II SA/Bk 193/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 maja 2018 r. sprawy ze skargi "K." Spółka Jawna M. i E.Ś. w R. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] P. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1907 ze zm., dalej: u.t.d.), nałożył na spółkę K. (dalej: Spółka) karę pieniężną w wysokości 10.000 zł z tytułu naruszenia przepisów o transporcie drogowym. Organ pierwszej instancji ustalił, że w dniu [...] kwietnia 2017 r. w miejscowości K. na drodze wojewódzkiej nr [...], dokonano kontroli drogowej pojazdu marki R. o nr rej. [...], którym kierował D. Ś.. Ustalono, że kierujący ww. pojazdem kierowca wykonywał krajowy niezarobkowy przewóz drogowy rzeczy w imieniu skarżącej Spółki, z miejscowości R. do B. W trakcie kontroli stwierdzono też następujące naruszenia: - nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi (art. 92 a ust. 1, 6 i 7 u.t.d., załącznik nr 3 lp. 6.2.1 – 5 000 zł); - wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia (art. 92 a ust. 1, 6 i 7 u.t.d., załącznik nr 3 lp. 1.3. – 8 000 zł); - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji (art. 92 a ust. 1, 6 i 7 u.t.d., załącznik nr 3 lp. 6.1.4 – 1000 zł); - dopuszczenie do wykonywania transportu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące przez kierowcę nie posiadającego własnej, ważnej karty kierowcy (art. 92 a ust. 1, 6 i 7 u.t.d., załącznik nr 3 lp. 6.1.5 – 1 000 zł). Końcowo organ I instancji wyjaśnił, że pomimo, iż suma kar pieniężnych za opisane naruszenia wyniosła 15.000 zł, to wymierzona została kara w wysokości 10.000 zł, albowiem zgodnie z art. 92a ust. 2 u.t.d. suma kar pieniężnych nałożonych na naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10 000 zł. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółka wnosząc o jej uchylenie w całości jako wydanej z naruszeniem prawa. W pierwszej kolejności Spółka przyznała, że kierowca podczas kontroli nie posiadał wymaganego dokumentu w postaci zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne, tym niemiej zaznaczyła, że kierowca nie wykonywał przewozu na potrzeby własne. Kontrolowany przejazd był przejazdem prywatnym. Strona oświadczyła też, że kierowca faktycznie wykonywał przewóz drogowy bez ważnej karty kierowcy, ale w niniejszej sprawie zastosowanie powinien znaleźć art. 3 lit. h rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu i Rady z dnia 15 marca 2006 r., albowiem kierowca ze względu na charakter przewozu zwolniony był z rejestracji czasu pracy. W ocenie Spółki organ I instancji prowadząc postępowanie naruszył też art. 35 k.p.a., gdyż decyzja została wydana z przekroczeniem terminu 2-miesięcznego. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. uchylił decyzję organu I instancji w całości i nałożył karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności wskazał, że stosownie do art. 92a u.t.d. suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych. Odnośnie naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi oraz skrócenie dziennego czasu odpoczynku, GITD stwierdził, że nie było podstaw do nałożenia za nie kary, ponieważ sam organ I instancji w zaskarżonej decyzji wskazał, że przedsiębiorca dopuścił do wykonywania przewozów kierowcę, który nie posiadał ważnej karty. Jeżeli zatem kierowca nie posiadał karty kierowcy, która umożliwia zapisanie odpowiednich danych, brak jest do uznania naruszenia z lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. W tych okolicznościach organ odwoławczy stwierdził, że kara pieniężna w wysokości 5 000 zł z tytułu ww. naruszenia została nałożona przez organ I instancji niezasadnie. Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia, GITD przytoczył art. 4 pkt 4 oraz art. 33 ust. 1-3 u.t.d. wyjaśniając co należy rozumieć pod pojęciem niezarobkowego przewozu drogowego - przewozu na potrzeby własne. W ocenie GITD analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego wykazała, że kontrolowany kierowca w dniu [...] kwietnia 2017 r. wykonywał przewóz drogowy na potrzeby własne pojazdem o nr rej. [...] bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie przewozów drogowych na potrzeby własne. W toku postępowania ustalono również, iż skarżąca Spółka w czasie kontroli nie posiadała licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego lub międzynarodowego transportu drogowego, co potwierdził Starosta Powiatowy w B. wyjaśniając, że przedsiębiorca w dniu [...] kwietnia 2017 r., złożył wniosek o wydanie zaświadczenia, i takie zaświadczenie zostało mu wydane dopiero w dniu [...] kwietnia 2017 r. W tych okolicznościach GITD uznał za zasadne nałożenie kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł za stwierdzone naruszenie z lp. 1.