II SA/Bk 182/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia NSA Mieczysław Markowski, sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 listopada 2016 r. sprawy z wniosku M. S. i I. S. o uzupełnienie wyroku z dnia 21 lipca 2016 roku tutejszego Sądu sygn. akt II SA/Bk 182/16 w przedmiocie miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a oddalić wniosek , Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, wyrokiem z dnia 21 lipca 2016 r. w pkt 1 stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie postanowień dotyczących działki oznaczonej numerem geodezyjnym [...] w części opisowej i graficznej, w pkt 2 oddalił skargę w pozostałym zakresie, zaś w pkt 3 zasądził od Gminy Miejskiej S. solidarnie na rzecz skarżących M. S. i I. S. kwotę 557 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 3 października 2016 r. pełnomocnik skarżących wniósł o uzupełnienie przedmiotowego wyroku poprzez doprecyzowanie w pkt 1 orzeczenia, w jakim zakresie sąd stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały. Wskazał, że zgodnie z treścią skargi skarżący domagali się stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miasta S. nr [...] z dnia [...] marca 2007 r. w części, w której uchwała ta przeznacza działki [...], [...], [...] na drogi wewnętrzne. Wyrokiem z dnia 21 lipca 2016 r. sąd orzekł o stwierdzeniu nieważności kwestionowanej uchwały co do jej postanowień dotyczących działki nr [...] w części opisowej i graficznej. W uzasadnieniu orzeczenia sąd podniósł, że z racji nieograniczonej dostępności działki [...] oraz jej skomunikowania z innymi ulicami, pełnić ona będzie funkcję publiczną. Zdaniem pełnomocnika art. 147 § 1 p.p.s.a. nie ogranicza sądu we wskazaniu, co do jakiej części stwierdza nieważność, przy czym określenie tej części w wyroku z dnia 21 lipca 2016 r. nastąpiło bez uwzględnienia roszczenia skarżących. W związku z powyższym strona skarżąca wskazała, że orzeczenie sądu wydane w sprawie winno być uzupełnione w zakresie, w jakim precyzuje ono część uchwały, której nieważność stwierdza i poprzez wskazanie, że uchwała jest nieważna w części opisowej i graficznej, w jakiej przeznacza działkę [...] pod drogę wewnętrzną, co pozostanie w zgodzie z uzasadnieniem wyroku. Podczas rozprawy w dniu 29 listopada 2016 r. pełnomocnik skarżących sprecyzował, że wnosi o uzupełnienie wyroku z ten sposób, ażeby sentencja wyroku brzmiała, iż sąd stwierdza nieważność skarżonej uchwały w części, w jakiej uchwałą tą organ dokonał przeznaczenia działki nr [...] pod drogi wewnętrzne, podczas gdy z sentencji wyroku wynika, że jest ona przeznaczona pod drogę publiczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu (§ 1). Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (§ 3). W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie utrwalony jest pogląd, że wniosek o uzupełnienie wyroku nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadnienia. Nie można zatem żądać uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia poprzez zamieszczenie w nim określonych - żądanych przez stronę postępowania - kwestii, bowiem takie działanie w istocie zmierza nie do uzupełnienia, lecz do zmiany uzasadnienia poprzez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności (por. postanowienia NSA z dnia: 2 października 2014 r., I OZ 634/14, LEX nr 1529076, 24 października 2013 r., LEX nr 1399304; J. Jagielski, M. Jagielska, R. Stankiewicz [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 609). Na wstępie wskazać należy, że wniosek pełnomocnika skarżących o uzupełnienie wyroku został złożony w ustawowym terminie. Wniosek ten nie mógł jednak zostać uwzględniony, bowiem rozstrzygnięcie zawarte w wyroku z dnia 21 lipca 2016 r. jest zupełne. Wyrok ten wydano na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. (pkt 1 sentencji) oraz na podstawie art. 151 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. (pkt 3 sentencji). Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W przedmiotowej sprawie sąd w pkt 1 wyroku stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie postanowień dotyczących działki oznaczonej numerem geodezyjnym [...] w części opisowej i graficznej. Zakres uzupełnienia wyroku odnośnie punktu 1, jakiego domaga się pełnomocnik skarżących nie mieści się w ocenie Sądu, w określonym w art. 157 § 1 p.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do uzupełnienia wyroku. Skarżący domaga się w istocie modyfikacji postanowień plan przez tut. Sąd, poprzez zamieszczenie w sentencji wyroku stwierdzenia, że wymieniona działka może być przeznaczona pod drogę publiczną. Użycie takiego stwierdzenia w sentencji wyroku byłoby wkraczaniem przez sąd w działalność prawotwórczą rady gminy i stanowieniem w jej zastępstwie prawa miejscowego. Właściwym miejscem do odniesienia się do nieuwzględnionych zarzutów skargi jest uzasadnienie wyroku. Jeżeli strona upatruje zasadność wniosku o uzupełnienie orzeczenia w nierozpoznaniu przez sąd wszystkich jej zarzutów, to wykracza poza wskazaną instytucję uzupełnienia orzeczenia i zmierza w istocie do zakwestionowania treści jego uzasadnienia, co też może uczynić, ale jedynie w drodze środka odwoławczego (por. postanowienie NSA z dnia 11 maja 2009 r., sygn. akt I OZ 467/09, opubl. w Lex nr 564204). Z powyższych względów Sąd, działając na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a., orzekł jak na wstępie.