II SA/Bk 196/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi syndyka masy upadłości S. Sp. z o. o. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie obciążenia kosztami badania sprawdzającego automatu do gier o niskich wygranych oddala skargę Naczelnik Urzędu Celnego w Ł. postanowieniem nr [...]z dnia [...] października 2013r. obciążył Syndyka masy upadłości Spółki z o.o. S. kosztami postępowania podatkowego nr [...] w kwocie 900,00 zł, na które składają się koszty sporządzenia opinii nr [...] z dnia [...] września 2013r. z badania sprawdzającego automatu do gier o niskich wygranych o nazwie: D.G., nr fabryczny [...], nr poświadczenia rejestracji [...], przeprowadzonego przez jednostkę badającą upoważnioną przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych - Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w B. Na powyższe postanowienie pełnomocnik syndyka masy upadłości Sp. z o.o. S., radca prawny O.Ch. wniosła zażalenie datowane na dzień [...] października 2013r, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonemu postanowieniu pełnomocnik Syndyka masy upadłości Sp. z o.o. S. w upadłości likwidacyjnej zarzucił naruszenie: art. 122 oraz 187 § 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa przez błędne ustalenie, że podmiotem eksploatującym automat do gier o niskich wygranych D.G. nr fabryczny [...] był syndyk masy upadłości S. sp. z o.o. w upadłości; art. 266 § 1 op. poprzez jego zastosowanie, pomimo że postępowanie w sprawie nie zostało zakończone; art. 23b ust. 5 w zw. z art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, póz. 1540 ze zm.) zwanej dalej ugh, poprzez ich zastosowanie, pomimo że art. 129 ust. 3 ugh jest nienotyfikowanym przepisem technicznym, który nie może być stosowany wobec podmiotów, a zatem i stanowić podstawy opinii jednostki badającej, art. 342 ust 1 oraz art. 343 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 roku Prawo upadłościowe i naprawcze (t. j. Dz. U. z 2009r. nr 175, póz. 1361 ze zm.), zwanej dalej puin, przez wyznaczenie syndykowi 7 dniowego terminu do zapłaty, pomimo że sposób regulowania należności w postępowaniu upadłościowym reguluje puin, a nie ordynacja podatkowa. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik Spółki podniosła, iż: przesłanką obciążania kosztami badania sprawdzającego jest niespełnienie przez automat warunków określonych w ustawie. W niniejszej sprawie jednostka badająca ustaliła, że automat narusza warunki określone w art. 129 ust. 3 ugh. W ocenie skarżącego przedmiotowa opinia jest wadliwa już choćby z tego powodu, że została wydana w oparciu o przepis techniczny, który nie został notyfikowany, a w rezultacie nie może być stosowany wobec jednostek. Tym samym brak podstaw do obciążania strony kosztami jej sporządzenia. zaskarżone postanowienie zostało wydane przedwcześnie - postępowanie w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu jest w toku, nie została wydana jeszcze żadna decyzja, ponadto syndyk ma zamiar kwestionować treść opinii. W ocenie skarżącego o kosztach postępowania powinno się orzekać dopiero z chwilą jego zakończenia, a nie w trakcie, gdy jeszcze nie wiadomo jaki będzie jego wynik i czy opinia jednostki zostanie ostatecznie uznana za prawidłową. jedynym podmiotem, który może ewentualnie zostać obciążony kosztami badania sprawdzającego jest S. sp. z o.o., a nie syndyk. Syndyk nigdy nie eksploatował automatu D.G. nr fabryczny [...], ponieważ został ustanowiony przez sąd upadłościowy dopiero dnia 16 maja 2012 roku. Tymczasem kontroli przedmiotowego automatu dokonano 22 grudnia 2009 roku, a więc przed ogłoszeniem upadłości likwidacyjnej spółki i był on zajęty na potrzeby toczących się postępowań na długo przed powołaniem syndyka, wszelkie należności, zarówno od upadłego jak i syndyka regulowane są wyłącznie w trybie przepisów puin, które mają w tym zakresie pierwszeństwo przed przepisami ordynacji podatkowej. Tym samym organ celny nie może wyznaczać syndykowi terminu do zapłaty. Dyrektor Izby Celnej w B. w dniu [...] grudnia 2013r. postanowieniem nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w Ł. z dnia [...] października 2013 r. Na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w B. nr [...] z dnia 20 grudnia 2013r., w dniu [...] stycznia 2014r. Strona reprezentowana przez radcę prawnego O.Ch., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wnosząc o: uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego w Ł. z dnia [...] października 2013r.; zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego i kosztów opłaty skarbowej od złożonego dokumentu pełnomocnictwa wg norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu pełnomocnik Strony zarzuciła naruszenie: art.122 Ordynacji podatkowej, zwanej dalej op oraz art. 187 § 1 op przez brak ustalenia potencjalnego wpływu art. 129 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych (Dz. U. nr 2011, póz. 1540 ze zm.), zwanej dalej ugh lub ustawą hazardową, na właściwości lub sprzedaż automatów o niskich wygranych i w konsekwencji brak oceny, czy przepisy te są przepisami technicznymi w rozumieniu art. 1 pkt. 