1" punktów. W dalszej kolejności Rada Wydziału Lekarskiego podjęła uchwałę nr 538/25 z dnia 12 listopada 2025 r., w której wyraziła negatywną opinię w sprawie uznania dyplomu skarżącej za równoważny z dyplomem ukończenia studiów na kierunku lekarsko-dentystycznym Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku, wskazując na brak zaliczenia wymaganych egzaminów. Decyzją z dnia 13 listopada 2025 r. Rektor odmówił uznania dyplomu skarżącej za równoważny z dyplomem ukończenia studiów na kierunku lekarsko-dentystycznym, wskazując, że wyniki egzaminów nostryfikacyjnych nie osiągnęły wymaganego progu zaliczenia. Nie zgadzając się z ww. decyzją, skarżąca w dniu 8 grudnia 2025 r. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, kwestionując zarówno datę jej doręczenia, jak i formę rozstrzygnięcia. Podniosła ponadto zarzut pozbawienia jej prawa do wglądu do pracy egzaminacyjnej, co – w jej ocenie – uniemożliwiło jej weryfikację prawidłowości oceniania, sprawdzenie ewentualnych błędów oraz sformułowanie merytorycznych zastrzeżeń co do wyników egzaminów. Decyzją z dnia 22 stycznia 2026 r. Rektor Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy decyzję z dnia 13 listopada 2025 r. nr DWL.N.LD.55.134.2025 w przedmiocie odmowy uznania dyplomu uzyskanego przez skarżącą na Lwowskim Narodowym Uniwersytecie Medycznym im. Daniela Halickiego za równoważny z dyplomem ukończenia studiów na kierunku lekarsko-dentystycznym Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 327 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2024 r. poz. 1571, dalej: "p.s.w.n"). oraz przepisy rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 28 września 2018 r. w sprawie nostryfikacji dyplomów ukończenia studiów za granicą oraz potwierdzania ukończenia studiów na określonym poziomie (Dz.U. z 2018 r. poz. 1881, dalej: "rozporządzenie"). Organ wyjaśnił, że skarżąca została dopuszczona do procedury nostryfikacyjnej, w ramach której przeprowadzono egzamin porównawczy oraz egzamin nostryfikacyjny w dniach 25 września 2025 r. oraz 29 października 2025 r. Zakres egzaminów został określony w oparciu o program studiów obowiązujący na kierunku lekarsko-dentystycznym Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku. Uzyskane przez skarżącą wyniki były niższe od wymaganego progu zaliczenia, który - zgodnie z Zarządzeniem nr 47/2019 Rektora Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku z dnia 2 lipca 2019 r. - wynosi 56% (84/150 punktów), co stanowiło podstawę do odmowy uznania równoważności dyplomu. Nadto wskazał, że postępowanie nostryfikacyjne zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a skarżącej zapewniono czynny udział w postępowaniu, w tym możliwość składania wyjaśnień oraz przedkładania dokumentów. W toku postępowania umożliwiono jej również wgląd do dokumentacji egzaminacyjnej. W uzasadnieniu decyzji szczegółowo również odniesiono się do przebiegu postępowania przed Komisją Nostryfikacyjną, wskazując że Komisja zebrała się w dniu 18 grudnia 2025 r. w pełnym składzie, dokonując analizy całego materiału dowodowego, w tym: treści wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzutów w nim podniesionych, dokumentacji egzaminacyjnej z egzaminów z dnia 25 września 2025 r. i 29 października 2025 r., korespondencji prowadzonej ze skarżącą, notatek służbowych z dnia 18 listopada 2025 r. (dotyczącej spotkania) oraz z dnia 16 grudnia 2025 r. (dotyczącej wglądu do dokumentacji egzaminacyjnej), a także obowiązujących regulaminów i procedur egzaminów nostryfikacyjnych. Na tej podstawie ustalono, że skarżąca w trakcie egzaminów nie zgłaszała zastrzeżeń co do ich przebiegu ani treści pytań. Wynik pierwszego egzaminu (82 punkty – wynik negatywny) został jej przekazany w dniu 10 października 2025 r. wraz z uchwałą nr 181/25 kierującą ją do egzaminu nostryfikacyjnego w dniu 29 października 2025 r. Skarżąca nie skorzystała w terminie 30 dni z możliwości wglądu do pracy egzaminacyjnej po pierwszym terminie egzaminu, mimo poinformowania jej o takiej możliwości. Organ wyjaśnił ponadto, że przed wydaniem decyzji skarżącej umożliwiono wgląd do dokumentacji egzaminacyjnej, a w dniu 18 listopada 2025 r. podczas spotkania z Dziekanem Wydziału Lekarskiego zaproponowano jej termin wglądu do prac egzaminacyjnych oraz odbiór decyzji administracyjnej, z czego jednak skarżąca częściowo zrezygnowała, informując następnie drogą mailową o rezygnacji z wyznaczonego terminu wglądu i żądając przesłania decyzji pocztą, którą odebrała w dniu 27 listopada 2025 r. Następnie w dniu 10 grudnia 2025 r. uzgodniono z nią kolejny termin wglądu do dokumentacji na dzień 16 grudnia 2025 r., z którego skorzystała. W tym stanie rzeczy Komisja Nostryfikacyjna stwierdziła, że uczelnia zapewniła skarżącej realną możliwość zapoznania się z dokumentacją egzaminacyjną oraz że wszystkie czynności związane z przebiegiem egzaminów i udostępnieniem dokumentacji zostały przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz regulaminami wewnętrznymi. W wyniku analizy Komisja jednogłośnie uznała, że brak jest podstaw prawnych do przywrócenia terminu, jak również do uwzględnienia wniosku skarżącej, a wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy uznano za niezasadny. Organ odniósł się także do dodatkowych żądań skarżącej, w szczególności dotyczących udostępnienia dokumentacji egzaminacyjnej wskazując, że przepisy przewidują wyłącznie wgląd do akt sprawy oraz prac egzaminacyjnych w siedzibie uczelni, w wyznaczonym terminie, bez obowiązku