II SA/Bk 183/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis,, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi J. B., M. B., S. B. i T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżących kwotę 500 (słownie: pięćset) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta B. z dnia [...] grudnia 2010 r. Nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego prowadzenie działalności w branży motoryzacyjnej (dwa stanowiska naprawcze i jedno stanowisko myjni), polegającej na kompleksowym myciu samochodów oraz w zakresie podstawowej mechaniki pojazdów, na działce o numerze geodezyjnym [...], położonej przy ul. P. [...] w B., przy granicy z działkami o numerach geodezyjnych [...] i [...]. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Prezydent B. ustalił przyszłemu inwestorowi – K. K. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego na prowadzenie działalności w branży motoryzacyjnej (dwa stanowiska naprawcze i jedno stanowisko myjni), polegającej na kompleksowym myciu samochodów oraz w zakresie podstawowej mechaniki pojazdów, na działce o numerze geodezyjnym [...], położonej przy ul. P. [...] w B., przy granicy z działkami o numerach geodezyjnych [...] i [...]. Organ I instancji określił wymagania w zakresie: warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu wynikających z przepisów odrębnych, obsługi w zakresie infrastruktury i komunikacji, a także w kwestii ochrony interesów osób trzecich. Od powyższej decyzji organu I instancji odwołali się S. B., J. B., M. B. i T. B. poddając w wątpliwość możliwość usytuowania planowanego budynku po granicy z działkami sąsiednimi o numerach: [...] i [...]. Stwierdzili, że lokalizacja planowanej zabudowy pozostaje w sprzeczności ze Studium Opracowania Przestrzennego dla miasta B. Podnieśli też, że wydana decyzja może naruszyć ich prawem chronione interesy, poprzez dopuszczenie (w przypadku lokalizacji przedmiotowej inwestycji) emisji zanieczyszczeń pyłowych i gazowych oraz hałasu pochodzącego od pojazdów poruszających się w jej obrębie, zarówno w okresie jej realizacji, jak i po jej wykonaniu. W ocenie odwołujących się przyjęcie do porównania (na okoliczność możliwości zabudowy działki po granicy z nieruchomościami sąsiadującymi) działek zabudowanych w latach 50. i 60. jest argumentem niezrozumiałym. W stosunku do istniejącej na gruncie zabudowy należałoby przyjąć koncepcję zabudowy powstałej w ostatnim 15-leciu przy ul. Pogodnej nr: [...] i do niej nawiązywać. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że sposób rozstrzygnięcia sprawy nie został pozostawiony uznania organu administracji publicznej, ale jest determinowany przepisami prawa. W sytuacji, gdy warunki określone art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostaną spełnione, organ nie może odmówić przyszłemu inwestorowi ustalenia warunków zabudowy. Musi on ponad wszelką wątpliwość ustalić, czy inwestycja może zostać usytuowana w miejscu wskazanym w złożonym wniosku. Także określając wymagania dotyczące nowej zabudowy organ musi kierować się przepisem prawa oraz wynikami analizy urbanistycznej terenu, o jakiej mowa w § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego W sprawie niniejszej wnioskodawca zażądał ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego, które miałoby zostać usytuowane po granicy z działkami sąsiednimi o numerach geodezyjnych: [...] i [...]. Organ I instancji, oceniając złożony wniosek w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy uznał, że planowana inwestycja może zostać zrealizowana na wskazanym w nim terenie. O podjęciu takiej decyzji przesądziły wyniki przeprowadzonej, zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia, analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w kontekście obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ odwoławczy wskazał, że przy spełnieniu warunków wymienionych w przepisie art. 61 ust. 1 ustawy organ nie może wydać decyzji negatywnej dla wnioskodawcy. W niniejszej sprawie z żadnego przepisu nie wynika bezwzględny zakaz sytuowania budynków (w zabudowie usługowej - branży motoryzacyjnej), w konkretnej odległości od istniejących na gruncie obiektów. Dlatego argumenty skarżących, dotyczące braku zachowania w sprawie ich prawnych interesów, z uwagi na oddziaływanie planowanej zabudowy na ich nieruchomości organ uznał za przedwczesne. Przeprowadzona w niniejszej sprawie analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu pozwoliła na określenie warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestora. Fakt, iż jego żądaniem było usytuowanie planowanej zabudowy po granicy z działkami sąsiednimi, nie mógł być – w ocenie organu - podstawą odmowy ustalenia w sprawie warunków zabudowy. Użycie przez organ I instancji w orzeczeniu decyzji słów "przy granicy z działkami nr ewid. [...] i [...]" nie oznaczało ustalenia odrębnego warunku dla inwestora lecz wskazało jedynie na przedmiot inwestycji, której opis wyprowadził organ z żądania wymienionego w złożonym wniosku. Organy rozpatrujące złożony o ustalenie warunków zabudowy wniosek są wnioskiem takim związane. Nie mają też podstaw prawnych do wypowiadania się co do konkretnej lokalizacji planowanego do realizacji obiektu budowlanego i wskazywania przyszłemu inwestorowi terenu czy miejsca, na którym lokalizacja będzie możliwa. Stąd kwestia szczegółowego usytuowania planowanego do budowy obiektu oraz sprawy związane z odległościami od innych nieruchomości będzie miała znaczenie dopiero przy rozpoznawaniu sprawy przez właściwy organ architektoniczno-budowlany, na następnym etapie rozpoczętego procesu inwestycyjnego. Decyzja