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji określonego pod lp. 6.1.4. załącznika nr 3 do u.t.d., GITD wskazał, że kontrolowany pojazd marki R. (w pamięci urządzenia rejestrującego nie zmieniono numeru rejestracyjnego [...]) wyposażony był w tachograf Siemens AG SV, nr podzespołu [...], nr seryjny [...], który nie został poddany wymaganemu sprawdzeniu okresowemu. Z materiału zgromadzonego w sprawie wynikało bowiem, że ostatnia kontrola ww. urządzenia rejestrującego miała miejsce [...] listopada 2013 r., co oznacza, że kolejna kontrola powinna się odbyć w dniu [...] listopada 2015 r., albowiem ważność badania urządzenia rejestrującego wynosi 2 lata. Zestawiając powyższe informacje GITD stwierdził, że w dniu dokonywanej kontroli urządzenie rejestrujące nie miało bezsprzecznie wymaganego sprawdzenia okresowego. W tych okolicznościach organ odwoławczy nałożył karę pieniężną w wysokości 1000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie. Odnośnie naruszenia polegającego na dopuszczeniu do wykonywania transportu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące przez kierowcę nie posiadającego własnej, ważnej karty kierowcy, GITD stwierdził, że z materiału zgromadzonego w sprawie jednoznacznie wynika, że kierowca kontrolowanego pojazdu wykonywał przewóz drogowy pojazdem marki R. o nr rej [...], wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące bez karty kierowcy, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 1.000 zł. Odnosząc się z kolei do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu, Główny Inspektor Transportu Drogowego po szczegółowej analizie całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uznał, że nie zasługują na uwzględnienie. Organ odwoławczy nie zgodził się po pierwsze ze stanowiskiem, że kontrolowany przejazd był przejazdem prywatnym, zwolnionym z obowiązku posiadania odpowiednich uprawnień transportowych oraz zwolniony z obowiązku używania przez kierowcę urządzenia rejestrującego. Wskazał, że w dniu [...] kwietnia 2017 r., zatrzymanym do kontroli pojazdem kierował syn wspólników skarżącej Spółki, który podczas czynności kontrolnych nie podnosił okoliczności, na które powołuje się wnoszący odwołanie. Protokół kontroli został podpisany bez wnoszenia uwag. Ponadto, jak podkreślił GITD, sami wspólnicy skarżącej Spółki od dnia [...] kwietnia 2017 r. do dnia [...] sierpnia 2017 r., nie kwestionowali ustaleń organu I instancji odnośnie ustalenia charakteru przewozu. Podniesiony w tym zakresie zarzut został uznany za nieprawdopodobny również ze względu na wagę przewożonego ładunku (mięsa) do w ilości 800 kg do prywatnego mieszkania. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że co prawda w załączniku do protokołu kontroli organ I instancji dodatkowo po imieniu i nazwisku kontrolowanego kierowcy wskazał wyraz A., tym niemniej stanowi to wyłącznie błąd pisarki i nie ma wpływu na stwierdzone podczas kontroli naruszenia. W ocenie organu odwoławczego przewóz wykonywany przez kontrolowanego kierowcę podlegał też przepisom ustawy o transporcie drogowym, a kierowca w podczas wykonywania spornego przewozu zobowiązany był do rejestracji na sprawnym urządzeniu rejestrującym swojej rzeczywistej aktywności. Zaniechanie zaś powyższego skutkować musiało nałożeniem kary pieniężnej. Konkludując GITD uznał, że podniesiona w odwołaniu argumentacja nie została poparta żadnymi dowodami i nie znajduje potwierdzenia w dotychczas zgromadzonym materiale dowodowym. W ocenie organu II instancji w rozpatrywanej sprawie nie naruszono również art. 35 k.p.a., albowiem strona o każdej czynności organu I Instancji była informowana, a niezałatwienie sprawy w terminie maksymalnie dwumiesięcznym nie wynikało z bezczynności organu. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiodła Spółka zarzucając jej naruszenie: 1) art. 138 §1 pkt 2 w zw. z art. 139 k.p.a. poprzez naruszenia zakazu reformationis in peius poprzez wydanie decyzji reformatoryjnej, która nie polepsza sytuacji strony, a wręcz przeciwnika sytuację strony pogarsza; 2) art. 138 §1 pkt. 