udostępniania kluczy odpowiedzi, kopii zestawów pytań ani przesyłania akt w formie elektronicznej. Wskazano również, że przepisy nie nakładają obowiązku sporządzania szczegółowego protokołu wglądu ani powoływania komisji nadzorującej tę czynność. W kwestii zaś zarzutów co do bezstronności, organ uznał je za niezasadne, wskazując, że dokumentacja została przekazana do Biura Rektora, a Dziekan Wydziału Lekarskiego nie stwierdził nieprawidłowości w przebiegu postępowania. Podsumowując, organ uznał, że procedura nostryfikacyjna została przeprowadzona prawidłowo, zapewniono skarżącej czynny udział w postępowaniu oraz wszystkie gwarancje procesowe, a brak spełnienia wymaganego progu punktowego w egzaminach stanowił podstawę odmowy uznania równoważności dyplomu, co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji z dnia 13 listopada 2025 r. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniosła skarżąca, domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: I. przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a.") – przez pozorne zapewnienie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu, polegające na tym, że organ – opierając rozstrzygnięcie na wynikach egzaminów nostryfikacyjnych oraz przypisanej im punktacji (arkusze/karty egzaminacyjne, sposób oceny, adnotacje weryfikacyjne) – nie zapewnił skarżącej realnej i procesowo skutecznej możliwości zapoznania się z tymi dowodami oraz odniesienia się do nich, w szczególności poprzez: a. przeprowadzenie "wglądu" w warunkach uniemożliwiających sporządzenie nawet minimalnych notatek niezbędnych do sformułowania zarzutów, b. brak protokołowania czynności i brak utrwalenia jej przebiegu w aktach (co uniemożliwia weryfikację, jakie dokumenty w istocie udostępniono i w jakim zakresie), c. brak przedstawienia w aktach śladu czynności weryfikacyjnych dotyczących rozbieżności punktowych (w tym wyjaśnienia adnotacji typu "81+1" i wskazania kto/kiedy/i w jaki sposób dokonał weryfikacji) - w konsekwencji – uniemożliwienie skarżącej skutecznego ustosunkowania się do materiału dowodowego, co narusza standard "realnego" udziału strony. - art. 73 § 1 k.p.a. w zw. z art. 74 § 2 k.p.a. – poprzez niesformalizowane i pozorne zrealizowanie prawa strony do wglądu w akta sprawy w szczególności przez: a. zakaz lub faktyczne uniemożliwienie sporządzania notatek obejmujących choćby identyfikację elementów oceny (np. numerów pytań, przypisanej punktacji, adnotacji o weryfikacji), a tym samym uniemożliwienie utrwalenia treści dowodów dla potrzeb środka zaskarżenia, b. odmowę dopuszczenia sporządzenia kopii/odpisów (w zakresie niezbędnym do obrony praw strony), ewentualnie dopuszczenie jedynie "wglądu" w formie niepozwalającej na rzeczywistą analizę, przy czym powyższe ograniczenia zostały wprowadzone bez wydania postanowienia w trybie art. 74 § 2 k.p.a. - co pozbawiło skarżącą przysługującego jej środka zaskarżenia (zażalenia) i kontroli legalności ograniczenia przez organ, a tym samym naruszyło ustawową gwarancję procesową prawa do akt. - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. – poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego, niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz dowolną ocenę materiału dowodowego, polegające w szczególności na tym, że organ: a. nie zgromadził lub nie ujawnił w aktach pełnej, weryfikowalnej dokumentacji stanowiącej podstawę oceny wyniku egzaminu, b. nie usunął istotnych rozbieżności dotyczących wyniku II terminu egzaminu (81/82 oraz adnotacja typu "81+1") oraz nie wyjaśnił w sposób sprawdzalny: czy doszło do ponownej weryfikacji pracy, kiedy, przez kogo, w jakim zakresie i z jakim skutkiem, jak również na jakiej podstawie dokonano ewentualnej korekty punktacji, c. ograniczył się do ogólnikowych stwierdzeń o "ponownej analizie" lub "rzetelnej weryfikacji", bez wykazania w aktach konkretnych czynności i ich rezultatu - co uniemożliwia kontrolę prawidłowości ustaleń, w konsekwencji przyjął za udowodnione ustalenia co do wyniku i punktacji, mimo że materiał dowodowy jest niekompletny, wewnętrznie niespójny i nieweryfikowalny, a więc ocena dowodów ma charakter dowolny w rozumieniu art. 80 k.p.a. - art. 8 § 1 oraz art. 9 k.p.a. – poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu oraz z naruszeniem obowiązku udzielania stronie rzetelnej, pełnej i zrozumiałej informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych mających znaczenie dla sprawy, w szczególności przez: a. nietransparentne i niespójne informowanie o wyniku egzaminu i jego elementach (w tym rozbieżności co do punktacji i brak jednoznacznego wyjaśnienia ich przyczyn), b. brak jasnego, weryfikowalnego wskazania od kiedy i na jakiej podstawie biegnie termin na realizację wglądu (w tym przy braku jednoznacznego "otrzymania wyniku" w rozumieniu regulacji wewnętrznych), c. organizację i komunikację w sprawie wglądu do pracy w sposób, który w praktyce uniemożliwiał przewidywalne i spokojne skorzystanie z uprawnienia, w tym brak standardu proceduralnego (brak protokołu, brak wskazania zasad wglądu, brak informacji o dopuszczalnym zakresie notowania/utrwalania danych potrzebnych do obrony), d. zaniechanie przedstawienia stronie w sposób jasny i sprawdzalny, czy i kiedy dokonano weryfikacji pracy, kto ją przeprowadził i jaki był jej wynik - co łącznie spowodowało, że postępowanie było prowadzone w sposób nietransparentny i nieprzyjazny procesowo, osłabiając realną możliwość obrony praw Skarżącej i korzystania z gwarancji proceduralnych. - art. 