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 roku ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. L 204, str.37), ostatnio zmienionej dyrektywa Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 (Dz. U. L 363, str. 81), zwanej dalej dyrektywą 98/34, i czy w rezultacie mogą być stosowane oraz stanowić wzorzec kontroli przeprowadzanej przez jednostkę badającą, art. 129 ust. 1 i 3 ugh oraz w zw. z art. 8 ust. 1 oraz art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34 przez błędne uznanie, że wymienione przepisy ugh nie mają charakteru technicznego i w konsekwencji mogą być stosowane wobec podmiotów prywatnych, a zatem i stanowić podstawę do sporządzenia przez jednostkę badającą opinii w zakresie spełniania przez automat o niskich wygranych warunków ustawowych, art. 267 § 1 pkt 4 op w zw. z art. 23b ust. 5 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, póz. 1540 ze zrn.), zwanej dalej ugh, poprzez ich zastosowanie pomimo braku potwierdzenia, iż automat nie spełnia warunków określonych w prawnie skutecznych wobec podmiotów prywatnych przepisach ustawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem – m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania sytuacja taka niewątpliwie nie zachodzi. Przede wszystkim należy zaznaczyć, na co słusznie powołuje się organ, że niniejsze postępowanie jest w istocie postępowaniem "wpadkowym", dotyczącym obowiązku poniesienia kosztów postępowania sprawdzającego automat do gier a nie samego postępowania dotyczącego ewentualnego cofnięcia rejestracji tego automatu. Dlatego sprawę należy rozpatrywać właśnie w tej kategorii. W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, że zgodnie z art. 269 O.p., postanowienie w sprawie kosztów postępowania jest odrębnym aktem administracyjnym (ma odrębny charakter prawny) dotyczącym kwestii incydentalnej, niezwiązanej z istotą sprawy, lecz z czynnościami samego postępowania (wyrok NSA z 26 kwietnia 2000r., III SA 1484/99, LEX nr 47223, CBOSA, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Słusznie zatem organy I i II instancji uznały, iż przepis art. 23b ust 5 ustawy o grach hazardowych stanowi przepis odrębny, o którym mowa w art. 267 § 1pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa, wprowadzający odmienne, od zasad uregulowanych w ustawie Ordynacja podatkowa, zasady obciążania strony kosztami powstającymi w postępowaniu podatkowym. Z przepisów ustawy o grach hazardowych jednoznacznie wynika, że podstawą cofnięcia rejestracji automatu może być wyłącznie dowód w postaci badania sprawdzającego przeprowadzonego przez upoważnioną jednostkę badającą, potwierdzający, iż zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie. Tylko bowiem jednostka badająca upoważniona przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, spełniająca warunki o których mowa w art. 23f ustawy hazardowej, może w badaniu sprawdzającym ustalić czy automat do gier spełnia warunki określone w ustawie. Badanie sprawdzające przeprowadziła jednostka badająca upoważniona przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych (upoważnienie z dnia 27 listopada 2012r. nr AG 10/0650/46/UP/2012/3116). Koszt badania sprawdzającego określono na 900,00 zł. Wniosek końcowy badania sprawdzającego także jest jednoznaczny i niepozostawiający żadnych wątpliwości, o czym świadczy jego treść.: "Opinia z badania sprawdzającego (...) wynik badań negatywny", "Stwierdzono niespełnienie warunku, o którym mowa w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych w zakresie maksymalnej jednorazowej wygranej i maksymalnej stawki za grę". Wysokości cen za przeprowadzenie badania sprawdzającego zarejestrowanego automatu do gier o niskich wygranych przeprowadzanych przez jednostki badające upoważnione przez ministra finansów do badań technicznych automatów i urządzeń do gier wahają się od kwoty 900,00 zł do 20.000 euro netto, zatem kwota jaką został obciążony Syndyk masy upadłości S. Spółka z o.o. za badanie sprawdzające przedmiotowego automatu jest najniższą spośród oferowanych przez wszystkie jednostki badające, na co słusznie wskazuje organ. W tym kontekście zatem należy uznać zarzut naruszenia art. 267 § 1 pkt 4 op. w zw. z art. 23b ust. 5 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, póz. 1540 ze zm.) za nieuzasadniony. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art.122 Ordynacji podatkowej, oraz art. 187 § 1 op przez brak ustalenia potencjalnego wpływu art. 129 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, póz. 1540 ze zm.), zwanej dalej ugh lub ustawą hazardową, na właściwości lub sprzedaż automatów o niskich wygranych i w konsekwencji brak oceny, czy przepisy te są przepisami technicznymi w rozumieniu art. 1 pkt. 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 roku ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. L 204, str.37), ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006r. (Dz. U. L 363, str. 81), zwanej dalej dyrektywą 98/34, czy w rezultacie mogą być stosowane oraz stanowić wzorzec kontroli przeprowadzanej przez jednostkę badającą, tutejszy Sąd, podobnie jak organ, uznaje za bezpodstawny. Postanowienie Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...].12.20013r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w Ł. z dnia [...].10.2013r. o nr [...], w przedostatnim akapicie na str. 5 zawiera zapis o treści: ,,(...)Odnosząc się do zarzutu braku notyfikacji art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych Dyrektor Izby Celnej w B. stwierdza, iż przepis ten w związku z art. 1 pkt 4 i 11 oraz w związku z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998r. w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie ma charakteru normy technicznej w rozumieniu dyrektywy i nie podlegał notyfikacji. Tym samym istnieje podstawa do zastosowania art. 129 ust. 3 ustawy w niniejszej sprawie jako przepisu prawa obowiązującego(...)". Zaznaczyć ponadto należy, że zapis ten w istocie dotyczy postępowania w sprawie dopuszczenia samego automatu do gier, a nie w sprawie niniejszej, co jest niezmiernie istotne. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.