II SA/Bk 198/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 marca 2017 r. wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi K. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie o ustalenie, że świadczenia rodzinne wypłacone są nienależnie pobranymi świadczeniami p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący K. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2017 r., wydane w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie o ustalenie, że świadczenia rodzinne wypłacone są nienależnie pobranymi świadczeniami. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania ww. postanowienia do czasu zakończenia niniejszego postępowania, bowiem zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W realiach tej sprawy przesłanki te nie zachodzą ze względu na charakter będącego przedmiotem zaskarżenia do Sądu rozstrzygnięcia, tj. postanowienia odmawiającego przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w sprawie o ustalenie, że świadczenia rodzinne wypłacone są nienależnie pobranymi świadczeniami Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny, jak również orzecznictwem sądów administracyjnych, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. W rzeczywistości problem wykonania aktów administracyjnych dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki. Problem ten nie dotyczy natomiast aktów odmownych, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 5, Warszawa 2012, str. 490-491 i przywołane tam orzecznictwo: np. postanowienie NSA z 19 lutego 2009 r. II FSK 136/09; zob. też postanowienie NSA z 4 sierpnia 2010 r. II FZ 360/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W związku z powyższym nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne, nadające się do egzekucji. Skutków takich, ponad wszelką wątpliwość, nie wywołuje postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Tego typu rozstrzygnięcie nie jest aktem administracyjnym podlegającym wykonaniu. Stąd nie ma możliwości wstrzymania jego wykonania. W tym stanie rzeczy Sąd uznał za zasadne odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, orzekając w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.