107 § 3 k.p.a. – poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób niewyczerpujący i nienależycie umotywowany, tj. z naruszeniem obowiązku przedstawienia pełnych ustaleń faktycznych, wskazania dowodów, na których się oparto, oraz wyjaśnienia podstawy prawnej i motywów rozstrzygnięcia, w szczególności przez: a. brak rzetelnego i konkretnego odniesienia się do zarzutów Skarżącej dotyczących pozorności realizacji prawa do akt (zakresu wglądu, zakazu notowania, odmowy utrwalenia danych niezbędnych do weryfikacji punktacji, braku protokołu), ograniczając się do ogólnikowych stwierdzeń lub odwołań do "regulaminu" bez wykazania ich znaczenia w ramach postępowania administracyjnego, b. brak wskazania, jakie dokładnie dokumenty stanowiły podstawę ustalenia wyniku egzaminu (w tym arkusze/karty egzaminacyjne, zasady punktacji, adnotacje o sprawdzeniu i korektach), oraz brak wykazania w aktach śladu czynności weryfikacyjnych, na które organ się powołuje, c. brak wyjaśnienia podstawy prawnej i przyczyn zastosowanych ograniczeń dostępu do kluczowych dowodów, w tym brak rozważenia konieczności formalizacji ograniczeń w trybie art. 74 § 2 k.p.a., d. zaniechanie analizy, czy wskazywane przez Skarżącą uchybienia w dostępie do dowodów i brak udokumentowanej weryfikacji punktacji mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zwłaszcza w realiach minimalnej różnicy punktowej względem progu zaliczenia. - art. 11 k.p.a. – poprzez naruszenie zasady przekonywania, polegające na tym, że organ nie wyjaśnił w sposób jasny, konkretny i zrozumiały motywów rozstrzygnięcia w części dotyczącej (i) ograniczeń w dostępie do akt oraz (ii) sposobu weryfikacji punktacji egzaminu, w szczególności przez: a. ograniczenie się do stwierdzeń ogólnych (np. o "braku podstaw" do określonych form udostępnienia lub o "ponownej analizie"), bez przedstawienia konkretnego toku rozumowania, b. niewyjaśnienie, dlaczego i na jakiej podstawie – mimo wniosków Skarżącej – nie zapewniono jej procesowo skutecznego dostępu do dowodów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, c. niewyjaśnienie rozbieżności punktowych oraz brak przedstawienia, jakie czynności weryfikacyjne wykonano (kiedy, przez kogo, w jakim zakresie) i jak doprowadziły one do ostatecznego wyniku. II. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie przepisów regulujących nostryfikację dyplomu (w szczególności art. 327 p.s.w.n., w zw. z regulacjami wykonawczymi dotyczącymi nostryfikacji), polegające na przyjęciu, że: - postępowanie nostryfikacyjne - mimo iż kończy się decyzją administracyjną w indywidualnej sprawie - dopuszcza modyfikowanie/ograniczanie gwarancji procesowych strony przewidzianych w k.p.a. (w szczególności art. 10 oraz art. 73–74 k.p.a.) w drodze praktyk organizacyjnych, instrukcji wewnętrznych lub regulaminu egzaminu, oraz że - ochrona "banku pytań" lub organizacja egzaminu usprawiedliwia uniemożliwienie stronie procesowo skutecznego dostępu do dowodów, na których organ opiera rozstrzygnięcie (arkusze/karty, punktacja, adnotacje weryfikacyjne) - podczas gdy z art. 327 p.s.w.n. nie wynika norma materialnoprawna przyznająca organowi kompetencję do ograniczania praw procesowych strony ponad reżim k.p.a. Skarżąca kwestionowała prawidłowość postępowania nostryfikacyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją. Wskazywała, że przystąpiła do egzaminów nostryfikacyjnych w dniach 25 września 2025 r. i 29 października 2025 r., uzyskując odpowiednio 82 oraz – według różnych informacji przekazywanych przez organ – 81 albo 82 punkty, przy progu zaliczenia wynoszącym 84 punkty. Wyjaśniła przy tym, że informacje o wynikach egzaminu były niespójne, a w dokumentacji drugiego egzaminu pojawiła się adnotacja "81+1", której znaczenia, podstawy oraz sposobu ustalenia nie wyjaśniono w sposób jednoznaczny. Skarżąca wskazywała również, że nie zapewniono jej skutecznej realizacji prawa wglądu do dokumentacji egzaminacyjnej. Wyjaśniła, że po złożeniu wniosku o wgląd do prac egzaminacyjnych czynność ta została przeprowadzona w sposób uniemożliwiający sporządzanie notatek dotyczących numerów pytań i przypisanej im punktacji, a ponadto nie sporządzono protokołu z przebiegu tej czynności. Stwierdziła, że ograniczenia te wprowadzono faktycznie, bez wydania postanowienia przewidzianego w art. 74 § 2 k.p.a., co pozbawiło ją możliwości skutecznego zakwestionowania wyniku egzaminu. Zdaniem skarżącej organ naruszył wynikające z k.p.a. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu oraz prawa dostępu do akt sprawy. Wskazywała, że regulamin egzaminu nostryfikacyjnego nie mógł ograniczać ustawowych gwarancji procesowych przewidzianych w art. 10 oraz art. 73–74 k.p.a., a ochrona banku pytań egzaminacyjnych nie uzasadniała ograniczenia możliwości weryfikacji sposobu oceny pracy egzaminacyjnej. Skarżąca zarzuciła ponadto, że organ nie wyjaśnił w sposób dostateczny rozbieżności dotyczących uzyskanej punktacji, nie udokumentował czynności weryfikacyjnych odnoszących się do jej pracy egzaminacyjnej oraz nie zapewnił przejrzystej informacji co do sposobu liczenia terminów związanych z realizacją prawa wglądu do dokumentacji. W ocenie skarżącej postępowanie zostało przeprowadzone z naruszeniem zasad budzenia zaufania do organów administracji publicznej, obowiązku udzielania stronie niezbędnych informacji oraz obowiązku wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zarzuciła również, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odnosi się w sposób należyty do podnoszonych przez nią zarzutów, nie wskazuje jednoznacznie dowodów stanowiących podstawę ustalenia wyniku egzaminu oraz nie wyjaśnia przyczyn odmowy uwzględnienia jej stanowiska. W konsekwencji skarżąca podniosła, że ograniczenie dostępu do materiału dowodowego oraz niewyjaśnione rozbieżności w punktacji uniemożliwiły jej skuteczną weryfikację prawidłowości oceny egzaminu, który stanowił podstawę rozstrzygnięcia w sprawie nostryfikacji. