II SA/Bk 186/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 marca 2018 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2018 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nienależnie pobranego świadczenia wypłaconego w formie świadczenia wychowawczego i zobowiązania do zwrotu p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta B. z dnia [...] grudnia 2017 r. znak [...] stwierdzającą nienależnie pobrane przez D. S. świadczenie wypłacone tytułem świadczenia wychowawczego na O. S. w kwocie 500 zł miesięcznie za okres od dnia 1 kwietnia 2016 r. do 31 sierpnia 2017 r. oraz zobowiązującą D. S. do zwrotu należności z tytułu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego w kwocie 8.500 zł. W złożonej do tut. Sądu skardze na ww. decyzję, Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej zwana "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wedle zaś art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania rozstrzygnięcia będącego przedmiotem zaskarżenia oraz aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie i literaturze podkreśla się, że ww. przepisie chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Za trudne do odwrócenia skutki uznaje się natomiast takie skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 182/10). Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu sąd nie analizuje zatem wszelkich skutków jego wykonania, a jedynie rozważa, czy jego wykonanie przed zakończeniem postępowania sądowego, może spowodować nieodwracalne pogorszenie sytuacji strony skarżącej po ewentualnym jego uchyleniu. Instytucja ochrony tymczasowej ma zatem na celu niedopuszczenie do spowodowania w czasie trwania postępowania sądowego określonych negatywnych skutków, jakie mogą prawdopodobnie wyniknąć z wykonania aktu administracyjnego, aby nie zniweczyć ewentualnych efektów tegoż postępowania sądowego. Nie chodzi jednak o normalne, zwykłe konsekwencje wykonania aktu, ale o skutki dodatkowe, które nie stanowią wyłącznie odzwierciedlenia treści aktu, lecz dotyczą okoliczności będących ich następstwem o charakterze niebezpieczeństw kwalifikowanych (tak m.in. WSA w Rzeszowie w postanowieniu z dnia 16 lutego 2015r. II SA/Rz 78/15, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W związku z tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji, oparte jest na zasadzie skargowości, złożony w tym przedmiocie wniosek powinien zawierać uzasadnienie wskazujące na okoliczności przemawiające za wstrzymaniem jej wykonania, tj. na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch ww. przesłanek. Dla uznania jego zasadności powinien zatem zostać poparty stosowną argumentacją. Nie jest przy tym wystarczające samo powtórzenie treści przepisu, bowiem uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania jest zasadne. W niniejszej sprawie Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji wydanej w przez organ I instancji. Jednakże w związku z tym, że egzekucji podlega decyzja wydana przez organ odwoławczy, wniosek powyższy należało uznać jako skierowany względem zaskarżonej decyzji. Co istotne, w złożonym wniosku Skarżący nie wykazał żadnej z ustawowych przesłanek uzasadniających udzielenie przedmiotowej ochrony tymczasowej. Ograniczając się jedynie do sformułowania prośby o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie przedstawił żadnej argumentacji uzasadniającej słuszność wywiedzionego wniosku. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia uniemożliwia z kolei Sądowi dokonanie merytorycznej oceny złożonego wniosku (por. postanowienie NSA z 8 maja 2004 r., FZ 65/04, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Zauważyć przy tym należy, że rozpoznając przedmiotowy wniosek sąd co prawda bierze pod rozwagę również te okoliczności, które nie zostały powołane przez skarżącego, gdyż opiera się na materiale dowodowym pozwalającym zająć stanowisko w sprawie (por.: postanowienie NSA z 31 marca 2005 r., II OZ 155/05, publ. OSS 2005/3/72), niemniej jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania okoliczności mających uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i w konsekwencji do całkowitego przerzucania na sąd administracyjny, ciężaru wskazania zaistnienia tych przesłanek. W związku z powyższym, Sąd uznał za zasadne, odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji niniejszego postanowienia.