II SA/Bk 184/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia NSA Stanisław Prutis, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w dniu 13 października 2005 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2005 r., Nr [...] w przedmiocie przeniesienia do innego domu pomocy społecznej oddala skargę Decyzją z dnia [...].12.2004 r. nr [...] wydaną z upoważnienia Starosty H. przez Kierownika Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w H. orzeczono o odmowie skierowania M. M. zamieszkałego w Domu Pomocy Społecznej w G. do Domu Pomocy Społecznej w B. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wywiódł, iż M. M. jest osobą przewlekle chorą p., natomiast DPS w B. jest przeznaczony dla osób przewlekle chorych somatycznie - placówka ta nie posiada bowiem odpowiedniego personelu do sprawowania opieki nad osobami z zaburzeniami p. W konkluzji Starosta H. podkreślił, iż M. M. wymaga całodobowej opieki specjalistycznej, którą zapewnia mu w niezbędnym zakresie DPS w G. Strona przebywa w domu pomocy społecznej na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w B. W odwołaniu od powyższej decyzji wniesionym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. M. M. prosił o wskazanie podstaw prawnych odmowy skierowania go do DPS w B. oraz wyjaśnienia, dlaczego został uznany za osobę chorą p. Decyzją z dnia [...].02.2005 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy rozstrzygniecie organu I instancji. W uzasadnieniu w oparciu o treść art. 54 ust. 1 i 2 oraz 56 ustawy z dnia 12.03.2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) organ wywiódł, iż wnioskodawca nie ma możliwości wyboru domu opieki społecznej według własnego uznania – o skierowaniu do odpowiedniego typu domu opieki społecznej decyduje bowiem stan zdrowia chorego. W aktach sprawy znajduje się zaświadczenie lekarza psychiatry, stwierdzające chorobę psychiczną odwołującego się, dlatego też placówką właściwą do objęcia opieki nad chorym jest dom pomocy społecznej dla osób przewlekle p. chorych. Wymogi takie spełnia DPS w G. DPS w B. jest przeznaczony wyłącznie dla osób przewlekle somatycznie chorych, jest więc placówką nieodpowiednią do stanu zdrowia wnioskodawcy. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku M. M. stwierdził, iż w DPS w B. panują lepsze warunki do leczenia i rehabilitacji. W piśmie z dnia 17.04.2005 r. stanowiącym uzupełnienie skargi podkreślił, iż opieka medyczna w DPS w G. sprawowana jest w sposób niewłaściwy, nieodpowiedni do jego stanu zdrowia. W odpowiedzi na skargę SKO w B. podtrzymało stanowisko zawarte w skarżonej decyzji, w konkluzji wnosząc o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Kontrola sądu administracyjnego zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Poza sporem pozostaje fakt, iż skarżący aktualnie przebywa w domu pomocy społecznej w G., który jest przeznaczony dla osób przewlekle chorych p. Jak wynika z akt sprawy SA/Bk 912/03 o umieszczeniu M. M. w domu pomocy społecznej jako osoby przewlekle chorej p. orzekł Sąd Rejonowy w B. Zgodnie z treścią art. 54 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12.03.2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej odpowiedniego typu. Zgodnie z treścią przepisu art. 56 cytowanej ustawy domy pomocy społecznej, w zależności od tego dla kogo są przeznaczone, dzielą się na domy dla: 1) osób w podeszłym wieku; 2) osób przewlekle somatycznie chorych; 3) osób przewlekle psychicznie chorych; 4) dorosłych niepełnosprawnych intelektualnie; 5) dzieci i młodzieży niepełnosprawnych intelektualnie; 6) osób niepełnosprawnych fizycznie. Każdy z tych rodzajów domów powinien być odpowiednio przystosowany, musi bowiem uwzględniać odpowiednie standardy dla osób tam przebywających, z zachowaniem wszelkich wymogów określonych w przepisach cytowanej ustawy oraz przepisów wykonawczych (Ł. Borkowski i inni, Komentarz do nowej ustawy o pomocy społecznej, Wyd. Prawnicze Leges, Kutno 2005, s. 98). Z akt sprawy wynika, iż M. M. jest nadal osobą przewlekle p. chorą (zaświadczenie lekarza p. oraz zaświadczenie lekarskie z dnia 29.11.2004 r.). Wyszczególniony w zaskarżonej decyzji Dom Pomocy Społecznej w B, przeniesienia do którego domaga się skarżący, ma profil domu pomocy społecznej dla osób przewlekle chorych somatycznie. Nie jest więc przeznaczony dla osób przewlekle p. chorych. Takie przeznaczenie posiada DPS w G., w którym M. M. przebywa. W tej sytuacji decyzja o odmowie skierowania skarżącego do innej placówki jest zgodna z przepisami powołanej ustawy o pomocy społecznej, ustawy z dnia 19.08.1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 1994 r. Nr 111, poz. 535 ze zm.) oraz ̕§ 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15.09.2000 r. w sprawie domów pomocy społecznej (Dz. U. Nr 82, poz. 929 ze zm.). W rozumieniu art. 54 ust. 2 w zw. z art. 56 ustawy z dnia 12.03.2004 r. o pomocy społecznej skarżący przebywa aktualnie w domu pomocy społecznej "odpowiedniego typu" zapewniającym mu właściwą opiekę medyczną oraz warunki leczenia. Przeświadczenie skarżącego, iż DPS w B. zapewniłby lepszą opiekę medyczną niż placówka, w której przebywa obecnie, nie mogło spowodować uchylenia zgodnej z prawem decyzji. W tym miejscu należy wskazać, że z informacji DPS w B. ( pismo z dnia 23.12.2004 r. nr [...]) wynika, iż placówka ta nie posiada personelu odpowiedniego do opieki nad osobami z zaburzeniami p. i negatywnie ustosunkowała się do możliwości przyjęcia skarżącego. Wobec bezzasadności zarzutów skargi, podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).