II SA/Bk 190/18

Sygn. akt II SA/Bk 190/18 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 kwietnia 2018 r. sprawy ze sprzeciwu Gminy Miasta Z. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji udzielającej zezwolenia na realizację inwestycji drogowej obejmującej budowę ulic wraz z budową oświetlenia i kanalizacji deszczowej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oddala sprzeciw Sprzeciw został wywiedziony na podstawie następujących okoliczności. Starosta Z., po rozpatrzeniu wniosku Burmistrza Miasta Z., decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Nr [...] zezwolił na realizację inwestycji drogowej obejmującej budowę ulic 01KD, 02KD, 03KD, 020KZ w Z. wraz z budową oświetlenia i kanalizacji deszczowej. Po rozpatrzeniu odwołania B. i Z. B. od tego rozstrzygnięcia, Wojewoda P. decyzją z dnia[...] kwietnia 2015 r., znak:[...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Starosta Z. decyzją z dnia [...]lutego 2016r. Nr [...] orzekł o zezwoleniu na realizację opisanej wyżej inwestycji drogowej. Powyższa decyzja, na skutek odwołania A. B., B. i Z. B. oraz P. J. B., , została po raz drugi uchylona przez Wojewodę P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Dokonując ponownie rozpatrzenia sprawy Starosta Z. w dniu 8 listopada 2017 r. wydał decyzję Nr [...] znak: [...] o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. Od powyższej decyzji odwołania wnieśli B. i Z.B., A. B. oraz P. J. B. (współwłaściciele nieruchomości o nr ewid. gr. [...] dzielonej w ramach niniejszej inwestycji). Zdaniem Odwołujących, organ I instancji nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący niezbędności przejęcia znacznej części ich nieruchomości pod projektowaną inwestycję drogową oraz zasadności projektowanego przebiegu drogi. Skarżący wskazali inny przebieg projektowanej ulicy 01 KD, tj. w linii prostej w kierunku ulicy 03 KD, jako bardziej ich zdaniem optymalny i zmniejszający koszty inwestycji, bowiem niewymuszający rozbiórek budynków na ich nieruchomości. W uznaniu Odwołujących, realizacja przedmiotowej inwestycji w niniejszym kształcie uniemożliwi budowę według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sąsiedniej ulicy S. w kategorii drogi zbiorczej, ze względu na zbyt bliskie umieszczenie skrzyżowań obok siebie (niezgodnie z warunkami technicznymi). Skarżący wskazali, że działka powstała po podziale o nr ewid. gr. [...] ze względu na zbyt małą powierzchnię (0,0136 ha) uniemożliwi jej użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem. Odwołujący wskazali też, że zostali nierówno potraktowani względem pozostałych stron postępowania, albowiem utracili największą część nieruchomości pod projektowaną drogę ze wszystkich sąsiadów. Dodatkowo wskazali, że ich działka jest jedyną działką, na której pod ww. inwestycję drogową należy wyburzyć dom mieszkalny. Skarżący zarzucili, że nie uwzględniono na etapie wdrażania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ich postulatów o przesunięcie tej drogi poza istniejący budynek mieszkalny. Wskazany zaś w zaskarżonej decyzji termin do wydania nieruchomości i opróżnienia lokali na 120 dzień od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna, Odwołujący uznali za zbyt krótki. Skarżący zwrócili też uwagę na konieczność eksmisji starszej osoby z istniejącego budynku mieszkalnego na ich działce. Wskazali, że projektowana inwestycja nie zapewnia dojazdu do działek o nr ewid. gr. [...] oraz [...], a ponadto rysunek projektu zagospodarowania terenu nie przedstawia istniejącego stanu w terenie, bowiem na działce o nr ewid. gr. [...] nie zaznaczono istniejącej rozpadającej się szopy drewnianej, a także nie zaznaczono przyłącza wodociągowego do budynku mieszkalnego na działce Odwołujących o nr ewid. gr. [...] oraz dużej szklarni na tej nieruchomości. Wojewoda P., po rozpatrzeniu powyższego odwołania, decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. uchylił w całości decyzję Starosty Z. z dnia [...] listopada 2017 r. i przekazał sprawę do ponownego organowi I instancji. Wojewoda uznał bowiem, że Starosta Z. naruszył ogólne zasady postępowania administracyjnego wyrażone w art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a., poprzez brak zebrania dostatecznego materiału dowodowego