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Ponadto bardzo skrupulatnie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi wykazując ich niezasadność. Pismem z dnia 23 kwietnia 2026 r. skarżąca wniosła o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a."), wskazując, że jest to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości dotyczących treści dyplomu przedłożonego w postępowaniu nostryfikacyjnym oraz prawidłowości ustaleń organu. W szczególności wniosła o dopuszczenie dowodu z oryginału dyplomu ukończenia studiów celem wykazania, że dokument zawiera numer "...", zgodny również z treścią apostille. Skarżąca wyjaśniła, że przedłożone w sprawie tłumaczenie dyplomu zawiera oczywistą rozbieżność polegającą na wskazaniu numeru "...", co pozostaje niezgodne z treścią dokumentu źródłowego. W celu usunięcia tych wątpliwości przedłożono także prawidłowe tłumaczenie sporządzone przez innego tłumacza przysięgłego, w którym numer dokumentu oddano jako "...". Zdaniem skarżącej wskazane dokumenty mają istotne znaczenie dla oceny, czy organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy oraz czy nie wyprowadził negatywnych konsekwencji z oczywistego błędu tłumaczenia zamiast odwołać się do treści oryginału dyplomu i całokształtu materiału dowodowego. Ponadto wniosła o dopuszczenie dowodu z pełnomocnictwa notarialnego z dnia 13 listopada 2025 r. na okoliczność wykazania, że jej partner był umocowany do działania w sprawach związanych z nostryfikacją dyplomu jeszcze przed spotkaniem z dziekanem w dniu 18 listopada 2025 r., w tym do składania pism oraz podejmowania czynności faktycznych i prawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności jest decyzja Rektora Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku z dnia 22 stycznia 2026 r., utrzymująca w mocy decyzję z dnia 13 listopada 2025 r. odmawiającą A. H. uznania dyplomu uzyskanego na Lwowskim Narodowym Uniwersytecie Medycznym im. Daniela Halickiego za równoważny z dyplomem ukończenia studiów na kierunku lekarsko-dentystycznym Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 327 ust. 1 p.s.w.n., zgodnie z którym dyplom ukończenia studiów za granicą może być uznany za równoważny odpowiedniemu polskiemu dyplomowi i tytułowi zawodowemu na podstawie umowy międzynarodowej określającej równoważność, a w przypadku jej braku – w drodze postępowania nostryfikacyjnego. Przepis ten ustanawia generalną zasadę, zgodnie z którą uznanie zagranicznego dyplomu nie następuje automatycznie, lecz wymaga przeprowadzenia postępowania weryfikacyjnego mającego na celu ocenę, czy zakres kształcenia, efekty uczenia się oraz uzyskane kwalifikacje odpowiadają standardom obowiązującym w polskim systemie szkolnictwa wyższego. Jak stanowi art. 327 ust. 4 ustawy, postępowanie nostryfikacyjne (...) wszczyna się na wniosek a postępowanie to prowadzi uczelnia posiadająca kategorię naukową A+, A albo B+ w dyscyplinie, której dotyczy wniosek. Szczegółowe zasady prowadzenia postępowania nostryfikacyjnego określa rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 28 września 2018 r. w sprawie nostryfikacji dyplomów ukończenia studiów za granicą oraz potwierdzania ukończenia studiów na określonym poziomie. Rozporządzenie to, wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 327 ust. 8 p.s.w.n., reguluje zarówno wymogi formalne postępowania, jak i sposób jego prowadzenia. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia, osoba ubiegająca się o uznanie dyplomu ukończenia studiów za granicą za równoważny odpowiedniemu polskiemu dyplomowi i tytułowi zawodowemu składa wniosek do wybranej uczelni. Jak stanowi § 2 ust. 2 rozporządzenia, do wniosku dołącza się: dyplom ukończenia studiów; dokumenty umożliwiające ocenę przebiegu studiów, uzyskiwanych efektów uczenia się i czasu trwania studiów; świadectwo, dyplom lub inny dokument, na podstawie którego wnioskodawca został przyjęty na studia; oświadczenie wnioskodawcy o miejscu i dacie urodzenia. Zgodnie z § 3 rozporządzenia, datą wszczęcia postępowania nostryfikacyjnego jest dzień doręczenia wniosku uczelni nostryfikującej (ust. 1). W pierwszej kolejności uczelnia nostryfikująca dokonuje oceny formalnej wniosku. W przypadku stwierdzenia braków formalnych wniosku uczelnia nostryfikująca wyznacza wnioskodawcy, termin, nie krótszy niż 14 dni, do jego uzupełnienia, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (ust. 2). Po przeprowadzeniu oceny formalnej wniosku uczelnia nostryfikująca może zażądać od wnioskodawcy przedłożenia tłumaczenia zwykłego na język polski przedłożonych dokumentów (§ 4 rozporządzenia). Zgodnie zaś z § 5 rozporządzenia, uczelnia nostryfikująca porównuje program studiów, uzyskiwane efekty uczenia się i uprawnienia zawodowe, realizowane praktyki zawodowe oraz czas trwania studiów z programem studiów, uzyskiwanymi efektami uczenia się i uprawnieniami zawodowymi, realizowanymi praktykami zawodowymi oraz czasem trwania podobnych studiów prowadzonych w tej uczelni (ust. 1). W przypadku stwierdzenia różnic w programie