II SA/Bk 188/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.), Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 04 października 2012 r. sprawy ze skargi T. R. i J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla budowy stawu hodowlanego oddala skargę Inwestor – S. F. wnioskiem z dnia 3 lutego 2011 r. (data wpływu do organu) wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stawu hodowlanego o powierzchni 2400 m2 na działce nr ewid. 51 położonej w K. Burmistrza K., decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], na podstawie art. 104 kpa oraz art. 59 ust. 1, art. 60, art. 61, art. 63, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), ustalił warunki zabudowy dla urządzenia melioracji wodnych szczegółowych – stawu hodowlanego o powierzchni do 0,24 ha. Projekt tej decyzji uzgodniono ze Starostwem Powiatowym w M. w zakresie ochrony gruntów rolnych (postanowienie z dnia [...] marca 2011 r.), z Wojewódzkim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w B. w zakresie melioracji wodnych (postanowienie z [...] lutego 2011 r.) oraz ze Starostwem Powiatowym w M. – Wydziałem Dróg w zakresie dostępu do drogi publicznej (postanowienie z dnia [...] marca 2011 r.). W decyzji ustalono warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, warunki dotyczące ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, warunki dotyczące obsługi komunikacji i infrastruktury technicznej, zawarto ustalenia dotyczące ochrony interesów osób trzecich oraz ustalono linie rozgraniczające teren inwestycji. W uzasadnieniu decyzji podano, że z analizy obszaru wyznaczonego wokół wnioskowanej działki, wynika iż inwestycja spełnia wymagania określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z decyzja tą nie zgodzili się T. i J. R. i wnieśli odwołanie. Zarzucili, że planowana inwestycja narusza interesy właścicieli gruntów bezpośrednio przyległych w tym ich interesy, jako właścicieli działek nr 224, 56, 57 i 81. Wskazali, że inwestycja stanowi zagrożenie zalewaniem i podtapianiem należących do nich siedliskowych nieruchomości, albowiem pomiędzy ich działkami a działką nr 51 znajduje się ciek wodny, który przy intensywnych opadach deszczu lub roztopach wiosennych nie mieści się w brzegach i zalewa ich działki. Nadto, zdaniem odwołujących kwestionowana decyzja nie zawiera wymaganych prawem uzgodnień. Uzgodnienia dokonane w odniesieniu do poprzedniego projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stawu rybnego nie mają żadnego znaczenia dla inwestycji polegającej na budowie ziemnego stawu rybnego, która jest inwestycją innego rodzaju. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 17 pkt 1 kpa oraz art. 56, art. 61 ust. 1 i art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, utrzymało w mocy rozstrzygnięcie I – instancyjne. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że brak było podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy, gdyż planowana inwestycja spełnia wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W szczególności nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Odnosząc się do zarzutów organ podał, że dokonana zmiana określenia inwestycji może być traktowana wyłącznie jako doprecyzowanie z punktu widzenia terminologii stosowanej w tego typu sprawach. Nie ma zatem żadnych podstaw do twierdzenia, że przedmiotem uzgodnienia była inna inwestycja niż określona w projekcie decyzji o warunkach zabudowy. Z treści wydanych postanowień nie wynika aby oceniały one przedstawiony projekt decyzji jako dotyczący innego stawu niż ziemny staw do hodowli ryb. Nadto organ podał, że w zakresie ochrony przed zakłóceniem stosunków wodnych w zaskarżonej decyzji znalazło się zastrzeżenie o niedopuszczalności zmieniania stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu wód opadowych znajdujących się na przedmiotowej działce oraz odpływu wód ze źródeł – ze szkodą dla gruntów sąsiednich, a także odprowadzaniu wód i ścieków na te grunty. Zalecono uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego i respektowania wymagań art. 5 – Prawa budowlanego w zakresie ochrony interesów osób trzecich. Nakazano również podporządkowanie się w projektowaniu inwestycji przepisom prawa ochrony środowiska i prawa wodnego. Decyzję tę do sądu administracyjnego zaskarżyli T. i J. R. i wnieśli o stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, jako rażąco naruszającej prawo oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucili naruszenie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. art. 70 pkt 5, art. 52 ust. 1, ust. 2 pkt 1, pkt 2a-c, art. 54 ust. 2d, ust. 3, art. 53 ust. 1, ust. 4 pkt 11b w zw. z art. 88d ust. 2 oraz art. 88l ust. 1, art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo wodne i wszystkich innych aktów, które mają zastosowanie w podobnych sprawach oraz art. 6, 7 i 8 kpa. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że organ odwoławczy nie badał sprawy. Ograniczył się wyłącznie do tłumaczenia co miał na myśli wnioskodawca i organ prowadzący postępowanie w I instancji. Nieuprawnione wszczęcie postępowania bez wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego i bez wymaganych dokumentów doprowadziło do ustalenia lokalizacji urządzenia melioracji wodnych stawu na gruntach o uregulowanych stosunkach wodnych, zmeliorowanych – teren inwestycji otaczają z dwóch stron rowy melioracyjne, z trzeciej ciek wodny naturalny płynący w sposób ciągły; na obszarze naturalnego spływu wód, w odległości kilkunastu metrów od zabudowy zwartej na działce siedliskowej nr 82 i około 50 od domu skarżących; na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią – wystąpienie powodzi jest wysokie i wynosi raz na 10 lat; na gruntach rolnych, przeznaczonych pod łąki i pastwiska. Zdaniem skarżących to urządzenie melioracyjne spowoduje nieodwracalne skutki dla środowiska i ludzi. Wbudowanie stawu tuż przy cieku wodnym i rozplanowanie ziemi ze stawu spowoduje uniesienie terenu i utrudni naturalny spływ wody, zalewając sąsiednie grunty i niszcząc zabudowę. W ocenie skarżących aby uzasadnić potrzebę inwestycji stworzono "specjalną" dokumentację w całości sfałszowaną. W szczególności wskazano, że kopia mapy zasadniczej jest sfałszowana, albowiem nie naniesiono na niej ich działek nr 56 i 57 na odcinku linii rozgraniczającej od pkt D do pkt A, na tym odcinku nie naniesiono również rowu melioracyjnego pomiędzy tymi działkami a działką nr 51 oraz naturalnego cieku wodnego z wodą stale płynącą pomiędzy działkami nr 51 i nr 224 wzdłuż całej działki nr 51 od pkt C do pkt D, ciągnącego się kilometrami, nie naniesiono także budynków zwartej zabudowy na działce nr 82 – garaż, stodoła, które znajdują się w odległości kilkunastu metrów od inwestycji celu publicznego - stawu. Naniesiono natomiast na działce nr 224 nieistniejący ciek wodny z wodą płynącą, który rzekomo kończy się na początku linii kwestionowanej inwestycji, tuż przy pkt C na działce nr 224 oraz tuż przy pkt C linii rozgraniczających, w odległości około 6 m, na granicy działek nr 224 i 82 naniesiono "uskok", którego nigdy nie było. Zdaniem skarżących linie rozgraniczające teren inwestycji są niewiarygodne. Nadto skarżący podnieśli, że do integralnej części graficznej nie sporządzono wymaganej części opisowej. Te same zafałszowania zawiera analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu sporządzona na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000. Dodatkowo mapa nie pokazuje obszaru poddanego analizie, nie wskazuje gdzie usytuowany jest staw oraz nie pokazuje działek skarżących i ich zabudowy, natomiast naniesiona jest zabudowa dalej położona. Sfałszowana jest także część opisowa analizy, która nie stwierdza w analizowanym terenie zabudowy, nie zawiera żadnych danych odnośnie inwestycji celu publicznego, brak jest opisu inwestycji. Jedyną prawdziwą informacją jest powierzchnia stawu ale brak już jest opisu usytuowania stawu na działce oraz brak jest określenia jego odległości od działek sąsiednich. Nieprawdziwą informacją jest również to, że budowa stawu hodowlanego jest kontynuacją zabudowy istniejącej. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów skargi podano, że przedłożone Sądowi akta sprawy zawierają kopię mapy zasadniczej w skali 1:1000, której zgodność z oryginałem potwierdzają stosowne pieczęcie i podpisy osób działających z upoważnienia Starosty M. Z uwagi na zastrzeżenia, jakie zgłosili do tej kopii mapy skarżący, inwestor został wezwany do złożenia wyjaśnień. W efekcie tego wezwania dostarczono do urzędu kopię mapy ewidencyjnej w skali 1:5000, obejmującą wszystkie działki położone wokół planowanego terenu inwestycji i obiekty takiego typu, jak rowy, drogi i budynki. Na tej mapie również nie ma zaznaczonych budynków skarżących. Kopię mapy faxem w dniu 2 marca 2011 r. przekazano następnie organom, z którymi miała być uzgodniona decyzja o warunkach zabudowy (Marszałek Województwa P. uzgodnił decyzję w dniu [...] lutego 2011 r. w oparciu o własną dokumentację). Ponieważ przedsięwzięcie typu: ziemny staw hodowlany o powierzchni 0,24 ha nie jest zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco wpływać na środowisko, ani też nie obowiązują przepisy prawa nakazujące zachować konkretne odległości między takimi stawami a innymi obiektami budowlanymi, przedłożone kopie map należało uznać za wystarczające do przeprowadzenia postępowania w niniejszej sprawie. Od tego, czy na działkach położonych na sąsiednich nieruchomościach rolnych istnieją budynki, czy nie istnieją, nie zależało ani ustalenie dopuszczalności zrealizowania planowanego stawu, ani treść warunków, na jakich inwestycja taka miałaby zostać wykonana. Nie naruszono zatem przepisu art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy. W ocenie organu odwoławczego złożony wniosek zawiera wszystkie elementy niezbędne w niniejszej sprawie. Przedsięwzięcie nie będzie polegało na zużywaniu wody, energii elektrycznej czy cieplnej - stąd też zasadnie inwestor zakreślił we wniosku te fragmenty formularza jako nie mające zastosowania wobec planowanego przez niego przedsięwzięcia. Podobnie ze ściekami, których nie planuje się wytwarzania, czy z innymi potrzebami w zakresie infrastruktury technicznej. Wniosek zawiera określenie sposobu planowanego zagospodarowania terenu (staw hodowlany), a brak wskazania parametrów i gabarytów planowanej zabudowy jest oczywisty, gdyż żadnej zabudowy gabarytowej w sprawie się nie planuje. Podanie we wniosku powierzchni stawu oraz szerokości jego frontowej części (40 metrów) uznać należy za wystarczające. Zdaniem organu odwoławczego nie można też było oczekiwać przedstawienia w wersji graficznej bardziej precyzyjnych danych dotyczących planowanego stawu, niż zarys prostokąta umieszczonego w południcwo-zachodniej części działki. Inwestor zawarł we wniosku także oświadczenie, że inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na środowisko. Cały opis przedsięwzięcia był zatem zgodny z wymaganiami art. 52 ust. 2 pkt 2 ustawy. Z uwagi na to, że rozpatrywana sprawa nie dotyczyła inwestycji celu publicznego, za chybiony uznano zarzut naruszenia art. 53 ust. 1 ustawy, który nie ma odpowiedniego zastosowania w sprawach ustalenia warunków zabudowy. Zastosowania w przedmiotowej sprawie nie miał również przepis art. art. 53 ust. 4 pkt 11b w zw. z art. 88d ust. 2 prawa wodnego. Przewiduje on bowiem obowiązek uzgadniania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej w odniesieniu do obszarów wskazanych w art. 88d ust. 2 prawa wodnego. Nie ma żadnych podstaw do twierdzenia, że teren przedmiotowej inwestycji położony jest na którymkolwiek z tych obszarów. Stąd też nie istniał obowiązek uzgadniania decyzji z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej. Podobnie odniesiono się do zarzutu naruszenia art. 40 ust. 1 pkt 3 i art. 88l ust. 1 prawa wodnego, które mają zastosowanie wyłącznie dla obszarów szczególnego zagrożenia powodzią. Wobec braku dowodu na to, że sprawa dotyczy obszaru szczególnie zagrożonego powodzią, zarzuty naruszenia ww. przepisów organ odwoławczy uznał za bezzasadne. Odnosząc się do kolejnego zarzutu wskazano, że decyzja Burmistrza K. określa wymagania dotyczące interesów osób trzecich poprzez odwołanie się do postanowień art. 5 prawa budowlanego, a ponadto - poprzez wskazanie, że właściciel gruntu nie może — zgodnie z art. 29 prawa wodnego - zmieniać stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich oraz odprowadzać na nie wody i ścieków. W ocenie organu odwoławczego z uwagi na to, że planowany staw ma służyć hodowli ryb, nie sposób było wyznaczyć w sprawie innych wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, gdyż takie wymagania mogą być ustanawiane w decyzji o warunkach zabudowy wyłącznie wówczas, gdy