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, która faktycznie nie orzeka co do istoty sprawy, lecz utrzymuję wymiar kary pieniężnej w mocy; 3) art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie uwzględnienie słusznego interesu społecznego i interesu obywatela, w szczególności niewyjaśnienie czy przedmiotowy przywóz stanowił niezarobkowy krajowy przewóz drogowy; 4) art. 77 §1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zebranie i rozpoznanie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący, co w konsekwencji doprowadziło do braku oceny całokształtu materiału dowodowego i błędnym przyjęciu, iż przedmiotowy przywóz stanowił niezarobkowy krajowy przewóz drogowy; Powołując się na powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w całości. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest decyzja GITD z dnia [...] grudnia 2017r. uchylająca decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2017 r. w całości i nakładająca na Spółkę karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie narusza one przepisów prawa. Tym samym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż prawidłowo nałożono na skarżącą Spółkę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym polegające na: wykonywaniu przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia, wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji oraz dopuszczeniu do wykonywania transportu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące przez kierowcę nie posiadającego własnej, ważnej karty kierowcy. Podnieść dodatkowo należy, że stwierdzone przez organy w postępowaniu poszczególne przypadki naruszenia obowiązków lub warunków prowadzenia przez skarżącą Spółkę przewozu drogowego zostały szczegółowo wskazane i opisane w uzasadnieniach obu decyzji, zarówno co do okoliczności ich powstania, argumentacji organów uznających za wiarygodne przyjęcie tych ustaleń oraz szczegółowej kwalifikacji prawnej tych naruszeń. W działaniu organu odwoławczego, wydającego kontrolowaną decyzję, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, odnośnie do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i zastosowania przepisów prawa materialnego. Powyższe naruszenia ustalono bowiem na podstawie zupełnego i prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego sprawy, który mógł stanowić podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Zasygnalizować w tym miejscu również trzeba, że stan faktyczny sprawy został ustalony przede wszystkim w oparciu o sporządzony w sprawie protokół kontroli z dnia [...] kwietnia 2017 r. Protokół kontroli, będący podstawowym dowodem w sprawie, został sporządzony przez organ kontrolny przy współudziale kontrolowanego, z zapewnieniem możliwości przedstawienia przez kontrolowanego własnej wersji zdarzeń. Protokół kontroli - w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. – jest dokumentem urzędowym. Dokument ten, sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 871/10, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2008 r. sygn. akt. II GSK 50/08, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Podkreślenia wymaga, że kierowca kontrolowanego pojazdu podpisał protokół kontroli nie wnosząc zastrzeżeń. Stąd też wszelkie zarzuty podniesione w treści skargi o nieprawidłowościach sporządzonego protokołu kontroli wydają się być na tym etapie nieuzasadnione. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, a w szczególności art. 92a ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10 000 zł za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 zł. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do u.t.d. Na początku – z uwagi na zakres zarzutów skargi - konieczne jest ustalenie, czy kontrolowany kierowca (zatrudniony w skarżącej Spółce, a prywatnie syn wspólników Spółki) wykonywał przewóz na potrzeby własne, jak twierdzą organy, czy też przejazd prywatny, zwolniony z obowiązku posiadania odpowiednich uprawnień transportowych – jak wywodzą skarżący. Zgodnie z art. 4 pkt 4 u.t.d. niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Inaczej mówiąc są to przewozy, które przedsiębiorca realizuje tylko na potrzeby prowadzonej działalności. Przepis powyższy przewiduje jednak szereg warunków uznania transportu za przewóz na potrzeby własne. Dotyczy to sytuacji, gdy: (-) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, (-) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, (-) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, (-) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Z przytoczonej definicji niezarobkowego przewozu drogowego - przewozu na potrzeby własne wynika, że jest to przewóz, który przedsiębiorca realizuje tylko na potrzeby prowadzonej działalności. Cechuje