studiów, efektach uczenia się lub czasie trwania studiów uczelnia nostryfikująca może zobowiązać wnioskodawcę do złożenia określonych egzaminów lub odbycia praktyk zawodowych (ust. 2). Uczelnia nostryfikująca określa warunki i terminy przeprowadzenia egzaminów lub odbycia praktyk zawodowych (ust. 3). Po przeprowadzeniu postępowania nostryfikacyjnego uczelnia nostryfikująca uznaje albo odmawia uznania dyplomu ukończenia studiów za granicą za równoważny odpowiedniemu polskiemu dyplomowi i tytułowi zawodowemu w terminie 90 dni od dnia złożenia wniosku spełniającego wymagania formalne - § 6 ust. 1 rozporządzenia. Z powyższej regulacji wynika, że postępowanie nostryfikacyjne przebiega dwuetapowo. Pierwszy etap dotyczy oceny formalnej wniosku. Po pozytywnej formalnej weryfikacji wniosku uczelnia przeprowadza postępowanie weryfikacyjne, podejmując czynności, o których mowa w § 5 ust. 1-3 rozporządzenia. Przy czym co istotne, sposób sformułowania § 5 rozporządzenia pozwala stwierdzić, że przepisy te pozostawiają uczelni nostryfikującej określony zakres autonomii w zakresie doboru metod weryfikacji efektów uczenia się, co znajduje uzasadnienie w konieczności zapewnienia, aby osoba uzyskująca nostryfikację posiadała wiedzę i kwalifikacje odpowiadające standardom obowiązującym absolwentów polskich uczelni. Określenie zatem narzędzi weryfikacji, w tym warunków egzaminu należy do uczelni nostryfikującej (por. wyrok WSA w Poznaniu z 10 lipca 2025 r. II SA/Po 247/25). Po przeprowadzeniu zaś postępowania nostryfikacyjnego uczelnia albo uznaje dyplom ukończenia studiów za granicą za równoważny odpowiedniemu polskiemu dyplomowi i tytułowi zawodowemu (w formie zaświadczenia), albo odmawia nostryfikacji (w formie decyzji). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie nostryfikacyjne, w szczególności sekwencja podejmowanych czynności porównawczych programu studiów ukończonych przez skarżącą z programem studiów realizowanym na kierunku lekarsko-dentystycznym Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku znajduje odzwierciedlanie w aktach sprawy, nie budzi zastrzeżeń i jako taka odpowiada wyżej powołanym przepisom. Przede wszystkim na mocy Zarządzenia Rektora Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku z dnia 2 lipca 2019 r. nr 47/2019 uwzględniając dyscyplinę naukową i kierunek studiów ukończony przez skarżącą, Dziekan Wydziału Lekarskiego z Oddziałem Stomatologii i Oddziałem Nauczania w Języku Angielskim posiadał upoważnienie do przeprowadzenia postępowania nostryfikacyjnego. Zgodnie z ww. Zarządzeniem oraz Regulaminem postępowania nostryfikacyjnego obowiązującym na ww. Wydziale, w celu zbadania różnic wynikających z porównania efektów kształcenia, Rada Wydziału powołała Komisję Nostryfikacyjną do przeprowadzenia egzaminu ze wskazaniem określonych dziedzin na kierunku lekarsko-dentystycznym, określając termin tego egzaminu na 25 września 2025 r. Skarżąca przystąpiła do egzaminu porównawczego, jednakże wynik tego egzaminu był dla niej negatywny, albowiem uzyskała ona 82 punkty, podczas gdy próg zdawalności egzaminu wynosił 56 % (84 punkty/150 pytań). O powyższym fakcie organ zawiadomił skarżącą pismem z dnia 9 października 2025 r. wskazując jednocześnie, że Rada Wydziału podjęła uchwałę o konieczności zdania egzaminu nostryfikacyjnego, określając jego termin na 29 października 2025 r. (uchwałę Rady z 8 października 2025 r. nr 181/25 w sprawie określenia warunków uzupełnienia brakujących egzaminów dla kandydatów do nostryfikacji dyplomów na kierunku lekarsko – dentystycznym). Skarżąca podeszła do tego egzaminu i ponownie uzyskała wynik poniżej progu zdawalności, tj. poniżej 84 punktów. Bezsporne pozostaje zatem, że zarówno podczas egzaminu przeprowadzonego w dniu 25 września 2025 r., jak i egzaminu z dnia 29 października 2025 r., skarżąca otrzymując z nich 82 punkty nie uzyskała minimalnej liczby punktów wymaganej do zaliczenia (84 punkty). W tych okolicznościach podzielić należy stanowisko organu, że brak pozytywnej weryfikacji i negatywny wynik egzaminów nostryfikacyjnych uniemożliwiał uznanie dyplomu za równoważny polskiemu i w efekcie musiał skutkować odmową nostryfikacji dyplomu. W tym miejscu podkreślić należy, że sąd administracyjny sprawując kontrolę legalności decyzji administracyjnych nie zastępuje organu ani komisji egzaminacyjnej w dokonywaniu ocen merytorycznych dotyczących poziomu wiedzy skarżącej, czy prawidłowości odpowiedzi udzielonych podczas egzaminu nostryfikacyjnego. Kontrola sądowoadministracyjna ogranicza się wyłącznie do oceny zgodności z prawem przeprowadzonego postępowania, a więc ustalenia, czy organy działały w granicach i na podstawie obowiązujących przepisów, czy prawidłowo zgromadziły materiał dowodowy oraz czy zapewniły stronie gwarancje procesowe wynikające z przepisów k.p.a. Sąd administracyjny bada zgodność z prawem, a nie celowość czy słuszność rozstrzygnięcia, co oznacza, że nie dokonuje ponownej oceny materiału egzaminacyjnego ani nie zastępuje organu w ocenie merytorycznej. W konsekwencji sąd administracyjny nie jest właściwy ani do ponownego przeliczania punktów egzaminacyjnych ani do ingerowania w specjalistyczną ocenę wiedzy dokonywaną przez właściwe komisje akademickie, chyba że ocena ta nosiłaby cechy oczywistej dowolności lub arbitralności - czego w realiach niniejszej sprawy nie stwierdzono. Ocena poziomu wiedzy i kwalifikacji skarżącej wymagała wiadomości specjalnych z zakresu nauk medycznych i stomatologicznych, dlatego została powierzona Komisji