wynikają z przepisów odrębnych. W skardze zaś nie wskazano żadnego przepisu prawa, który powinien zostać, a nie został zastosowany w celu zapewnienia skarżącym odpowiedniej ochrony. Linie rozgraniczające teren inwestycji zostały wskazane w pkt 7 sentencji, poprzez stwierdzenie, że przedstawiają je oznaczenia graficzne na mapie w skali 1:1000, stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji. W legendzie kopii tej mapy opisano te linie poprzez wyjaśnienie, że są to linie oznaczone literami od A do D. Tym samym za bezzasadny uznano zarzut naruszenia art. 54 pkt 2d i pkt 3 ustawy. Odnośnie zarzutu ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji celu publicznego, mimo że wnioskodawca nie zgłaszał takiego wniosku podano, że w żadnej części decyzji wydanych przez organy obu instancji nie stwierdzono, iż przedmiotowa sprawa dotyczy inwestycji celu publicznego i że są to decyzje lokalizujące taką inwestycję. Przyznano, że w uzasadnieniu decyzji Kolegium pada nazwa decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, ale jest to związane z rzetelnym przytaczaniem przepisów ustawy mających zastosowanie w sprawie. Wskazano, że przepis art. 64 ust. 1 ustawy przewiduje, że istotna część przepisów dotyczących lokalizacji inwestycji celu publicznego (tj. przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55 i art. 56) ma odpowiednie zastosowanie do decyzji o warunkach zabudowy. Planowana inwestycja nie jest inwestycją celu publicznego. Jest to wprawdzie obiekt, który będzie zaliczany do urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, ale to jeszcze nie oznacza, że jest to inwestycja celu publicznego w rozumieniu przepisów ustawy. Wskazano, że aby dane przedsięwzięcie mogło być zaliczone do inwestycji celu publicznego, konieczne jest spełnienie dwojakiego rodzaju warunków. Po pierwsze, musi to być inwestycja zmierzająca do realizacji celów określonych w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Po drugie - musi mieć co najmniej znaczenie lokalne. Natomiast inwestycje mające służyć wyłącznie lub przede wszystkim celom prywatnym, komercyjnym (tu: hodowla ryb), nie mogą być traktowane jako inwestycje celu publicznego. Przedmiotowa inwestycja bez wątpienia ma służyć przede wszystkim celom prywatnym inwestora i nie ma nawet zasięgu lokalnego. Ponadto, zgodnie z art. 6 pkt 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, tylko budowa i utrzymanie urządzeń melioracyjnych stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego mogą być kwalifikowane jako służące celowi publicznemu. Odnosząc się do zarzutu zwiększenia zagrożenia powodziowego organ podniósł, że skarżący nie wzięli pod uwagę, iż rozstrzygnięcia, jakie zapadły w niniejszej sprawie, mają bardzo ograniczony zasięg i wpływ na stan zagrożenia powodziowego. W zaskarżonej decyzji rozstrzygnięto jedynie, że nie istnieją przepisy odrębne, z którymi sprzeczne byłoby zbudowanie planowanego stawu. Skarżący nie wskazali jakiegokolwiek elementu decyzji o warunkach zabudowy, którego realizacja prowadziłaby do zwiększenia owego zagrożenia jak również przepisu prawa, który powinien być wykorzystany w decyzji do ustanowienia warunku, który powinien być spełniony. Dlatego w ocenie organu odwoławczego ustalenie warunków zabudowy dla ziemnego stawu hodowlanego nie stwarza żadnego zagrożenia powodziowego. O tym, w jaki sposób ta inwestycja zostanie zrealizowana, przesądzają przepisy ustawy - Prawo wodne i ustawy - Prawo budowlane. Zapewnieniu ich respektowania służyć będą kolejne procesy decyzyjne, o czym wszystkie strony zostały poinformowane w decyzji Burmistrza K. Organ odwoławczy wywiódł, że doświadczenie życiowe uczy, iż każdy zbiornik mogący służyć gromadzeniu wody raczej obniża zagrożenie powodzią bądź pogorszenia się stosunków wodnych. Wskazano, że nie ma żadnych przeszkód prawnych sytuowania na obszarach zmeliorowanych gruntów rolnych takich obiektów, jak ziemne stawy do hodowli ryb. W tej kwestii wypowiedział się organ właściwy ds. melioracji wodnych. Zaznaczono, że ponieważ jego postanowienie nie podlega zaskarżeniu przez inne osoby niż inwestor, Kolegium rozważało zasadność zajętego w tej materii stanowiska, ale ponieważ nie znalazło żadnej kwestii, która powinna być w świetle obowiązującego prawa wzięta pod uwagę przez organy właściwe do wydania decyzji o warunkach zabudowy, a została pominięta, swoim rozważaniom nie dało wyrazu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W szczególności brano pod uwagę pismo skarżących kierowane do Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej (z dnia 7 marca 2011 r.), w którym wyrazili oni swoje zastrzeżenia wobec projektu decyzji uzgodnionego przez - działającego w imieniu Marszałka Województwa P. - Dyrektora Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w B. W piśmie tym przedstawiono zastrzeżenia wobec zaniechania określenia w projekcie decyzji: co wolno, a czego nie wolno wnioskodawcy, na jakich warunkach można na działce nr 51 wybudować staw, w jaki sposób będą chronione grunty sąsiednie zagrożone zalewaniem i podtapianiem, odległości planowanej inwestycji od działek skarżących. Ponadto skarżący zwracali uwagę, że nie uwzględniono w decyzji, iż sprawa dotyczy terenu zalewowego oraz zawiera niezgodne z prawdą ustalenie, że właściciele gruntów sąsiednich nie wnoszą zastrzeżeń. W ocenie Kolegium organy obu instancji wypowiedziały się w granicach posiadanych uprawnień o tym, co "wolno", a co "nie wolno" wnioskodawcy. Decyzja określa, że na wskazanej przez inwestora działce może być usytuowany ziemny staw o pow. 0,24 ha służący do hodowli ryb, jako obiekt melioracji szczegółowych. Określając warunki takiej zabudowy wskazano tym samym, czego inwestorowi "nie wolno" (tj. - zrealizować inwestycji na innych warunkach). Wprawdzie decyzja nie określa, w jaki sposób grunty sąsiednie będą chronione przed podtapianiem i zalewaniem, ale nie jest to jej wada, bo z żadnego przepisu prawa nie wynika, aby w decyzji o warunkach zabudowy takie sposoby miały być określane. O tym, czy realizacja stawu będzie stwarzała takie zagrożenia, czy nie, będzie mógł wypowiadać się organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego. Na etapie warunków zabudowy, na którym nie przewiduje się przedkładania dokumentacji technicznej przedsięwzięcia, a jedynie jego ogólną charakterystykę, nie mogło to mieć miejsca. Podobnie jest z zastrzeżeniem do braku określenia w projekcie decyzji oraz w wydanym rozstrzygnięciu odległości planowanego stawu od nieruchomości czy zabudowań skarżących. W decyzji o warunkach zabudowy nie wolno umieszczać innych ustaleń niż przewidziane w ustawie i przepisach odrębnych. Ponieważ nie obowiązują przepisy wyznaczające takie normy odległościowe, nie wolno ich było ani planować, ani ustalać. Zdaniem organu odwoławczego twierdzenie, że sprawa dotyczy terenu zalewowego miałoby w niniejszej sprawie jakiekolwiek znaczenie, gdyby planowana inwestycja polegała na wzniesieniu obiektu przeznaczonego na pobyt ludzi, instalacji przemysłowych etc., które należy sytuować poza takimi terenami. Zlokalizowanie na takim terenie stawu do hodowli ryb nie pozostaje w sprzeczności z jakimkolwiek przepisem prawa. Ostatnia z kwestii poruszonych w ww. podaniu nie jest aktualna, ponieważ w decyzjach organu obu instancji nie ma stwierdzenia, że wszyscy właściciele sąsiednich nieruchomości godzą się na realizację inwestycji. Wręcz odwrotnie - wskazano, że właściciele działek nr 56 i 57 kwestionowali przedmiotowy zamiar inwestycyjny. Organ odwoławczy za bezzasadny uznał również zarzut bagatelizowanie stanowiska skarżących. Odnosząc się do zarzutu braku na terenie analizowanym działek zabudowanych stawami podano, że przy ustalaniu warunków zabudowy należy kierować się zasadą dobrego sąsiedztwa wymagającą, aby nowe obiekty pod względem funkcji były kontynuacją istniejącej zabudowy i sposobu zagospodarowania, to jednak nie oznacza, że budowa stawu wymaga, aby w sąsiedztwie nieruchomości przewidzianej do takiego zagospodarowania istniały nieruchomości, na których również są stawy do hodowli ryb. Wykonywanie ustawy nie polega bowiem na zapewnieniu uniformizacji zabudowy i zagospodarowania. Przede wszystkim chodzi tu bowiem o zachowanie zgodności z funkcją spełnianą przez sąsiedni teren. Ponieważ budowa stawu hodowlanego zachowuje rolnicze wykorzystanie terenu o żadnej kolizji nie może w niniejszej sprawie być mowy. W dalszej kolejności organ wywiódł, że zarzuty fałszowania dokumentacji kartograficznej nie mogą być przedmiotem oceny w niniejszej sprawie, gdyż brak jest ku temu orzeczenia właściwego sądu lub innego organu uprawnionego do stwierdzania, że popełnione zostało przestępstwo. W ocenie Kolegium zgłaszane braki czy niedokładności pod adresem kopii map i części graficznych decyzji - nawet w przypadku ich potwierdzenia - nie mogłyby mieć istotnego wpływu na wynik postępowania. Wówczas, gdy przedmiotem sprawy jest budowa stawu ziemnego, nawet trudno byłoby zastosować przepisy § 4 rozporządzenia określające zasady wyznaczania linii zabudowy (bo przecież z punktu widzenia urbanistyki żadna zabudowa nie powstanie, zmieni się jedynie sposób rolnego wykorzystania gruntu działki - czyli sposób jej zagospodarowania). Możliwe jest wprawdzie wyznaczenie stopnia intensywności wykorzystania terenu na cele inwestycji, ale również w tym przypadku nie chodzi o jego "zabudowę" w sposób wyłączający obszary biologicznie czynne, czyli o to, co jest celem przepisów przewidujących określanie tego parametru. Słusznie zatem organ I instancji postąpił odstępując od standardowego dla obiektów kubaturowych wyznaczania cech i parametrów nowej zabudowy, bo nie sposób jest wykorzystywać do tego przepisy powołanego rozporządzenia. Jeżeli zatem z przedłożonych organowi obu map wynika, że teren inwestycji znajduje się na obszarze terenów rolnych, wyposażonych w urządzenia melioracyjne, to niezależnie od tego, w którym miejscu służby kartograficzne odwzorowały na mapach przebieg rowów, uskoków, budynków zabudowy siedliskowej czy innych, nie mogło to mieć w żadnym stopniu wpływu na treść wydawanej decyzji. Dla planowanego stawu hodowlanego dane takie nie miały bowiem żadnego znaczenia. Podobnie organ odwoławczy odniósł się do zarzutu zaniechania opisu granic działki nr 51 oraz wyznaczenia granic terenu poddanego analizie. Jeżeli - z uwagi na typ inwestycji - nie obliczano w sprawie przeciętnych szerokości i wysokości obiektów budowlanych na nim się znajdujących, wykorzystanie do przeprowadzenia analizy kopii map przedłożonych przez inwestora nie miało żadnego wpływu na treść ustalanych warunków zabudowy. Naruszenie przepisu § 3 rozporządzenia, w ocenie organu odwoławczego, uznać zatem należy za nie mogące mieć wpływu na wynik postępowania. Natomiast oczekiwanie, że na załączniku do decyzji o warunkach zabudowy opisane zostaną granice terenu inwestycji (działki nr 51) nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. W decyzji o warunkach zabudowy opisano te granice w sposób wystarczający. Organ odwoławczy podniósł, że urzędowo potwierdzone kopie mapy zasadniczej i ewidencyjnej powinny być traktowane jako dokumenty urzędowe, którym przysługuje domniemanie prawdziwości, o ile nie zostanie obalone innym, prawnie dopuszczalnym dowodem. Skarżący nie przedkładali żadnych dowodów potwierdzających zasadność swoich zarzutów. W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie naruszono również art. 6, art. 7 i art. 8 kpa. W piśmie procesowym z dnia 26 lipca 2012r. Skarżący podtrzymali wszystkie zarzuty podnoszone w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga podlega oddaleniu, albowiem podnoszone w niej zarzuty i argumenty skarżących nie podważają legalności zaskarżonej decyzji. Bezpodstawne jest twierdzenie skarżących, iż zaskarżona decyzja dotyczy inwestycji celu publicznego. Ani treść wniosku inwestora, ani brzmienie decyzji o warunkach zabudowy inwestycji polegającej na budowie ziemnego stawu rybnego o powierzchni do 0,24 ha nie daje podstaw do twierdzenia, że ma to być inwestycja celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami. Wprawdzie budowa stawu rybnego należy do urządzeń melioracji szczegółowych, jednakże celem publicznym w rozumieniu art. 6 ustawy jest budowa urządzeń melioracji wodnych, będących własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego. W niniejszej sprawie inwestycja służyć ma realizacji interesu prywatnego i zlokalizowana będzie na terenie będącym własnością prywatną. Bezzasadne są również zarzuty skarżących dotyczące naruszenia przepisu art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze trafnie uznało, że choć przy ustalaniu warunków zabudowy należy kierować się zasadą dobrego sąsiedztwa wymagającą, aby nowe obiekty pod względem