go więc to, że przedsiębiorca wykonuje go pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, że ma on służebny charakter wobec zasadniczej działalności gospodarczej prowadzonej przez przedsiębiorcę, i w odróżnieniu od transportu drogowego jest to przewóz niezarobkowy, nieodpłatny, tzn. że przedsiębiorca ponosi we własnym zakresie koszty przewozu koniecznego dla wykonywania zarejestrowanej przez niego, innej niż transportowa, działalności podstawowej. W ocenie składu orzekającego, zebrany w sprawie materiał dowodowy bezsprzecznie potwierdza, że kontrolowany kierowca w dniu [...] kwietnia 2017 r. wykonywał przewóz drogowy na potrzeby własne pojazdem o nr rej. [...] bez wymaganego zaświadczenia. Skoro bowiem na dzień dokonanej kontroli kierowca był pracownikiem skarżącej Spółki to zgodnie z art. 4 pkt 4 lit. a u.t.d., organy prawidłowo zakwalifikowały wykonywany transport jako transport na potrzeby własne, objęty obowiązkiem zgłoszeniem przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. W tym miejscu należy również podkreślić, że ustawa o transporcie drogowym nie przewiduje żadnych wymaganych okresów posiadania pojazdu potrzebnych do otrzymania zaświadczenia o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne. Zaświadczenie na wykonywanie tego typu przejazdu wymagane jest nawet w przypadku jednorazowego przejazdu. W toku postępowania ustalono zaś bezsprzecznie, iż w okresie kontroli Spółka nie posiadała licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego lub międzynarodowego transportu drogowego na potrzeby własne. Potwierdził to Starosta Powiatowy w B. w piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r., wskazując że Spółka w dniu [...] kwietnia 2017 r. złożyła wniosek o wydanie zaświadczenia na krajowe przewozy drogowe rzeczy na potrzeby własne i takie zaświadczenie zostało jej wydane, ale dopiero w dniu [...] kwietnia 2017r. W tych okolicznościach prawidłowe było stwierdzenie naruszenia przepisów polegające na wykonywaniu przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia, co skutkowało nałożeniem na stronę skarżącą sankcji pieniężnej przewidzianej w lp. 1.3 załącznika nr 3 do u.t.d. w wysokości 8.000 zł. Za prawidłowe Sąd uznał też orzeczenie GITD, iż w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie było podstaw do nałożenia kary pieniężnej za naruszenie polegające na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi oraz skrócenie dziennego czasu odpoczynku. Z decyzji organu I instancji wprost bowiem wynika, co trafnie wychwycił organ odwoławczy, że przedsiębiorca dopuścił do wykonywania przewozów kierowcę, który nie posiadał ważnej karty. Jeżeli zatem kierowca nie posiadał karty kierowcy, która umożliwia zapisanie odpowiednich danych, brak jest do uznania naruszenia z lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. W tych okolicznościach organ odwoławczy zasadnie zatem stwierdził, że kara pieniężna w wysokości 5 000 zł z tytułu ww. naruszenia została nałożona przez organ I instancji niezasadnie, co uzasadniało uchylenie w tym przedmiocie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy. W ocenie składu orzekającego organ odwoławczy zasadnie też nałożył na skarżącą Spółkę karę pieniężną w wysokości 1000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji określonego pod lp. 6.1.4. załącznika nr 3 do u.t.d. W realiach niniejszej sprawy taka sytuacja miała miejsce, albowiem w toku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2017 r. ustalono, że kontrolowany pojazd marki R. (w pamięci urządzenia rejestrującego nie zmieniono numeru rejestracyjnego [...]) wyposażony był w tachograf Siemens AG SV, nr podzespołu [...], nr seryjny [...], który nie został poddany wymaganemu sprawdzeniu okresowemu. Materiał zgromadzony w sprawie potwierdza, że ostatnia kontrola ww. urządzenia rejestrującego miała miejsce [...] listopada 2013 r., kolejna kontrola powinna się zatem odbyć w dniu [...]f listopada 2015 r., albowiem ważność badania urządzenia rejestrującego wynosi 2 lata. Powyższe oznacza, jak słusznie przyjęły orzekające w sprawie organy, naruszenie działu VI załącznika 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L 370/8 z 1985 r.). Zgodnie z wskazanym przepisem: 1. Każdy przyrząd, zarówno nowy jak i naprawiony, jest poświadczany co do swego działania oraz dokładności wskazań i rejestracji, w granicach błędów określonych w rozdziale III pkt 1 lit. f), za pomocą plombowania zgodnie z rozdziałem V ust. 4 lit. f). 