II SA/Bk 18/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska – Nazarczyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. T. i W. Sp. J. j. z siedzibą w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] P. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącą Spółkę karę pieniężną w kwocie 11.300 zł, w związku ze skróceniem dziennego czasu odpoczynku, skróceniem tygodniowego czasu odpoczynku, przekroczeniem maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu oraz jednoczesne używanie kilku wykresówek lub kart kierowców. Została ona utrzymana w mocy opisaną w sentencji decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego. W skardze na ww. decyzję organu odwoławczego skarżąca Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje; Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej zwana "Ppsa", po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Tak więc wstrzymaniu podlegają wyłącznie akty lub czynności posiadające atrybut wykonalności. Przedmiotem skargi jest decyzja nakładająca karę pieniężną w transporcie drogowym. W myśl art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.), decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: 1) odrzucenia skargi, 2) cofnięcia skargi, lub 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. Powołana regulacja normatywna przesądza więc o niemożliwości uwzględnienia zgłoszonego wniosku, ponieważ wniesienie skargi do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od doręczenia decyzji z mocy prawa wstrzymuje jej wykonalność do czasu wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Z tego powodu, na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia