II SA/Bk 1937/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi T. Ł. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 24 listopada 2025 r., II SA/Bk 1512/25 odrzucającym skargę T. Ł. na postanowienie Wojewody Podlaskiego z dnia 3 czerwca 2025 r. nr OB-I.621.1.11.2025.EN w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie o wymeldowanie p o s t a n a w i a odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Postanowieniem z 24 listopada 2025 r. wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Bk 1512/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę T. Ł. na postanowienie Wojewody Podlaskiego z 3 czerwca 2025 r. nr OB-I.621.1.11.2025.EN w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie o wymeldowanie. Postanowienie te jest prawomocne od 9 grudnia 2025 r., bowiem skarżący (reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika) nie wniósł na nie zażalenia. W piśmie z 22 grudnia 2025 r. skarżący T. Ł. wniósł o wznowienia postępowania zakończonego ww. postanowieniem. Wskazał, że nie dostał żadnej informacji o tym kim jest ustalonym mu pełnomocnik. Dopiero po kontakcie z sądem udało mu się skontaktować telefonicznie z pełnomocnikiem. Skarżący przebywa w Areszcie Śledczym w H. i ma ograniczone możliwości kontaktu, nie ma dostępu do Internetu. Skarżący zwrócił się o ustanowienie pełnomocnika. Zarządzeniem z 29 stycznia 2026 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku poinformował skarżącego, m.in. że pełnomocnik ustanowiony w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 1512/25 pozostaje pełnomocnikiem w postępowaniu wznowieniowym. W niniejszej sprawie pełnomocnik został wezwany do uzupełnienia braku skargi o wznowienie postępowania w postaci przedłożenia jej odpisu z załącznikami i ten brak uzupełnił. W przypadku ustanowienia pełnomocnika (z wyboru czy z urzędu) sąd prowadzi korespondencję z pełnomocnikiem. Zarządzeniem sędziego z 2 marca 2026 r. zwrócono się do pełnomocnika skarżącego do wskazania w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania: a) ustawowej podstawy wznowienia postępowania z art. 271, 272, 273 i 273 p.p.s.a. i jej uzasadnienia (jakie przyczyny uzasadniają wznowienie postępowania), b) okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi – termin trzymiesięczny liczony od dnia, w którym skarżący dowiedział się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 277 p.p.s.a.), c) żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia (art. 279 p.p.s.a.). Wnioskiem z 4 marca 2026 r. skarżący zwrócił się o ponowne rozpoznanie sprawy dotyczącej jego wymeldowania. Wskazał, że nie był reprezentowany przez pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy, nie miał z nim kontaktu, nie znał jego adresu. Nie dostał ani od adwokata ani od sądu żadnych pism w tej sprawie. Prosi o ustanowienie adwokata, który przyjedzie do Aresztu Śledczego w H. i spotka się z nim osobiście. W piśmie z 25 marca 2026 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że nie widzi podstaw do wznowienia postępowania sądowego o sygn. akt II SA/Bk 1512/25. Pełnomocnik opisał, że skarżący wniósł skargę na postanowienie Wojewody Podlaskiego z 3 czerwca 2025 r., po czym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 2 września 2025 r. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi – złożenie jej 3 odpisów i podanie numeru PESEL w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący w terminie podał numer PESEL, jednak nie przedłożył 3 odpisów skargi. Postanowieniem z 23 września 2025 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów i ustanowienie adwokata. Następnie sąd postanowieniem z 24 listopada 2025 r. odrzucił skargę, z uwagi na nieuzupełnienie jej braków formalnych. Powyższe postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 1 grudnia 2025 r. Pełnomocnik, po zapoznaniu się z treścią postanowienia z 24 listopada 2025 r. uznał, że postanowienie to jest zasadne i odstąpił od sporządzenia zażalenia. Pełnomocnik wskazał także, że nie widział też innych podstaw do wzruszenia ww. postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga o wznowienie postępowania sądowego podlega odrzuceniu. Skarżący wywiódł skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie II SA/Bk 1512/25 zakończonej prawomocnym postanowieniem odrzucającym jego skargę na postanowienie Wojewody Podlaskiego z 3 czerwca 2025 r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie o wymeldowanie. Stosownie do art. 270 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.), w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy (wznowienie postępowania), można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie postępowania polega na ponownym rozpoznaniu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem, jeśli spełnione zostaną przesłanki przewidziane w ustawie. Instytucja wznowienia postępowania opiera się na przysługującej poza tokiem instancji skardze o presumpcję wadliwego procesu i zastąpienie zapadłego orzeczenia - orzeczeniem nowym. Nadzwyczajny charakter tego środka prawnego, skierowanego przeciwko prawomocnemu orzeczeniu powoduje, że wznowienie postępowania sądowego może nastąpić wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Uwzględniają one konieczność wznowienia na nowo procesu dotkniętego przyczynami nieważności (art. 271 p.p.s.a.), właściwymi przyczynami restytucyjnymi (art. 273 p.p.s.a.) oraz faktem wydania orzeczenia na podstawie aktu normatywnego, uznanego następnie przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą (art. 272 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. W myśl § 2 tej regulacji na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia. Od strony formalnej skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (art. 46 w zw. z art. 276 p.p.s.a.), a ponadto zawierać, stosownie do art. 279 p.p.s.a., oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazywać podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Elementy te pozwalają na określenie zakresu i podstaw oraz dopuszczalności wznowienia postępowania. Skarżący wnosząc skargę o wznowienie postępowania nie zawarł we wniosku ww. wymaganych ustawą informacji. Dalego zarządzeniem sędziego z 2 marca 2026 r. zwrócono się do pełnomocnika skarżącego o wskazanie: ustawowej podstawy wznowienia i jej uzasadnienia, okoliczności stwierdzających termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania i żądania uchylenia lub zmiany orzeczenia. W odpowiedzi na powyższe zarządzenie pełnomocnik nie tylko nie uzupełnił ww. braków, ale wskazał, że nie widzi podstaw do wzruszenia postanowienia z 24 listopada 2025 r. wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 1512/25. Wobec nieuzupełnienia przez pełnomocnika skarżącego braków skargi o wznowienie postępowania, sąd nie miał możliwości merytorycznego jej rozpoznania. Zatem, mając powyższe na uwadze, sąd odrzucił skargę o wznowienie postępowania, o czym orzeczono na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a.