2. Po zamontowaniu w pojeździe, urządzenie oraz cała instalacja muszą być zgodne z przepisami dotyczącymi maksymalnych dopuszczalnych błędów określonych w rozdziale III pkt 2 lit. f). Badania kontrolne powinny być wykonane przez uprawnionego instalatora lub warsztat na jego odpowiedzialność. 3. Okresowe badania urządzeń zamontowanych w pojazdach są przeprowadzane co dwa lata, przy czym mogą być przeprowadzane przy okazji okresowego badania technicznego. Badania te obejmują: (-) sprawdzenie, czy urządzenie działa prawidłowo, (-) sprawdzenie czy urządzenie opatrzone jest znakiem homologacji typu, (-) sprawdzenie, czy zamocowana jest tabliczka pomiarowa, (-) sprawdzenie czy plomby na urządzeniu i na innych częściach instalacji są w stanie nienaruszonym, (-) wyznaczenie faktycznego obwodu tocznego kół. Zgodnie zaś z działem V pkt 3 załącznika IB następujące części są zaplombowane tj.: wszelkie połączenia, których rozłączenie może powodować niewykrywalne zmiany danych lub niewykrywalne utraty danych oraz tabliczka instalacyjna, dopóki nie jest przymocowana w taki sposób, że nie można jej usunąć bez uszkodzenia wykonanych na niej oznaczeń. Natomiast zgodnie z działem VI pkt 2 załącznika IB każdy przyrząd, tak nowy jak i po naprawie, jest kontrolowany pod względem prawidłowego funkcjonowania oraz dokładności odczytów i rejestracji, w granicach ustanowionych w rozdziale III pkt 2.1. i 2.2, i otrzymuje plomby zgodnie z pkt 3 rozdział V oraz jest kalibrowany. W ocenie Sądu zasadnie organy inspekcji transportu drogowego uznały, że w chwili kontroli strona wykonywała przewóz drogowy pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji. W ocenie Sądu nie można też podzielić zarzutu skarżących jakoby decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego została wydana na niekorzyść skarżącej Spółki z naruszeniem zasady art. 139 k.p.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych trafnie przyjmuje się, że decyzja administracyjna wydana w oparciu o przepis art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym niezależnie od stwierdzonej liczby naruszonych przepisów jest jedną sprawą administracyjną określającą karę pieniężną, na którą składają się poszczególne naruszenia (zob. wyrok NSA z 16.01.2014 r., II GSK 1138/12, CBOSA). W kontrolowanym postępowaniu GITD zaskarżoną decyzją uchylił decyzję organu I instancji w całości i nałożył na Spółkę karę pieniężną w łącznej wysokości 10.000 zł wskazując jednocześnie, że w sprawie nie było podstaw do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 5.000,00 zł za stwierdzone w protokole kontroli naruszenia lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Jak wynika zaś z akt sprawy, organy obu instancji szczegółowo opisały naruszenia, a także jednoznacznie wskazały, jakie kwoty kar zostały wymierzone za poszczególne naruszenia. Łączna suma tych kar wymierzonych przez organ I instancji wyniosła kwotę 15.000 zł, jednakże ze względu na brzmienie art. 92a ust. 3 pkt 1 u.t.d., suma kar w przypadku skarżącej Spółki nie mogła przekroczyć kwoty 10.000 zł i taka też kara została jej wymierzona. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności nie można zgodzić się z argumentacją Spółki jakoby organ wydając decyzję reformatoryjną naruszył zasady wyrażoną w przepisie art. 139 k.p.a. Niezasadny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a. Wskazane przepisy nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a ponadto elementy powyższe mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązkiem każdego organu administracji jest bowiem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, organy nie dopuściły się takiego naruszenia. Skarżący nie wskazuje, które to dowody zostały pominięte lub których kwestii organy nie wyjaśniły. Podniesione przez niego zarzuty przybrały raczej postać zwykłej polemiki z ustaleniami organów. Odnośnie zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. wskazać należy, że rozstrzygnięcie podjęte w niniejszej sprawie przez organ II instancji wywiera w istocie skutki tożsame jak w przypadku, gdyby organ odwoławczy wydał rozstrzygnięcie o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji stosownie do art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. To zaś, że organ II instancji w związku z odmiennymi ustaleniami co do naruszenia uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł co do istoty, nie skutkuje nieważnością zaskarżonej decyzji ani też naruszeniem ww. przepisu w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.