Nostryfikacyjnej składającej się z osób posiadających odpowiednie kompetencje merytoryczne. Sąd nie może zatem wkraczać w sferę zastrzeżoną dla organów akademickich ani dokonywać merytorycznej kontroli poprawności pytań egzaminacyjnych, czy przyjętego klucza odpowiedzi. Z wyżej wskazanych powodów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie doszło też do naruszenia przepisów postepowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Zgromadzony materiał dowodowy był bowiem wystarczający do wydania rozstrzygnięcia, a organy podjęły wszelkie niezbędne czynności zmierzające do wyjaśnienia sprawy. Przede wszystkim wbrew zarzutom skarżącej, Komisja Nostryfikacyjna dokonała ponownej analizy dokumentacji egzaminacyjnej, korespondencji ze skarżącą oraz zgromadzonych dokumentów. Ponadto przeprowadzono ponowne przeliczenie punktów uzyskanych podczas drugiego egzaminu, w wyniku czego uwzględniono dodatkowy punkt na korzyść skarżącej. Ostateczny wynik pozostał jednak nadal poniżej wymaganego progu zaliczenia. Nie stwierdzono również nieprawidłowości w zakresie rozbieżności pomiędzy wynikiem wstępnym przekazanym skarżącej a wynikiem ostatecznym. Jak wskazał organ w odpowiedzi na skargę, wynik wstępny miał charakter informacyjny i roboczy, natomiast wynik końcowy został ustalony po weryfikacji arkuszy egzaminacyjnych, obejmującej kontrolę poprawności przypisania punktów oraz korektę oczywistych omyłek. Okoliczność ta zdaniem Sądu stanowi element dodatkowej kontroli poprawności oceny, a nie dowolności działania organu. Korekta punktacji została dokonana w ramach procedury weryfikacyjnej przewidzianej w regulacjach wewnętrznych uczelni i odnotowana w dokumentacji egzaminacyjnej. Nie wykazano, aby została przeprowadzona poza procedurą lub przez osoby nieuprawnione. Dodatkowo miała ona charakter korzystny dla skarżącej, co nie wskazuje na naruszenie mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ostateczny wynik egzaminu, nawet po uwzględnieniu korekty, pozostawał jednak poniżej wymaganego progu zaliczenia, dlatego wskazywana rozbieżność nie wpływała na treść rozstrzygnięcia. Sąd dostrzega, że dokumentacja administracyjna dotycząca sposobu wprowadzenia adnotacji "81+1" nie zawiera odrębnego, szczegółowego protokołu czynności weryfikacyjnej wskazującego osobę dokonującą korekty, jej podstawę formalną oraz zakres przeprowadzonego sprawdzenia. Uchybienie to nie stanowi jednak naruszenia art. 7 ani art. 77 § 1 k.p.a., gdyż sama korekta została odnotowana w materiale sprawy, a jej rezultat oraz kierunek (na korzyść skarżącej) były możliwe do ustalenia na podstawie akt postępowania. Powyższe ustalenia należy oceniać w świetle art. 80 k.p.a., zgodnie z którym organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zasada swobodnej oceny dowodów nie oznacza dowolności, lecz wymaga wszechstronnej, logicznej i zgodnej z doświadczeniem życiowym analizy zgromadzonego materiału. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do uznania, aby dokonana korekta punktacji miała charakter arbitralny, gdyż została przeprowadzona w ramach weryfikacji służącej eliminacji nieścisłości techniczno-rachunkowych oraz zapewnienia prawidłowości ustaleń faktycznych. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 10 § 1, art. 73 § 1 oraz art. 74 § 2 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżącej, organ zapewnił stronie możliwość zapoznania się z aktami sprawy, w tym z dokumentacją egzaminacyjną, arkuszami odpowiedzi oraz wynikami punktowymi, co znajduje potwierdzenie w aktach administracyjnych. Sąd zauważa jednak, że prawo wglądu do akt nie ogranicza się wyłącznie do formalnego umożliwienia stronie zapoznania się z dokumentacją, lecz powinno zapewniać realną możliwość weryfikacji podstaw rozstrzygnięcia. W tym kontekście ograniczenia dotyczące sporządzania notatek odnoszących się do punktacji oraz treści pytań egzaminacyjnych wymagały oceny z punktu widzenia zasady proporcjonalności. Mając na uwadze powyższe zauważyć należy, że obowiązujące przepisy p.s.w.n. nie nakładają na uczelnię obowiązku przekazywania stronie trwałych kopii materiałów egzaminacyjnych ani udostępniania banku pytań w sposób umożliwiający ich dalsze rozpowszechnianie. Ograniczenia w tym zakresie znajdują uzasadnienie w potrzebie ochrony integralności egzaminu, zapewnienia porównywalności wyników oraz równego traktowania uczestników postępowań nostryfikacyjnych. W ocenie sądu przyjęty model udostępnienia dokumentacji - polegający na umożliwieniu osobistego wglądu bez prawa kopiowania materiałów - nie pozbawiał strony możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym ani zgłaszania zastrzeżeń co do oceny egzaminu. Skarżącej umożliwiono bowiem osobiste zapoznanie się z dokumentacją egzaminacyjną stanowiącą podstawę ustalenia wyniku egzaminu, choć bez prawa kopiowania materiałów egzaminacyjnych i utrwalania treści pytań. Skarżąca nie wykazała przy tym, aby przyjęte ograniczenia uniemożliwiły jej sformułowanie konkretnych zarzutów dotyczących oceny pracy egzaminacyjnej lub mogły wpłynąć na wynik egzaminu. W tym kontekście zauważyć należy, że podniesione przez skarżącą zarzuty miały charakter jedynie ogólny i koncentrowały się przede wszystkim na organizacji wglądu do dokumentacji oraz sposobie jej udostępniania. Nie wskazano natomiast konkretnych błędów w ocenie prac egzaminacyjnych ani nieprawidłowości w zakresie przyznanej punktacji. Brak jest zatem podstaw do uznania, że zastosowane ograniczenia naruszały zasadę proporcjonalności. Za chybione należało uznać również zarzuty naruszenia art. 8 i art. 9 k.p.a. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje, że organ pozostawał ze skarżącą w stałym kontakcie, udzielał jej wyjaśnień dotyczących przebiegu postępowania oraz informował o przysługujących jej uprawnieniach procesowych. Podejmowane przez organ czynności miały charakter przewidywalny, konsekwentny i zgodny z przyjętymi zasadami postępowania nostryfikacyjnego, co wyklucza przypisanie mu działania podważającego zaufanie strony do organów administracji publicznej. Sam fakt, że stanowisko organu było odmienne od oczekiwań strony, nie stanowi jeszcze naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, o której mowa w art. 8 k.p.a., ani obowiązku należytego informowania strony wynikającego z art. 9 k.p.a. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 11 k.p.a. Zasada przekonywania wyrażona w tym przepisie nakłada na organ obowiązek wyjaśnienia stronie przesłanek rozstrzygnięcia w sposób umożliwiający poznanie toku rozumowania organu oraz ocenę podstaw faktycznych i prawnych decyzji. W ocenie sądu standard ten został w niniejszej sprawie zachowany. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawił zarówno podstawy prawne odmowy uznania dyplomu za równoważny, jak i motywy faktyczne rozstrzygnięcia, odnosząc się do wyników egzaminów nostryfikacyjnych, przebiegu postępowania oraz zarzutów podnoszonych przez skarżącą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wyjaśniono również przyczyny ponownej weryfikacji punktacji egzaminu oraz wskazano, że dokonana korekta miała charakter korzystny dla skarżącej, jednak nie prowadziła do osiągnięcia wymaganego progu zaliczenia. Nie można podzielić stanowiska skarżącej, że organ poprzestał na ogólnikowych twierdzeniach pozbawionych należytego uzasadnienia. Okoliczność, że przedstawiona przez organ argumentacja nie została uznana przez stronę za przekonującą, nie oznacza jeszcze naruszenia art. 11 k.p.a. Dla oceny zgodności decyzji z tym przepisem istotne jest bowiem to, czy organ wyjaśnił motywy rozstrzygnięcia w sposób pozwalający stronie zrozumieć przyczyny wydania decyzji. W ocenie sądu wymóg ten został w niniejszej sprawie spełniony. W szczególności odnosząc się do wyżej podniesionych zarzutów dotyczących ograniczeń w zakresie utrwalania materiałów egzaminacyjnych, organ wskazał na konieczność ochrony integralności banku pytań egzaminacyjnych oraz zapewnienia prawidłowości przyszłych postępowań nostryfikacyjnych. Wyjaśnienie to należy uznać za racjonalne i pozostające w związku ze specyfiką postępowania nostryfikacyjnego prowadzonego przez uczelnię medyczną. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że organ uchylił się od wyjaśnienia stronie motywów swojego działania. Pomocniczo wskazać należy, że skarżąca uczestniczyła już wcześniej w analogicznym postępowaniu nostryfikacyjnym prowadzonym przez Uniwersytet Medyczny w Białymstoku w 2024 r., w którym obowiązywały zasadniczo tożsame zasady organizacji egzaminów oraz udostępniania dokumentacji egzaminacyjnej. Okoliczność ta potwierdza jednolity charakter stosowanych przez uczelnię rozwiązań organizacyjnych, choć sama w sobie nie przesądza o legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Decydujące znaczenie ma natomiast to, że skarżąca nie wykazała, aby sposób realizacji prawa wglądu do akt lub ograniczenia dotyczące sporządzania notatek mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności na końcowy rezultat egzaminu, który także po dokonanej weryfikacji pozostawał poniżej wymaganego progu zaliczenia. Nie doszło również do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawierało wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, ustalenia faktyczne, ocenę zgromadzonego materiału dowodowego oraz odniesienie się do zarzutów podniesionych przez skarżącą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W szczególności organ odniósł się do sposobu realizacji wglądu do dokumentacji egzaminacyjnej oraz wyjaśnił podstawy ustalenia końcowego wyniku egzaminu, w tym dokonanej korekty punktacji. Uzasadnienie decyzji pozwalało na odtworzenie toku rozumowania organu oraz poddanie rozstrzygnięcia kontroli sądowej. Już nie jako końcowo podnieść należy, że postępowanie nostryfikacyjne, choć kończy się wydaniem decyzji administracyjnej, posiada specyficzny charakter wynikający z konieczności weryfikacji wiedzy i kwalifikacji zawodowych. Uczelnia, korzystając z przysługującej jej autonomii organizacyjnej, może określić zasady przeprowadzania egzaminów nostryfikacyjnych oraz sposób udostępniania dokumentacji egzaminacyjnej, o ile nie prowadzi to do całkowitego pozbawienia strony gwarancji procesowych wynikających z k.p.a. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Podkreślenia wymaga, że autonomia uczelni wyższych znajduje umocowanie ustawowe w przepisach ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, w szczególności w art. 9 ust. 2 p.s.w.n., zgodnie z którym uczelnia jest autonomiczna we wszystkich obszarach swojego działania na zasadach określonych w ustawie. W ramach tej autonomii uczelnia jest uprawniona do stanowienia aktów wewnętrznych regulujących organizację procesu kształcenia oraz procedur związanych z nostryfikacją dyplomów. Akty te nie mogą pozostawać w sprzeczności z przepisami powszechnie obowiązującymi, jednak mogą doprecyzowywać sposób realizacji ustawowych kompetencji uczelni. W niniejszej sprawie podstawę organizacyjną działań organu stanowiły postanowienia Statutu Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku oraz obowiązującego na Wydziale Lekarskim z Oddziałem Stomatologii i Oddziałem Nauczania w Języku Angielskim Regulaminu postępowania nostryfikacyjnego. Regulamin ten określał m.in. tryb przeprowadzania egzaminów nostryfikacyjnych, sposób ustalania wyników, zasady organizacji wglądu do dokumentacji egzaminacyjnej oraz ograniczenia dotyczące utrwalania pytań egzaminacyjnych. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca została zapoznana z obowiązującymi zasadami jeszcze przed przystąpieniem do postępowania nostryfikacyjnego, a regulamin pozostawał publicznie dostępny. W szczególności Regulamin w pkt 40 przewidywał możliwość zapoznania się z dokumentacją egzaminacyjną w siedzibie Wydziału w ciągu miesiąca od dnia otrzymania wyniku egzaminacyjnego, przy jednoczesnym wyłączeniu możliwości powielania, kopiowania czy utrwalania w inny sposób pytań egzaminacyjnych. Ograniczenia te służyły ochronie integralności egzaminu oraz zabezpieczeniu banku pytań wykorzystywanego w kolejnych postępowaniach nostryfikacyjnych. W ocenie sądu rozwiązania te mieściły się w granicach dopuszczalnej autonomii organizacyjnej uczelni i nie naruszały istoty prawa strony do zapoznania się z materiałem dowodowym. Skarżąca miała bowiem zapewnioną możliwość wglądu do dokumentacji egzaminacyjnej oraz możliwość zgłaszania uwag i zastrzeżeń co do przebiegu postępowania. Z prawa tego skorzystała. Nie można przy tym tracić z pola widzenia, że procedura nostryfikacyjna dotycząca kierunku lekarsko-dentystycznego wiąże się z koniecznością zachowania szczególnych standardów weryfikacji kwalifikacji zawodowych. Uczelnia była zatem uprawniona do wprowadzenia takich rozwiązań organizacyjnych, które z jednej strony zapewniały stronie realizację podstawowych gwarancji procesowych, z drugiej natomiast chroniły prawidłowość i wiarygodność procesu egzaminacyjnego. Regulacje wewnętrzne uczelni miały charakter wykonawczy i techniczny, służący realizacji przepisów powszechnie obowiązujących, a nie ich modyfikacji. Sąd wskazuje również, że w przypadku nostryfikacji dyplomu ukończenia studiów na kierunku lekarsko-dentystycznym szczególnego znaczenia nabiera interes publiczny związany z ochroną zdrowia pacjentów. Postępowanie nostryfikacyjne ma gwarantować, że osoba uzyskująca uprawnienia zawodowe posiada kwalifikacje odpowiadające standardom obowiązującym absolwentów polskich uczelni medycznych. Uzasadnia to konieczność zachowania odpowiednio rygorystycznych procedur egzaminacyjnych oraz ochrony materiałów egzaminacyjnych przed ich nieuprawnionym rozpowszechnianiem. Co więcej nawet gdyby przyjąć, że w toku postępowania wystąpiły uchybienia o charakterze formalnym, to nie wykazano, aby mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Skarżąca nie przedstawiła bowiem okoliczności wskazujących, że odmienny sposób organizacji wglądu do akt lub dokumentowania czynności mógłby doprowadzić do ustalenia wyniku egzaminu na poziomie odpowiadającym wymaganemu progowi zaliczenia. Ostateczny wynik egzaminów pozostawał poniżej progu zaliczenia także po dokonaniu ponownej weryfikacji punktacji, co dodatkowo wyklucza możliwość uznania, że wskazywane uchybienia proceduralne mogły mieć znaczenie dla treści rozstrzygnięcia. Skarżąca nie wskazała przy tym żadnego konkretnego pytania egzaminacyjnego, w odniesieniu do którego wadliwie oceniono odpowiedź albo błędnie odmówiono przyznania punktu. Zarzuty skargi koncentrowały się przede wszystkim na sposobie organizacji dostępu do dokumentacji oraz dokumentowania czynności weryfikacyjnych, co - przy braku wykazania wpływu tych uchybień na końcowy wynik egzaminu - nie mogło prowadzić do uchylenia decyzji. Odnosząc się do wniosku skarżącej z dnia 23 kwietnia 2026 r. o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd uznał, że brak jest podstaw do jego uwzględnienia. Zgodnie z tym przepisem sąd administracyjny może przeprowadzić uzupełniające dowody z dokumentów jedynie wyjątkowo, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Postępowanie przed sądem administracyjnym ma charakter kontrolny, a jego przedmiotem jest ocena legalności zaskarżonego aktu na podstawie materiału zgromadzonego przez organ administracji. W ocenie sądu dokumenty objęte wnioskiem nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Okoliczności dotyczące oznaczenia numeru dyplomu oraz rozbieżności występujących w jednym z tłumaczeń nie stanowiły podstawy odmowy nostryfikacji dyplomu. Zaskarżona decyzja została bowiem oparta na wyniku egzaminów nostryfikacyjnych i nieosiągnięciu przez skarżącą wymaganego progu punktowego. Tym samym wskazywane przez skarżącą rozbieżności w zakresie oznaczenia numeru dyplomu pozostają bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Podobnie przedłożone pełnomocnictwo notarialne z dnia 13 listopada 2025 r. nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Z akt postępowania nie wynika bowiem, aby organ odmówił partnerowi skarżącej możliwości działania w sprawie lub aby kwestia zakresu jego umocowania stanowiła podstawę wydanego rozstrzygnięcia. W konsekwencji sąd uznał, że przeprowadzenie wnioskowanych dowodów nie jest niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie w rozumieniu art. 106 § 3 p.p.s.a., wobec czego wniosek dowodowy podlegał oddaleniu. Mając powyższe na uwadze, sąd uznał na podstawie art. 151 p.p.s.a., że skarga podlegała oddaleniu. Małgorzata Roleder Elżbieta Trykoszko Anna Bartłomiejczuk