ustalająca warunki zabudowy nie musi określać miejsca usytuowania obiektu, lecz jedynie dopuszczalność jego wykonania na określonej działce. Ewentualne naruszenie warunków techniczno-budowlanych nie tylko w zakresie usytuowania obiektu po granicy, lecz także innych określonych w powołanym rozporządzeniu, będzie badał organ nadzoru budowlanego w procesie legalizacyjnym. Organ powyższe stanowisko poparł orzecznictwem sądów administracyjnych. Organ wskazał również, że podniesione w odwołaniu argumenty dotyczące przyjęcia do analizy jedynie działek zabudowanych (po granicy) w ostatnim 15-leciu nie mają znaczenia w sprawie, gdyż to przepisy ustawy wyznaczają organowi zasady, których spełnienie warunkuje wydanie decyzji pozytywnej dla strony. Z przeprowadzonej w przedmiotowej sprawie analizy wynika, że na obszarze analizowanym podstawową funkcją jest funkcja mieszkaniowa i usługowa. Na tym terenie znajdują się liczne działki budowlane zabudowane budynkami przy granicy z działkami sąsiednimi. Na większości działek przylegających do ul. P. budynki zlokalizowane są w taki sposób jak określa wniosek inwestora, tj. w narożach działek przy ich południowej, wschodniej lub zachodniej granicy. W ocenie organu odwoławczego realizacja kolejnego obiektu usytuowanego w analogiczny sposób jak na analizowanym terenie nie naruszy istniejącego ładu przestrzennego. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, S. B., J. B., M. B. i T. B. wywiedli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Skarżący wskazali, że organ I instancji, mimo iż nie ma kompetencji co do konkretnej lokalizacji danego obiektu, to dokładnie usytuował dany obiekt po granicy w wydanej decyzji co jest sprzeczne z kompetencją danej instancji, a jednocześnie wchodzi w kompetencje organu uprawnionego do wydania pozwolenia na budowę czyli architektoniczno-budowlanego. W ocenie skarżących inwestycja polegająca na kompleksowym myciu samochodów i w zakresie podstawowej mechaniki pojazdów zakłóci prywatność osób trzecich i pozostaje w sprzeczności z logiką ładu przestrzennego. Obecnie podstawową funkcją terenu jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i usługowo handlowa (hotel T.). W promieniu ok. 70 m nie występuje żadna działalność usługowa uciążliwa dla sąsiedztwa, więc inwestycja, jaka ma powstać, nie będzie kontynuacją istniejącego charakteru zabudowy. Ponadto skarżący wskazali, że w wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia z [...] sierpnia 2010 r. znak [...] stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania no środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku przeznaczonego na .prowadzenie działalności usługowej w branży motoryzacyjnej polegającej na kompleksowym myciu samochodów i w zakresie podstawowej mechaniki pojazdów pomimo, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. przedłożył opinię nr [...], znak: [...] z [...] lipca 2010 r., w której stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia i określił wykonanie raportu o oddziaływaniu na życie i zdrowie ludzi. Decyzja zaś została wydana bez przeprowadzenia tej oceny. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie oraz podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu nie przeprowadzenia przed wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy postępowania dotyczącego oceny oddziaływania na środowisko i nic uwzględnienia opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. stwierdzającego konieczność sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, organ wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżących, przed ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy z wniosku przyszłego inwestora Prezydent B. przeprowadził postępowanie w sprawie oceny oddziaływania przyszłego zamierzenia inwestycyjnego na środowisko, które zostało zakończone decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., Nr [...], stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia takiej oceny. Decyzja ta wiąże organ ustalający warunki zabudowy, stąd winna być przez niego respektowana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jako uzasadniona podlegała uwzględnieniu. Z mocy art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do badania legalności – czyli zgodności z prawem – zaskarżonych aktów administracyjnych. Zgodnie z treścią przepisu art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Sąd w składzie niniejszym dopatrzył się tego rodzaju naruszeń, które zadecydowały o konieczności wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organów obu instancji. Kontrolowane w niniejszym postępowaniu rozstrzygnięcie dotyczyło utrzymania w mocy decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego prowadzenie działalności w branży motoryzacyjnej (dwa stanowiska naprawcze i jedno stanowisko myjni), polegającej na kompleksowym myciu samochodów oraz w zakresie podstawowej mechaniki pojazdów, na działce o numerze geodezyjnym [...], położonej przy ul. P. [...] w B., przy granicy z działkami o numerach geodezyjnych 288 i 267. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o przepisy art. 54 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 2, w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr.80, poz. 717 ze zm.), § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) oraz § 12 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). W pierwszej kolejności wskazać należy, że za istotne uchybienie Sąd uznał usytuowanie planowanej inwestycji po granicy nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaprezentowało błędny pogląd,, iż użycie w sentencji decyzji organu I instancji słów "przy granicy z nr ewid. [...] i [...]" nie oznaczało ustalenia odrębnego warunku zabudowy, a jedynie określało przedmiot inwestycji zgodnie z wnioskiem. Tym samym organ odwoławczy nie uwzględnił faktu, że opis inwestycji zgodny z wnioskiem inwestora zamieszczony został w komparycji decyzji przy określaniu przedmiotu rozpatrywanej sprawy. Sentencja decyzji odnosi się natomiast do rozstrzygnięcia sprawy i określa sposób jej załatwienia, przesądzając zabudowę po granicy nieruchomości. Ponadto organ odwoławczy nie zauważył, iż w podstawie prawnej decyzji odwoławczej powołało między innymi także przepis § 12 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze z.), zgodnie z którym sytuowanie budynku w odległości 1,5 metra od granicy albo bezpośrednio przy granicy może wynikać albo z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo z decyzji o warunkach zabudowy. Sentencja decyzji sformułowana jako ustalenie warunków zabudowy dla budowy "budynku usługowego (...) przy granicy z działkami nr ewid. [...] i [...]", nie pozostawia wątpliwości co do przesądzenia kwestii ścisłej lokalizacji planowanej budowy od strony nieruchomości wymienionych w sentencji, tym bardziej, że w dalszej części decyzji dotyczącej określenia warunków zabudowy nie znalazły się zapisy, które pozwalałaby na uznanie, iż w warunkach zabudowy wyrażono jedynie pogląd o dopuszczalności budowy po granicy. Dodać należy, iż utrzymanie w mocy tak sformułowanej sentencji, przy zajętym przez SKO stanowisku co do braku podstaw prawnych do wypowiadania się w decyzji o warunkach zabudowy w kwestii konkretnej lokalizacji planowanej budowy czyni decyzję organu II Instancji wewnętrznie sprzeczną, gdyż sentencja decyzji przeczy uzasadnieniu. Takie stanowisko zajął również Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Bk 262/11 Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podzielił również ustaleń organów dotyczących kontynuacji funkcji zabudowy, gdyż z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (stanowiącej załącznik do decyzji organu I instancji, k. 42-43 akt administracyjnych) jednoznacznie wynika, że jest to teren przeznaczony na budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne, zaś budownictwo usługowe na tym terenie powinno mieć charakter nieuciążliwy. Nie jest uprawnione twierdzenie organu, że przeprowadzona analiza nie wykazała braku przeciwwskazań do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Przepis § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Są to następujące warunki 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W niniejszej sprawie nie został spełniony wymóg wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy dotyczący kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. W świetle przytoczonych przepisów nie sposób uznać, że planowana inwestycja, stanowiąca potencjalne zagrożenie dla środowiska, będzie odpowiadać wskazanym wymogom kontynuacji funkcji zabudowy oraz będzie miała charakter nieuciążliwy. Nie bez znaczenia dla sprawy pozostaje również fakt, że zgodnie z opinią Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. nr [...], znak: NZ-824164/10 z [...] lipca 2010 r., w niniejszej sprawie należało dokonać przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia i określić wykonanie raportu o oddziaływaniu na życie i zdrowie ludzi. Opinii tej jednak nie podzielił organ I instancji. Sąd w sprawie niniejszej uznał, że w sytuacji, w której na terenie objętym analizą istnieje budownictwo gospodarcze nieuciążliwe dla otoczenia, zaś projektowana inwestycja klasyfikowana jest jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko w myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), nie można uznać, że istnieje kontynuacja funkcji oraz cech zabudowy w zakresie zagospodarowania terenu, o której mowa w § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przedmiotowej sprawie projektowane przedsięwzięcie polegające na budowie budynku usługowego, prowadzeniu działalności w branży motoryzacyjnej (dwa stanowiska naprawcze i jedno stanowisko myjni), polegającej na kompleksowym myciu samochodów oraz w zakresie podstawowej mechaniki pojazdów objęte jest klasyfikacją zawartą w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 grudnia 2004 r. i zostało wymienione w § 3 ust. 1 pkt 70. W świetle powyższych uwag należy jednoznacznie stwierdzić, że realizacja takiej inwestycji doprowadzi do sytuacji, w której będą wykonywane usługi mające charakter usług uciążliwych dla otoczenia. Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez "ład przestrzenny" należy o rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Zgodzić się więc należy z twierdzeniem podniesionym w skardze, że przedmiotowa inwestycja polegająca na kompleksowym myciu samochodów i w zakresie podstawowej mechaniki pojazdów zakłóci ład przestrzenny na danym terenie. W związku powyższym należało uznać, że organy nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący wszystkich aspektów niniejszej sprawy, zaś wydając decyzje, naruszyły przepisy: § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 i art. 2 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy powinny wyjaśnić wszelkie okoliczności sprawy istotne dla rozstrzygnięcia, stosownie do przytoczonych wyżej wskazówek. Organy uwzględniając ocenę prawną zaprezentowaną przez Sąd, w sposób prawidłowy zastosują przepisy prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł o uchyleniu decyzji organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonych decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach na podstawie art. 200 p.p.s.a.