funkcji były kontynuacją istniejącej zabudowy i sposobu zagospodarowania, to jednak nie oznacza to, że budowa stawu wymaga, aby w sąsiedztwie nieruchomości przewidzianej do takiego zagospodarowania istniały nieruchomości, na których również są stawy do hodowli ryb. Podzielić należy pogląd Kolegium, iż wykonywanie ustawy nie polega na zapewnieniu uniformizacji zabudowy i zagospodarowania. Przede wszystkim chodzi tu o zachowanie zgodności projektowanej inwestycji z funkcją spełnianą przez tereny sąsiednie. Ponieważ – jak wyjaśniono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – budowa stawu hodowlanego zachowuje rolnicze wykorzystanie terenu nie ma wątpliwości co do kontynuacji funkcji zagospodarowania terenu w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Specyfika inwestycji – budowa stawu rybnego, który jest urządzeniem melioracyjnym, upoważnia organy decyzyjne do specyficznego stosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy w zakresie parametrów, cech i wskaźników tam wymienionych odnoszących się do kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Główny zarzut skarżących odnośnie projektowanej inwestycji dotyczy zagrożenia powodzią na działkach sąsiednich stanowiących własność skarżących. Zarzut ten zgłaszany na etapie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie może być uznany za podważający legalność zaskarżonej decyzji, ze względu na fakt, iż okoliczność ta nie była przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu. Jak wyjaśnił organ odwoławczy, nie istnieją przepisy odrębne, z którymi sprzeczne byłoby zbudowanie planowanego stawu na działce nr 51, w szczególności nie ma żadnego przepisu z zakresu ochrony przeciwpowodziowej. Z pisma Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie z dnia [...].04.2012r. (adresowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.) wynika, że dla rzeki N. i jej dopływów nie zostały opracowane studia ochrony przeciwpowodziowej, a tym samym nie są to prawnie określone obszary szczególnego zagrożenia powodzią. W związku z tym nie ma podstaw do dokonania uzgodnień w myśl art. 53 ust. 1 pkt 11 lit. b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (akta sądowe, k. 131). Należy zwrócić uwagę, iż w toku postępowania Marszałek Województwa P. postanowił uzgodnić projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w zakresie melioracji wodnych (postanowienie z [...].02.2011r.) uzgodnienie zostało dokonane pod warunkiem, że projekt lub operat wodnoprawny zostanie uzgodniony z Wojewódzkim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w B. Marszałek podkreślił również, iż w świetle art. 122 ust. 1 ustawy z 18.07.2001r. – Prawo wodne na szczególne korzystanie z wód oraz wykonanie urządzeń wodnych należy uzyskać pozwolenie wodnoprawne. W związku z powyższym uzgodnieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie stwierdziło, że o tym, czy realizacja stawu będzie stwarzała zagrożenie przeciwpowodziowe, czy nie, będzie mógł się wypowiedzieć kompetentnie organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego. Na etapie warunków zabudowy, na którym nie przewiduje się przedkładania dokumentacji technicznej przedsięwzięcia, a jedynie jego ogólną charakterystykę, nie mogło to mieć miejsca. Podobnie w decyzji o warunkach zabudowy nie zawiera się rozstrzygnięć odległościowych co do usytuowania obiektu (odległość stawu od nieruchomości, czy zabudowań będących własnością skarżących), albowiem przepisy o warunkach zabudowy tego nie przewidują. W świetle powyższej konstatacji Sąd stwierdza, iż twierdzenie skarżącej, że na gruncie znajduje się ciek wodny nieujawniony w postępowaniu, który po wybudowaniu stawu będzie powodował zalewanie ich gruntów, jest okolicznością, która winna być wyjaśniona i oceniona na etapie opracowywania projektu i operatu wodnoprawnego. Dlatego też Sąd nie dopuścił dowodu z płyty CD na okoliczność istnienia cieku. Przeciwko dopuszczeniu takiego dowodu oponował zresztą organ twierdząc, że płyta CD nie jest dokumentem w rozumieniu przepisu art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z powołanym przepisem, sąd administracyjny może, z urzędu lub na wniosek stron, przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów; dowodów z