w sprawie i brak wyjaśnienia spełnienia wskazanych poniżej wymogów prawa materialnego, co miało istotny wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Wojewoda wyjaśnił jednocześnie, że nie mógł zastosować w sprawie przepisu art. 11g ust. 3 specustawy drogowej, albowiem uchybienia proceduralne jak i merytoryczne, jakich dopuścił się organ I instancji dotyczą całości przeprowadzonego postępowania i projektowanej inwestycji. Przechodząc z kolei do stwierdzonych uchybień Wojewoda P. zwrócił w pierwszej kolejności uwagę, że organ I instancji, pomimo iż miał szczegółowo zbadać, a następnie uzasadnić, czy zakres wywłaszczenia nieruchomości Skarżących jest niezbędny na cel drogowy przewidziany w specustawie drogowej, to ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że proponowany przez Inwestora przebieg dróg jest optymalny. W decyzji brak jest natomiast wymaganego uzasadnienia przyczyn nieuwzględnienia alternatywnych rozwiązań w zakresie przebiegu przedmiotowej inwestycji oraz wyjaśnienia dlaczego proponowane przez Inwestora rozwiązanie związane z przebiegiem inwestycji jest najbardziej korzystne. Dodatkowo Wojewoda zasygnalizował brak stanowiska organu I instancji odnośnie zasadności zakresu wywłaszczenia pod niniejszą inwestycję, a co za tym idzie prawidłowości zastosowania w przedmiotowej sprawie przepisów specustawy drogowej. Kolejną okolicznością, której zdaniem Wojewody P., nie zbadał Starosta Z. w prowadzonym po raz trzeci postępowaniu, była konieczność uwzględnienia w treści wydawanej decyzji rozbiórek obiektów kolidujących z projektowaną inwestycją drogową i zawarcie w projekcie budowlanym szczegółowych informacji o planowanych rozbiórkach. Z akt sprawy wynikało wprawdzie, że Inwestor przedłożył oddzielne opracowanie będące, jak wskazał projektant, uzupełnieniem projektu zagospodarowania terenu w zakresie rozbiórek obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania, jednak - zdaniem Wojewody - wskazana dokumentacja nie zawiera wymaganych prawem informacji w tym zakresie. Wojewoda P. zwrócił dodatkowo uwagę, że nazwa planowanego zamierzenia budowlanego wskazana we wniosku, projekcie budowlanym oraz zaskarżonej decyzji, nie odzwierciedla całości planowanych robót w ramach niniejszej inwestycji. Brak jest bowiem wskazania, że przedmiotowa inwestycja obejmuje również rozbiórkę obiektów budowlanych kolidujących z projektowaną inwestycją, budowę drenażu a także budowę rozbiórkę napowietrznej linii nn. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji obowiązany będzie usunąć powyższą nieprawidłowość. Wojewoda P. za niezrozumiałą uznał też okoliczność, że organ I instancji, pomimo żądania Inwestora, nie zastosował w sprawie art. 11 f ust. 1 pkt 8 specustawy drogowej, umożliwiającego wykonanie robót budowlanych poza projektowanym pasem drogowym w ramach inwestycji drogowej realizowanej w oparciu o omawianą ustawę. Wojewoda zalecił jednocześnie organowi I instancji wyjaśnienie z Inwestorem, czy chce on aby do rozbiórek obiektów kolidujących z projektowaną inwestycją i znajdujących się częściowo poza projektowanym pasem drogowym, również zastosowano ww. przepis znowelizowanej ustawy. Organ odwoławczy zasygnalizował jednocześnie, że projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na mapie do celów projektowych, opracowanej w dniu 21 listopada 2012 r. i przyjętej do zasobu geodezyjnego w dniu 9 stycznia 2013 r., czyli aktualnej na 5 lat wcześniej niż została wydana zaskarżona decyzja, opierająca się m.in. na wskazanej mapie. Z akt sprawy nie wynika zaś, aby organ I instancji badał aktualność danych zawartych na wyżej wskazanej mapie, co stanowi naruszenie art. 7 k.p.a., dotyczącego dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i mogło mieć istotny wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Analiza akt wykazała też, zdaniem Wojewody, że organ I instancji zaniechał sprawdzenia, w myśl art. 35 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego, zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zgodnie zaś z § 79 pkt 3 rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124), zjazd indywidulany powinien mieć przecięcie krawędzi nawierzchni zjazdu i drogi wyokrąglone łukiem kołowym o promieniu nie mniejszym niż 3 m, lub skosem 1:1, jeżeli jest to zjazd z ulicy. Z rysunku projektu zagospodarowania terenu wynika natomiast, że powyższe warunki nie zostały spełnione w niniejszej sprawie, bowiem projektowane zjazdy łączą się pod kątem prostym z projektowaną jezdnią. Dalej organ zaznaczył, że treść zarówno części opisowej jak i rysunkowej projektu budowlanego powinna być jednolita pod względem całości planowanej inwestycji, tymczasem w częściach opisowych projektu budowlanego (na str. 9 i 33 projektu budowlanego) oraz w odrębnym opracowaniu dot. rozbiórek (str. 3) wskazano, że w ulicach 01KD i 02KD wyznaczono miejsca postojowe z kostki betonowej koloru grafitowego, podczas gdy rysunek projektu zagospodarowania terenu nie wskazuje takiego rozwiązania projektowego. Ponadto, jak zwrócił uwagę organ II instancji, ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 28 września 2015 r., znak: DSA.VI.454.336.2015.KD.3, wynika, że wskazany organ udzielił Staroście Z. upoważnienia do wyrażenia zgody na odstępstwo od warunków technicznych dla projektowanej szerokości chodnika (1,61 m), pod warunkiem zobowiązania Inwestora m.in. do rezygnacji z wyznaczania na jezdni miejsc postojowych. Skoro zatem Inwestor uzyskał wskazane odstępstwo pod warunkiem rezygnacji z wyznaczania na jezdni miejsc postojowych, to ww. informacji o wyznaczeniu miejsc postojowych nie powinno być w zatwierdzanym projekcie budowlanym. Końcowo Wojewoda zwrócił uwagę, że w aktach sprawy brak jest też potwierdzenia, że obwieszczenie Starosty Z. o wszczęciu przedmiotowego postępowania, jak i o wydaniu zaskarżonej decyzji, zostało zamieszczone na stronie internetowej Starostwa Powiatowego w Z., co wynika z art. 11d ust. 5 i art. 11f ust. 3 specustawy drogowej. Ponadto zarówno w zawiadomieniu jak i w obwieszczeniu o wydaniu zaskarżonej decyzji nie wskazano daty wydania tej decyzji ani jej znaku, czyli danych umożliwiających bezsprzecznie ustalenie że chodzi o konkretną decyzję organu I instancji. Wskazanie zaś w powyższych dokumentach samej nazwy inwestycji, organ uznał za niewystarczające w niniejszej sprawie do pełnego zidentyfikowania przedmiotowej decyzji. Sprzeciw od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wiosła Gmina Miasto Z., zarzucając jej naruszenie: 1) art. 6 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. i uznanie, że istnieją przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej uchylającej zaskarżoną decyzję Starosty Z. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, pomimo niespełnienia przesłanek wydania takiej decyzji; 2) art. 136, art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia sprawy w zakresie aktualności mapy dla celów dowodowych, właściwego położenia działki nr ew. [...] oraz tego, czy rozbiórka obiektów budowlanych przeznaczonych do rozbiórki wymaga pozwolenia na rozbiórkę, czy jest z tego obowiązku zwolniona w świetle przepisów ustawy Prawo budowlane; 3) art. 15 k.p.a. poprzez wydanie decyzji kasacyjnej i zaniechanie wydania decyzji reformującej oraz naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez zaniechanie wydania decyzji reformującej orzekającej co do istoty sprawy w zakresie obowiązku budowy lub przebudowy sieci uzbrojenia terenu oraz ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji przebudowy i budowy sieci uzbrojenia terenu oraz rozbiórek istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych dla dalszego użytkowania; 4) naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącej Gminie czynnego udziału w postępowaniu oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgłoszonych żądań. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca Gmina wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji argumentując, że organ odwoławczy nie przeprowadził postępowania odwoławczego, skupiając się jedynie na zarzutach strony wnoszącej odwołanie. W wyniku tego zamiast orzec co do istoty sprawy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., niewłaściwie zastosował art. 138 § 2 k.p.a. i wydał decyzję kasacyjną. Według wnoszącej sprzeciw zakres koniecznych do wyjaśnienia kwestii, które wskazał Wojewoda, nie miał istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Organ chcąc uniknąć narażenia się na zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności, w mniemaniu Gminy Miasto Z. faktycznie doprowadził do tego, nie rozstrzygając sprawy merytorycznie. Ponadto organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że Starosta Z. nie doprowadził do usunięcia wszystkich występujących w pierwotnej decyzji uchybień, jednak nie wskazał jakie konkretnie uchybienia nie zostały usunięte, a przez to nie można uznać, że ponowne postępowanie odwoławcze jest niezależne od poprzednich rozstrzygnięć kasacyjnych, co zdaniem Gminy wynika z uzasadnienia decyzji. Natomiast organ odwoławczy wskazał nowe uchybienia i określił, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Gmina Miasto Z. odniosła się też szczegółowo do zarzutów wskazanych przez organ odwoławczy skutkujących przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wojewoda P. w piśmie stanowiącym odpowiedź na sprzeciw wniósł o jego oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W tym miejscu należy też podkreślić, że z dniem 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017, poz. 935) – zwana dalej: "ustawą nowelizującą" – która wprowadziła do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zmiany polegające na dodaniu rozdziału 3a "Sprzeciw od decyzji". Stosownie do art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zgodnie art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Jak wynika zaś z art. 64 e tej ustawy sąd, rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151 a § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151 a § 2 p.p.s.a.). Kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza zatem konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasatoryjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na decyzję kasacyjną jest zatem ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Należy podkreślić, iż dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., sąd nie jest władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (por. wyrok NSA z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2219/15, dostępny w CBOSA). Przepis art. 138 § 2 k.p.a. stanowi z kolei, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Organ odwoławczy może więc wydać decyzję kasacyjną, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (por. wyrok NSA z 14 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1386/15 - CBOSA). Kasatoryjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu odwoławczego co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Konieczność natomiast uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1427/16, CBOSA). Przy czym zaakcentować należy, że organ odwoławczy nie może zastępować organu pierwszej instancji w prowadzeniu postępowania zmierzającego do wyjaśnienia kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia, ponieważ prowadziłoby to do naruszenia prawa strony do dokonania ich oceny i rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie przez organy dwóch instancji. Treść przesłanek określonych w art. 138 § 2 k.p.a. powinna tym samym być interpretowana łącznie z przepisem art. 136 k.p.a., określającym granice postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym. Przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego, przekraczającego granice wyznaczone przez art. 136 k.p.a. stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, której istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy (art. 15 k.p.a.). Rozpoznając zaskarżoną w niniejszej sprawie - decyzję kasacyjną z dnia [...] lutego 2018 r. w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie podzielił zarzutów podniesionych w sprzeciwie i zawartej w nim argumentacji uznając, iż Wojewoda P. prawidłowo skorzystał w analizowanej sprawie z przepisu art. 138 § 2 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie Wojewoda uchylił decyzję Starosty Z. wydaną na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11f ust.1, art. 11i ust. 1, art. 12 ust. 1-4, art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz.U. 2017 r., poz. 1496, dalej w skrócie: "specustawa drogowa") i przekazał sprawę Staroście Z. do ponownego rozpatrzenia wskazując na liczne uchybienia, jakich dopuścił się organ w toku prowadzonego już po raz trzeci postępowania. Na stronach 5-10 zaskarżonej decyzji Wojewoda szczegółowo wyliczył wady zarówno projektu budowlanego jak i samej decyzji Starosty Z., a także poprzedzającego jej wydanie postępowania administracyjnego. Powtarzanie zatem po raz kolejny wyliczonych w zaskarżonej decyzji uchybień jest bezcelowe, można jedynie wspomnieć, że Wojewoda P. stwierdził naruszenie następujących przepisów: (-) art. 33 ust.-4 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) poprzez brak opisu zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych, a także opisu sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia, podczas gdy informacje te są obligatoryjne w przypadku gdy w ramach inwestycji drogowej realizowanej według specustawy drogowej niezbędna jest rozbiórka obiektów kolidujących z projektowanym pasem drogowym; (-) art. 35 art. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez brak w dokumentacji projektowej informacji o planowanych rozbiórkach obiektów; (-) art. 11f ust. 1 pkt 8 specustawy poprzez brak wskazania na rysunku projektu zagospodarowania terenu elementów robót budowlanych planowanych do wykonania w ramach czasowego zajęcia terenu poza projektowanym pasem drogowym; (-) art. 34 ust. 3 pkt 1ustawy Prawo budowane poprzez brak analizy aktualności dołączonej do wniosku mapy do celów projektowych (opracowanej w dniu 21 listopada 2012r.); (-) art. 35 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego poprzez zaniechanie zbadania zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, w szczególności z § 79 pkt 3 rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124); (-) art. 11d ust. 5 i art. 11f ust. 3 specustawy drogowej poprzez brak potwierdzenia, że obwieszczenie Starosty Z. o wszczęciu przedmiotowego postępowania, jak i o wydaniu zaskarżonej decyzji, zostało zamieszczone na stronie internetowej Starostwa Powiatowego w Z; (-) art. 11 f ust. 3 i 4 specustawy drogowej poprzez niewskazanie w zawiadomieniu jak i w obwieszczeniu o wydaniu zaskarżonej decyzji daty jej wydania oraz znaku, czyli danych umożliwiających bezsprzecznie ustalenie że chodzi o konkretną decyzję organu I instancji. Wojewoda P. wskazał dodatkowo, że nazwa planowanego zamierzenia budowlanego wskazana we wniosku, projekcie budowlanym oraz zaskarżonej decyzji, nie odzwierciedla całości planowanych robót w ramach niniejszej inwestycji. Organ zasygnalizował również, że pomimo, iż Inwestor w piśmie z dnia 22 czerwca 2017 r. złożył wniosek o rozpatrzenie przedmiotowej sprawy w zakresie budowy nowych sieci uzbrojenia terenu według znowelizowanej specustawy drogowej, to organ I instancji nie uwzględnił powyższego wniosku. Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę na nieścisłość w zakresie wyznaczonych miejsc postojowych, jaka pojawiła się w części opisowej jak i rysunkowej projektu budowlanego, która powinna być jednolita pod względem całości planowanej inwestycji. W tym stanie sprawy, w ocenie Sądu, organ odwoławczy zasadnie uznał, że konieczność wyjaśnienia powyższych kwestii nie dawała podstaw do zastosowania art.136 k.p.a., były natomiast podstawy do uznania istnienia przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a. Nie ulega bowiem wątpliwości, że decyzja Starosty Z. została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazał szczegółowo i wyczerpująco, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W niniejszej sprawie niemożliwe było też uzupełnienie materiału dowodowego we wskazanych ramach na etapie postępowa odwoławczego, gdyż pozbawiłoby to strony postępowania możliwości dwukrotnego rozpatrzenia sprawy (zgodnie z art. 15 k.p.a.). Znaczna ilość stwierdzonych naruszeń oraz ich doniosłość uzasadniały zatem uchylenie decyzji Starosty Z. i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia z uwzględnieniem szczegółowych uwag Wojewody. Tym samym za bezzasadne uznać należy zarzuty sprzeciwu skoncentrowane wokół wykazania braku podstaw do wydania takiego rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej. Reasumując należało stwierdzić, że przesłanki do zastosowania w kontrolowanej sprawie art. 138 § 2 k.p.a. zostały przez organ odwoławczy bezspornie wykazane. Jednocześnie Sąd, stosownie do regulacji art. 64e p.p.s.a., nie czynił przedmiotem swej oceny kwestii zasadności pozostałych naruszeń prawa wskazanych w skardze. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.