II SA/Bk 191/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.),, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi A. i J. M. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o odmowie wznowienia postępowania w sprawie nakazania wykonania określonych robót budowlanych i umorzenie wznowionego postępowania administracyjnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., na podstawie art. 138 §1 pkt. 2 oraz art. 105 §1 kpa i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. nr 156 poz. 1118) uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...], na podstawie której odmówiono wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] nakazującą A. i J. M. zamurowanie cegłą lub pustakiem szklanym otworów okiennych w ścianie budynku inwentarskiego od strony granicy z działką nr geod. 821/1, usytuowanego na działce o nr geod. 822 oraz uzyskanie pozwolenia na użytkowanie, i umorzył wznowione postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r. postępowanie administracyjne prowadzone w organie I instancji. U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Postępowanie w sprawie legalności wybudowania przedmiotowego budynku inwentarskiego zakończone zostało ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] czerwca 2007 r. Organ w trakcie tego postępowania ustalił, że został on pobudowany w mniejszej odległości niż 4 m od granicy z działką sąsiednią o nr geod. 821/1 stanowiącą własność K. L. oraz że na ścianie budynku od strony tej działki znajduje się 7 otworów okiennych. W związku z tym w celu doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem nakazano ich zamurowanie cegłą lub pustakiem. W dniu 9 sierpnia 2007 r. A. M. zwróciła się do powiatowego organu nadzoru budowlanego o wznowienie tego postępowania. Wniosek uzasadniła pojawieniem się w sprawie nowych materiałów, tj. zdjęć wykonanych w 1992 r. przedstawiających działkę nr 822 stanowiącą własność J. M. wraz z wybudowaną na niej oborą oraz drogę dzieląca tę działkę z działką należąca do K. L. Podniosła, że ze zdjęcia widać, iż granicą w/w działek jest droga. W momencie rozpoczęcia budowy obory w 1989 r. wymagane odległości były zachowane, pozostawiono bowiem odstęp 5 m do drogi. W 1992 r. okazało się, zgodnie z pomiarami geodezyjnymi, że granica działki Z. L. (ojca K. L.) przebiega tuż obok obory. W związku z tym pomiędzy sąsiadami została zawarta ustna umowa zgodnie z którą A. M. zobowiązała się do tego, że nie będzie dochodziła prawa na drodze sądowej do tytułu posiadanej i użytkowanej działki a w zmiana za to Z. L. zobowiązał do tego, że sprzeda jej notarialnie 2 ary tej działki na okap i okienka oraz do tego, że nie będzie miał żadnych zastrzeżeń co do wybudowanej obory i płyty gnojowej. Dopóki posiadaczem gospodarstwa był Z. L. umowa była dotrzymana, przez 18 lat nie było żadnych zastrzeżeń. Organ I instancji stwierdził, iż załączone zdjęcia nie wnoszą nic nowego do sprawy, uznał że brak jest przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 kpa i decyzją z dnia [...] września 2007 r. nr [...] odmówił wznowienia postępowania. W wyniku postępowania odwoławczego, P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. uchylił przywołaną decyzję organu I instancji i zwrócił sprawę do ponownego rozpatrzenia (decyzja z dnia [...] października 2007 r.). Powodem uzasadniającym to rozstrzygnięcie była konieczność prawidłowego zastosowania przepisów dotyczących wznowienia postępowania. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., postanowieniem z dnia [...] listopada 2007r. nr [...] wznowił postępowanie dotyczące legalizacji przedmiotowego budynku inwentarskiego. Następnie, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, wydał decyzję z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] odmawiająca uchylenie ostatecznej decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. W uzasadnieniu podano, że w sprawie nie przedstawiono nowych dokumentów, które nieznane były organowi w dniu wydawania decyzji. Stwierdzono, że w wyniku uchylenia decyzji z dnia [...] czerwca 2007r. zapadłaby taka sama decyzja, ponieważ budynek inwentarski w którym istnieją otwory okienne w dalszym ciągu znajduje się w odległości 1 m od granicy działki a nie drogi publicznej - art. 146 § 2 kpa. Organ stanowisko swoje oparł o treść oświadczenia A. L. - matki K. L., która była właścicielką gospodarstwa i działki w okresie budowy obory. Wynika z niego, że działka 821/2 została wydzielona z działki 