innych środków dowodowych sąd administracyjny nie przeprowadza. Wbrew twierdzeniom skarżących, że postanowienia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy rażąco naruszają ich prawo własności, stwierdzić należy, iż postanowienia decyzji odpowiadają w pełni standardom takiej decyzji. W decyzji stwierdzono, że projekt budowlany należy wykonać zgodnie z przepisami określającymi warunki techniczne, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także przepisami w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Decyzja zawiera również ustalenie, że projekt budowlany i zagospodarowanie terenu powinny spełniać wymogi ochrony środowiska w rozumieniu ustawy z dnia 27.04.2001r. – Prawo ochrony środowiska. Wśród ustaleń dotyczących stosunków wodnych na terenie przyszłej inwestycji w decyzji zastrzeżono, że właściciel gruntu nie może zmieniać stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich oraz odprowadzać wód i ścieków na grunty sąsiednie (art. 29 ustawy z dnia 18.07.2001r. – Prawo wodne). Nałożono również na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych; operat wodnoprawny na wykonanie urządzeń wodnych zostanie uzgodniony z Wojewódzkim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w B. przed uzyskaniem w/w pozwolenia wodnoprawnego. Natomiast wśród ustaleń dotyczących ochrony interesów osób trzecich ustanowiono wymaganie, że zgodnie z art. 5 ustawy z 7.07.1994r. – Prawo budowlane, inwestycję należy projektować, realizować i utrzymywać w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym m.in. ochronę przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej. Postanowienia decyzji o ustaleniach warunków zabudowy zapewniają ochronę interesów osób trzecich, w tym właścicieli działek sąsiednich, w ten sposób, że są wiążące w dalszych fazach procesu inwestycyjnego. Na mocy art. 34 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy, a zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych (art. 34 ust. 2 ustawy). Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 prawa budowlanego). Zaskarżona decyzja o ustaleniu warunków zabudowy inwestycji polegającej na budowie stawu hodowlanego na działce o nr ewid. 51 jest sformułowana w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami, ustalając te warunki poprzez odwołanie do przepisów prawa, regulujących wymagania, spełnienie których warunkuje realizację inwestycji przez inwestora. Dopilnowanie tych warunków należy do kompetencji organów wydających dalsze decyzje w procesie inwestycyjnym, w szczególności pozwolenie wodnoprawne. Do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego załącza się m.in. operat wodnoprawny oraz decyzję o warunkach zabudowy. Na mocy art. 125 pkt 2 prawa wodnego, pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać decyzji o warunkach zabudowy, a operat wodnoprawny – zgodnie z art. 132 prawa wodnego – zawiera pełną charakterystykę projektowanej inwestycji i wszelkie szczegółowe ustalenia (położenie, parametry urządzenia itp.), których ustalenia skarżący domagają się już na etapie decyzji o warunkach zabudowy inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. trafnie stwierdziło, iż żądanie dokonania takich ustaleń, które znajdą się dopiero w operacie wodnoprawnym, jest przedwczesne w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy. Na mocy art. 127 ust. 7 prawa wodnego, stroną postępowania w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego jest także władający powierzchnią ziemi położoną w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Skarżący, jako właściciele działek sąsiadujących z działką na której ma być urządzony staw hodowlany, będąc stroną postępowania w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego, będą mogli domagać się realizacji ochrony swoich interesów. Odnieść się należy jeszcze do zarzutu skarżących, co do fałszowania dokumentacji kartograficznej. Stwierdzić należy, że prawidłowe jest stanowisko Kolegium, że brak jest orzeczenia sądu lub innego organu uprawnionego do stwierdzenia, że popełnione zostało fałszerstwo dokumentu. Mając na uwadze przeprowadzone rozważania Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i w konsekwencji skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).