II SA/Bk 179/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 kwietnia 2018 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Z. S.A. w Ł. na decyzję P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] stycznia 2018 r. znak [...] w przedmiocie nakazu zaprzestania wprowadzania do obrotu suplementu diety p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji , Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. znak [...] P. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] listopada 2017r. znak [...] (sprostowaną postanowieniem tego organu z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...]), nakazującą Przedsiębiorstwu Z. S.A. w Ł. zaprzestania wprowadzania do obrotu suplementu diety o nazwie E. formy M. Sp. z o.o. w Ł., zawierającego oświadczenie zdrowotne o treści: "cholina wspiera prawidłowe funkcjonowanie wątroby" wprowadzające konsumenta w błąd, w terminie 15 dni od daty otrzymania przedmiotowej decyzji. Skargę na tą decyzją złożyła do tut. Sądu Przedsiębiorstwo Z. S.A. w Ł. W skardze skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na fakt, że jej wykonanie skutkować będzie powstaniem szkody w majątku skarżącej i trudnych do odwrócenia skutków. Jak wskazała suplement diety o nazwie E., co do którego została wydana zaskarżona decyzja, posiada ściśle określony termin ważności. W ocenie skarżącej istnieje znaczące niebezpieczeństwo, że do czasu rozpoznania niniejszej sprawy dojdzie do utraty ważności tego produktu, co spowoduje szkodę odpowiadającą jego wartości. Skarżąca podkreśliła, że zaskarżona decyzja nie została wydana ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego, a wyłącznie z uwagi na uchybienia w oznakowaniu towaru. Wedle skarżącej nie zachodzi konieczność natychmiastowego zaniechania wprowadzenia do obrotu rzeczonego suplementu diety. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podlega oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej zwana "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wedle zaś art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania rozstrzygnięcia będącego przedmiotem zaskarżenia oraz aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Może mieć bowiem miejsce jedynie w przypadku gdy zachodzą przesłanki, o których mowa wyżej. Co istotne zastosowanie tej instytucji nie może poprzedzać merytoryczna ocena zasadności skargi. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że niewątpliwie zaskarżona decyzja, nakładająca na skarżącą nakaz określonego zachowania, jest decyzją nadającą się do wykonania, a zatem może stanowić przedmiot udzielenia przez Sąd przedmiotowej ochrony tymczasowej. Aby jednak było to możliwe, skarżąca musi uprawdopodobnić istnienie okoliczności przemawiającej za wstrzymaniem jej wykonania, tj. wykazać spełnienie przynajmniej jednej z dwóch przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W związku z tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji, oparte jest na zasadzie skargowości, złożony w tym przedmiocie wniosek powinien zostać poparty stosowną argumentacją. Uzasadnienie wniosku winno natomiast odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania jest zasadne. Wniosek złożony w niniejszej sprawie, pomimo, że oparty na obu ww. ustawowych przesłankach, zawiera uzasadnienie jedynie co do okoliczności powstania w majątku skarżącej, szkody odpowiadającej wartości przedmiotowego suplementu diety, spowodowanej upływem terminu jego ważności do czasu zakończenia prowadzonego postępowania. Jedynie ta przesłanka podlega zatem ocenie w niniejszej sprawie. Zauważyć przy tym należy, że w orzecznictwie i literaturze podkreśla się, że ww. art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 182/10). Szkoda powinna być przy tym znaczna. W ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała istnienia ww. przesłanki. Złożony przez nią wniosek przede wszystkim nie zawiera informacji, ani co do terminu ważności produktu objętego zakazem wprowadzania do obrotu, ani też co do wysokości owej potencjalnej szkody o charakterze materialnym (pieniężnym), którą spowodować miałby upływ terminu jego ważności (nie wskazuje też ilości produktu objętego zakazem). Co więcej Sądowi nie jest znana sytuacja finansowa oraz rynkowa skarżącej, a zatem brak jest także możliwości dokonania oceny, czy zaistnienie owej szkody spowodowałoby jakiekolwiek skutki dla prowadzonej przez nią działalności. Co więcej, lakoniczna i nieskonkretyzowana treść wniosku uniemożliwia w ogóle dokonanie oceny, czy byłaby to szkoda znaczna – jak wymaga tego brzmienie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sama skarżąca także w żaden sposób nie wskazuje, aby miałaby to być szkoda o takim charakterze. Strona nie załączyła ponadto do wniosku jakichkolwiek dowodów na poparcie wywiedzionych przez nią twierdzeń, uzasadniających - w jej ocenie - wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W istocie więc, powołane przez skarżącą okoliczności uniemożliwiają Sądowi dokonanie ich weryfikacji i merytorycznej oceny. Zauważyć także należy, że skoro – jak wskazuje się w orzecznictwie - na podstawie samych tylko twierdzeń strony, niepopartych żadnym dodatkowym materiałem źródłowym, nie jest możliwa ocena faktycznego wpływu wykonania decyzji na jej sytuację finansową i skutków dla prowadzonej przez nią działalności (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 8 sierpnia 2017 r. sygn.. akt I SA/Bd 527/17, Lex nr 2388626), to tym bardziej analogiczny wniosek należy wyprowadzić, w związku z jakimkolwiek brakiem skonkretyzowania tychże twierdzeń. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowego wyjątkiem od zasady wynikającej z art. 61 § 1 (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2014 r., sygn.. akt II FZ 1504/14, LEX nr 1538986). Brak jest przy tym podstaw, aby od sądu żądać poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Skoro zatem skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności, iż wskutek wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia w majątku skarżącej znacznej szkody, Sąd odmówił udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono w sentencji niniejszego postanowienia.