821 i sprzedana inwestorom w tym celu, żeby obora nie przekraczała granic działki na której była budowana. Nigdy nie było drogi dzielącej działkę Państwa M. a działkę Państwa L. Droga o której wspomina A. M. jest dojazdem do budynków A. L. i wydzielona została z jej działki oznaczonej nr 821/1. Nie jest to droga publiczna i nigdy tej drogi nie było. A. L. podała, że zdjęcia dołączone do akt sprawy są zdjęciami jej działki a nie działki A. M. Organ odwoławczy z uwagi na brak zbadania spełnienia formalnych przesłanek uzasadniających wznowienie postępowanie, decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., uchylił ponownie decyzję I – instancyjną i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia. Skarga A. M. na tę decyzję do sądu administracyjnego została oddalona wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2008 r. [...]. Rozpoznając sprawę po raz kolejny Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] odmówił wznowienia postępowania. Organ podał, że A. M. decyzję z dnia [...] czerwca 2007 r. otrzymała w dniu 13 czerwca 2007 r. Wobec powyższego wniosek o wznowienie postępowania powinien wpłynąć do organu nadzoru budowlanego najpóźniej w dniu 13 lipca 2007 r. Wniosek ten wpłynął dopiero w dniu 9 sierpnia 2007 r., czyli po upływie terminu. Ponadto wskazano, że wniosek został złożony również w imieniu J. M. który go nie podpisał, a A. M. pełnomocnictwo do jego reprezentowania otrzymała dopiero w dniu 14 września 2007 r. W sprawie zatem nie zastał spełniony formalny warunek dotyczący terminu złożenia wniosku o wznowienie postępowania, jak również warunek posiadania pełnomocnictwa do złożenia takiego wniosku w imieniu J. M. Od decyzji tej odwołała się A. M. wnosząc o jej uchylenie. Powołała się na zdjęcia przesłane powiatowemu organowi nadzoru budowlanego wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego. Podała, że zdjęcia zostały wykonane w 1992 r. a odnalazła je dopiero 2007 r. Zdjęcia te mają stanowić dowód potwierdzający jej stanowisko, zgodnie z którym w okresie budowy obiektu inwentarskiego zachowana została wymagana odległość od działki sąsiada Z. L. Odwołująca się podkreśliła, fakt zawarcia w 1992 r. ustnej umowy ze Z. L. dotyczącej porozumienia co do pasa granicznego pomiędzy działkami L. i M. A. M. wskazała również na dokument w postaci aktu notarialnego z dnia 22 maja 1992 r. świadczący o sprzedaży przez Z. i A. L. gruntu rolnego o powierzchni 2 arów. W uzasadnieniu odwołania podkreśliła nieprawdziwość oświadczenia złożonego przez A. L., w którym to zakwestionowana została prawdziwość opisu przedmiotowych zdjęć. Odwołująca się podniosła także stronniczość i nieobiektywność organu, który jej zdaniem "dał wiarę" jedynie oświadczeniom państwa L. Po rozpoznaniu odwołania organ II instancji uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie wznowieniowe (decyzja z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...]). W uzasadnieniu podano, że efektem wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, bądź decyzji o odmowie wznowienia postępowania jest spełnienie jednocześnie trzech przesłanek. Ocena formalnych podstaw wznowienia postępowania sprowadza się do badania czy żądanie - wniosek wpłynął od strony postępowania, czy strona powołuje podstawy wznowienia wymienione w art. 145 § 1 kpa oraz czy został spełniony termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, określony art. 148 § 1 i 2 kpa. Wskazano, że A. M. do wniosku o wznowienie załączyła zdjęcia zabudowy działki nr geod.822, jako wypełnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Z jej oświadczenia wynika, że zdjęcia zostały wykonane w 1992 r. W ocenie organu analizując spełnienie przesłanki z art. 148 § 1 kpa należy stwierdzić, że A. M. była w posiadaniu tych zdjęć już na etapie prowadzonego postępowania przez organy nadzoru budowlanego. Przedłożyła je w związku z otrzymaniem negatywnej dla niej decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. Nadto z akt sprawy wynika, że decyzja z dnia [...] czerwca 2007r. została przez nią odebrana w dniu 13 czerwca 2007 r. Termin złożenia w organie wniosku wraz ze zdjęciami minął zatem w dniu 13 lipca 2007 r. Wniosek o wznowienie postępowania wpłynął dopiero 9 sierpnia. Stąd nie została spełniona przesłanka z art. 148 § 1 kpa. Końcowo wskazano na istnienie w obrocie prawnym dwóch aktów prawnych sprzecznych ze sobą, tj. decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r. o odmowie wznowienia postępowania oraz postanowienie z dnia [...] listopada 2007 r. o wznowieniu postępowania. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy umorzył wznowione postępowanie, postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r. Skargę do Sądu na powyższą decyzję wniosła A. M. we własnym imieniu oraz jako pełnomocnik swojego męża J. M. Skarżący ostatecznie reprezentowani byli przez profesjonalnego pełnomocnika. W skardze wniesiono o uchylenie decyzji P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji i zarzucono naruszenie art. 7 kpa. W uzasadnieniu podniesiono, że nie jest prawdą iż na etapie postępowania przed organem nadzoru budowlanego skarżąca wiedziała o istnieniu zdjęć z 1992 r. przedstawiających faktyczną odległość budynku inwentarskiego od działki sąsiada. Zdjęcia znaleziono przypadkowo. Wskazano, że powodem przekroczenia terminu była choroba skarżącej (na dowód powyższego dołączone zostało zaświadczenie lekarskie o niedyspozycji z powodu zakrzepicy i niewydolności żylnej kończyn dolnych od dnia 14 lipca 2008 r.). Ponadto w uzasadnieniu skargi podtrzymano argumentacje zawartą we wniosku o wznowienie postępowania. Dodatkowo dołączono dokument wystawionym przez Urząd Miasta i Gminy S. w dniu 12 maja 1989 r. dotyczący uzyskania pozwolenia na budowę obory, w celu podważenia twierdzenia A. L. o dacie budowy budynku inwentarskiego. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów organ wyjaśnił, że: 1. Nieuzasadnione są zarzuty naruszenia art. 7 kpa, gdyż zebrany materiał dowodowy został wnikliwie wyjaśniony i oceniony. 2. Nieuzasadnione są także zarzuty skarżącej, iż w momencie rozpoczęcia budowy w 1989 r. odległość budynku inwentarskiego od granicy działki sąsiada wynosiła 5 m i niezasadne było nałożenie obowiązku wykonania robót budowlanych. Organ podniósł, że nie podważa stanu odległości w odległych latach, ale faktem jest, że jego budowa odbywała się w warunkach samowoli budowlanej i do dnia dzisiejszego nie został on zalegalizowany. Po dokonanych pomiarach geodezyjnych samowolnie pobudowany budynek należało doprowadzić do stanu zgodnego z prawem, co znalazło odzwierciedlenie w ostatecznej decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. 3. Przedłożone zdjęcia odnośnie lokalizacji obory nie mają żadnego znaczenia i nie stanowią nowych okoliczności ani nowych dowodów w sprawie, aby zmienić decyzję merytoryczną z dnia [...] czerwca 2007 r. 4. Nieprawdą jest, iż A. M. posiada na przedmiotowy budynek inwentarski pozwolenie na budowę. Załączona decyzja z dnia [...] maja 1989 r. Naczelnika Miasta i Gminy S. była znana wcześniej organowi. Nie dotyczy ona wydania pozwolenia na budowę obory, o czym pisze skarżąca, lecz wstrzymania robót budowlanych, w trybie przepisów art.36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane wykonywanych bez pozwolenia na budowę przez J. M. 5. Zarzut, iż budowa budynku była prowadzona w 1989 r. a nie 1992 r. nie ma w danym przypadku wpływu na podstawę prawną wydanej decyzji ostatecznej, która została podjęta w trybie przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Budowa budynku nastąpiła samowolnie przed 1995 r. Zatem polemika skarżącej z wyjaśnieniami sąsiadów czy rok budowy obory to 1989 r., czy też 1992 r. nie ma w sprawie znaczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarzuty i argumenty w niej podniesione nie podważają legalności zaskarżonej decyzji. W toku postępowania organy administracji popełniały błędy procesowe, dlatego sprawa była trzykrotnie rozpoznawana przez organ I instancji, który nie potrafił wydać prawidłowego rozstrzygnięcia doprowadzając do sytuacji, iż w obrocie prawnym istniały dwa rozstrzygnięcia organu I instancji sprzeczne ze sobą, a mianowicie: postanowienie z dnia [...] listopada 2007 r. o wznowieniu postępowania oraz decyzja z dnia [...] grudnia 2008 r. o odmowie wznowienia postępowania. W takiej sytuacji decyzja ostateczna organu odwoławczego (o uchyleniu decyzji organu I instancji z dnia [...].12.2008 r. i umorzeniu wznowionego postanowieniem z dnia [...].11.2007 r. postępowania administracyjnego prowadzonego w organie I instancji) - jest prawidłowa. Jak wyjaśniają komentatorzy kodeksu postępowania administracyjnego, w razie gdy w wyniku wadliwej oceny organ wszczyna postępowanie pomimo, że występują przyczyny niedopuszczalności wznowienia postępowania, postępowanie jako bezprzedmiotowe podlega umorzeniu (art.105 § k.p.a.) (B. Adamiak, K. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz, 8 wydanie – Warszawa 2006 r., s. 676). W rozpoznawanej sprawie organ I instancji wydał postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania nie zbadawszy ustawowych przesłanek wznowienia. Przesłanki pozytywne wznowienia to: 1) rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną, 2) wystąpienie jednej z wymienionych w art. 145 § 1 podstaw prawnych wznowienia, zaś przesłanką negatywną jest wymóg zachowania terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do właściwego organu w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Pierwsza z przesłanek wznowienia jest spełniona, albowiem decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].06.2007 r., nakazująca zamurowanie wszystkich otworów okiennych w ścianie budynku inwentarskiego od strony granicy z działką sąsiednią, stała się ostateczna z upływem 14 dni od daty jej doręczenia skarżącym; decyzja została doręczona 13.06.2007 r. Stała się zatem ostateczna z upływem dnia 27.06.2007 r. Jako podstawę wznowienia postępowania skarżący powołali się na "pojawienie się nowych materiałów" dotyczących samowolnego wybudowania obory; są to zdjęcia wykonane w 1992 r. z których wynika, że oborę budowano od 1989 r. w odległości ok. 5 metrów od polnej drogi dzielącej działkę skarżących od działki należącej do sąsiada. Skarżący byli przekonani, że droga stanowi granicę pomiędzy działkami, dlatego "w dobrej wierze" rozpoczęli budowę w zaufaniu do tej granicy, w odległości 5 metrów od drogi. Dopiero w 1992 r. sąsiad Z. L. wykonał pomiary geodezyjne swojej działki i okazało się, że granica jego działki przebiega tuż obok obory skarżących. Powołanie się przez skarżących na "pojawienie się nowych materiałów" należało zakwalifikować jako zgłoszenie o wszczęcie postępowania o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. tzn., że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Spełniona została zatem przesłanka powołania się na stosowną podstawę wznowienia postępowania, aby można było wydać postanowienie o wszczęciu postępowania wznowieniowego. Organy zakwestionowały natomiast zachowanie przez skarżących terminu do złożenia podania, który wynosi 1 miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Z samego oświadczenia skarżących wynika, iż o przebiegu rzeczywistej granicy pomiędzy działkami dowiedzieli się już w 1992 r. a więc na 15 lat przed wydaniem decyzji ostatecznej nakazującej zamurowanie otworów okiennych w oborze. O tym, że zdjęcia dokumentujące usytuowanie obory zrobione zostały w 1992 r. informują też sami skarżący we wniosku o wznowienie postępowania. A zatem, o okoliczności mającej stanowić podstawę wznowienia, jak i o dowodzie potwierdzającym tę okoliczność skarżący wiedzieli na długo przed wydaniem decyzji ostatecznej w postępowaniu pierwotnym. W takiej sytuacji powstaje problem, jak należy obliczać bieg terminu do wniesienia podania, określony w art. 148 § 1 k.p.a. Termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną nie może rozpocząć biegu przez wydaniem decyzji ostatecznej. Organy nadzoru budowlanego przyjęły, iż termin rozpoczyna bieg od dnia doręczenia decyzji stronie przez organ I instancji. Zdaniem Sądu termin do wniesienia podania o wznowienie nie może rozpocząć biegu w sytuacji, gdy stronie przysługuje prawo do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Dlatego też należy przyjąć, iż w sytuacji, gdy strona dowiedziała się o istotnym dla sprawy nowym fakcie lub dowodzie, jeszcze przed wydaniem decyzji i nie zgłosiła tej okoliczności organowi administracji w toku postępowania zwykłego, to fakt ten lub dowód jako "nowy" może strona powołać jako podstawę do wszczęcia postępowania nadzwyczajnego (wznowienie postępowania), z tym, że podanie o wznowienie postępowania strona winna wnieść w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym decyzja wydana w postępowaniu zwykłym stała się ostateczna. Stanowisko organów administracji, iż bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie biegnie od daty doręczenia decyzji organu I instancji jest błędne. Termin do wniesienia podania o wznowienie należy liczyć od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. W niniejszej sprawie, jak wskazano w niniejszych rozważaniach, decyzja z dnia [...].06.2007 r. stała się ostateczna w dniu 27.06.2007 r. a więc miesięczny termin do wniesienia podania o wznowienie upłynął w dniu 28.07.2007 r. (art. 57 § 3 k.p.a.) Podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione w dniu 9.08.2007 r., a więc po upływie terminu ustawowego. W takiej sytuacji organ winien odmówić wznowienia postępowania. Organy administracji nieprawidłowo określiły moment rozpoczęcia biegu terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a., jednakże ustalenia faktyczne, stanowiące podstawę faktyczna rozstrzygnięcia, iż podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione po upływie ustawowego terminu jest prawidłowe. Organy trafnie oceniły, iż skoro zdjęcia zostały wykonane w 1992 roku, to oznacza, że skarżąca A. M. była w posiadaniu tych zdjęć już na etapie prowadzonego postępowania przez organy nadzoru budowlanego. W skardze do Sądu skarżąca podważa powyższą ocenę twierdząc, że zdjęcia znalazła przypadkowo "poszukując jakichś dokumentów potwierdzających naszą prawdomówność". Nadmienić należy, iż w odwołaniu od decyzji organu I instancji z dnia [...].12.2008 r. skarżąca stwierdziła, że zdjęcia znalazła 06.08.2007 r. i niezwłocznie wystąpiła o wznowienie postępowania (podanie o wznowienie złożono do organu w dniu 9.08.2007 r.). Skarżąca nie powołuje wszakże żadnych dowodów potwierdzających datę przypadkowego "odnalezienia zdjęć". To strona musi udowodnić kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Należy więc przyjąć, że zachowanie terminu miesięcznego musi być udowodnione przez stronę (B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz, s. 671). Skarżący wiedzieli o istnieniu zdjęć od 1992 r. i ten moment jest istotny dla sposobu obliczenia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, a nie data przypadkowego odnalezienia zdjęć, nie potwierdzona żadnym dowodem. W sytuacji, gdy podstawą faktyczną zaskarżonej decyzji jest ustalenie, że podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione po upływie ustawowego terminu określonego przepisem art. 148 § k.p.a., pozostałe zarzuty skargi stają się bezzasadne. Bezzasadny jest przede wszystkim zarzut naruszenia przepisu art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Organy wyjaśniły bowiem istnienie negatywnej przesłanki (niezachowanie terminu) stojącej na przeszkodzie do wznowienia postępowania, dlatego też nie miały podstaw do prowadzenia postępowania mającego wyjaśnić okoliczności popełnionej samowoli budowlanej, w szczególności usytuowanie budowanej samowolnie obory w stosunku do granicy sąsiedniej działki. Organy wcześniej zwracały uwagę skarżącym, że dla legalizacji samowoli budowlanej nie mają znaczenia okoliczności, iż według mniemania skarżących w momencie budowy odległość obory od działki sąsiada wynosiła około 5 metrów i budowa prowadzona przez nich samowolnie była budową "w dobrej wierze" (sformułowanie skargi). Dla legalizacji samowoli budowlanej istotne jest, że obiekt będący efektem samowoli budowlanej usytuowany jest ok. 1 m od granicy działki sąsiedniej (o czym skarżący wiedzą od 1992 r.). W takiej sytuacji legalizacja samowoli w postaci pozwolenia na użytkowanie obory, może być dokonana jedynie po dostosowaniu budynku do wymagań przepisów prawa budowlanego obowiązujących w czasie dokonywania samowoli. Stąd nakaz zamurowania otworów okiennych w ścianie budynku inwentarskiego od strony granicy z działką sąsiada (decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kolnie z [...].06.2007 r.). Trafna jest wypowiedź organu odwoławczego, sformułowana w odpowiedzi na skargę, że "dołączone zdjęcia odnośnie lokalizacji obory nie mają żadnego znaczenia i nie stanowią nowych okoliczności ani nowych dowodów w sprawie, aby zmienić decyzję merytoryczną z dnia [...].06.2007 r." Dla legalizacji samowoli budowlanej istotne znaczenie ma odległość budynku od rzeczywistej, a nie wyimaginowanej, granicy z działką sąsiada. Spór o datę budowy budynku inwentarskiego ma charakter o tyle drugorzędny, iż niezależnie od tego, czy samowolna budowa była prowadzona w roku 1989 (co potwierdza decyzja Naczelnika Miasta i Gminy w S. z dnia [...].05.1989 r. nakazująca wstrzymać roboty budowlane oraz uzyskać pozwolenie na budowę obory) czy w 1992 r. (jak twierdzi A. L.) do legalizacji samowoli mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24.10.1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 z późn. zm.) oraz rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3.07.1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja, pomimo popełnionych przez organy uchybień procesowych, jest zgodna z prawem i orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).