II SA/Bk 199/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 maja 2016 r. sprawy ze skargi A. G.-T. i J. T. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2015 r. P. Spółka Akcyjna z siedzibą w L. zwróciła się do Starosty Powiatowego w S. o decyzyjne ograniczenie skarżącym: A. G. i J. T. sposobu korzystania z nieruchomości stanowiącej ich własność, oznaczonej numerem geodezyjnym [...], położonej w obrębie M., poprzez udzielenie wnioskodawcy zezwolenia na dokonanie przebudowy istniejącej, napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV [...] wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą, w tym zdemontowaniu dotychczasowych przewodów elektrycznych, ich usunięciu oraz rozwinięciu i zamontowaniu nowych przewodów na ww. działce. Wnioskodawca wskazał, że nowe przewody będą zawieszone na dotychczasowej trasie przebiegu linii i na słupie posadowionym w granicach ww. działki zgodnie z trasą oznaczoną w załączniku mapowym, w oparciu o decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nadto wnioskodawca zwrócił się o wskazanie w decyzji, że właściciel nieruchomości, o której mowa powyżej, jest zobowiązany udostępnić nieruchomość w celu wykonania prac budowlano - montażowych związanych z przebudową linii elektroenergetycznej. Do wniosku dołączono decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na przebudowie po istniejącej trasie linii napowietrznej-wysokiego napięcia WN 110 kV relacji GPZ .. na nieruchomości oznaczonej nr geod. [...] położonej w M. oraz utrzymującą ją w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...]. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku, Starosta S. decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] na podstawie art. 124 ust. 1,2,3,4,6,7 w zw. z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej: "u.g.n." ograniczył sposób korzystania z opisanej wyżej nieruchomości poprzez udzielenie P. Spółka Akcyjna z siedzibą w L. zezwolenia na przebudowę istniejącej na tej nieruchomości napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji: [...] wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą, w tym na zdemontowaniu dotychczasowych przewodów elektrycznych, ich usunięcia i zamontowaniu nowych przewodów. Zezwolenie dotyczy wykonania robót budowlanych związanych ze zdemontowaniem dotychczasowych przewodów elektrycznych, ich usunięciem i zamontowaniem nowych przewodów na działce oznaczonej nr geod. [...] położonych w M. oraz przebudowę linii 110 kV. Wskazano, że nowe przewody będą zawieszone na dotychczasowej trasie przebiegu linii i na słupach posadowiony w granicach działki [...] (jak wynika z załącznika graficznego). W obrębie działki oznaczonej nr geod. [...] zajęty zostanie grunt przez pas technologiczny na powierzchni 4200 m2 o szerokości 16 m (8 m od osi linii) w miejscach, nad którymi są przewody oraz w celu demontażu istniejącego stanowiska słupowego i usytuowaniu nowego stanowiska słupowego o wysokości 25,80 m, zostanie zajęta powierzchnia nie przekraczająca 7,80 m2 - zgodnie z załącznikiem do pisma wyjaśniającego rozbieżności dotyczące powierzchni zajętej pod słup. W pkt. 2 decyzji zobowiązano właścicieli nieruchomości do udostępnienia na czas niezbędny do wykonania robót budowlanych związanych z przebudową istniejącej, napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji [...], dla inwestora P. Spółka Akcyjna z siedzibą w L. określonych w punkcie 1 części nieruchomości położonej na terenie obrębu M., gm. M., oznaczonej nr geod. [...] w celu wykonania czynności związanych z przebudową linii elektroenergetycznej. Natomiast w pkt 3 zobowiązano P. Spółka Akcyjna z siedzibą w L. do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po wykonaniu robót budowlanych związanych z przebudową istniejącej, napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji [...]. Z uzasadnienia decyzji wynikało, że spełnione są wszystkie przesłanki ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości określone w art. 124 u.s.g. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli A. G. i J. T. nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem. W odwołaniu podnieśli, iż wyrazili zgodę na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości pod warunkiem uzyskania odpowiedniego pokrycia strat pieniężnych wynikających z przebiegu linii elektroenergetycznej. Skarżący stwierdzili również, że zaskarżona decyzja dotyczy wyłącznie wymiany (remontu) istniejącej linii elektroenergetycznej 110 kV, nie zaś dalszej eksploatacji zajętego pasa działki. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności powołał się na treść art. 124 ust. 1 u.g.n. wskazując, że wniosek złożony w przedmiotowej sprawie spełnia warunki formalne określone w tym przepisie. Przede wszystkim za bezsporne w przedmiotowej sprawie uznano, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. oraz jest zgodna z zapisami decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, utrzymanej w mocy ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak [...]. Następnie organ wskazał, ze decyzja organu I instancji określa jednoznacznie zarówno przebieg inwestycji przez nieruchomość, jak i zakres uszczuplenia władztwa właścicieli w zakresie niezbędnym do wykonania przedmiotowej inwestycji, zgodnie z warunkami wynikającymi z powołanej wyżej decyzji Wójta Gminy M. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zdaniem organu odwoławczego zarówno wskazany przebieg linii, jak i szerokość pasa technologicznego, stanowi minimalne niezbędne obciążenie przedmiotowej nieruchomości. Kończąc tę część rozważeń organ podkreślił, że wbrew twierdzeniom odwołujących zaskarżona decyzja nie dotyczy wyłącznie wymiany (remontu) istniejącej linii elektroenergetycznej. W sentencji decyzji wskazano bowiem, że ogranicza się sposób korzystania z nieruchomości stanowiącej własność odwołujących się, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaną przez Wójta Gminy M. Wojewoda P. ustalił także, że wydanie zaskarżonej decyzji zostało poprzedzone rokowaniami z właścicielami nieruchomości, na podstawie art. 124 ust. 3 u.g.n., które jednakże nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora na nieruchomość. Organ wyjaśnił, że celem ustanowionego w ww. przepisie obowiązku przeprowadzenia rokowań jest umożliwienie konsensualnego załatwienia sprawy między stronami. Powołany przepis nie określa jednak formy prowadzenia rokowań, ani też sposobu ich dokumentowania. Zgodnie natomiast z orzecznictwem sądów administracyjnych strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 ustawy nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań oprócz obowiązku zainicjowania ich poprzez przedstawienie przez jedną z nich swojemu adwersarzowi propozycji jej rozstrzygnięcia. Rokowania mogą zostać zatem zakończone w dowolnym czasie, chociażby gdy - w ocenie którejś ze stron - nie ma szans na zawarcie porozumienia. Nie przewidziano przy tym jakiejś szczególnej formy ich zakończenia. Oznacza to, że strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy na ich skutek dojdą do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również o tym, kiedy je zakończyć (wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 listopada 2012 r. I SA/Wa 1785/12, wyrok NSA z dnia 22 lutego 2012 r. I OSK 357/11). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy organ stwierdził na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że inwestor określił i zaproponował właścicielom warunki zmierzające do uzyskania prawa do gruntu, w tym przedstawił propozycje cenowe. Właściciele nieruchomości uznali tę propozycję za niemożliwą do zaakceptowania. Tym samym strony nie doszły do porozumienia. Powyższe okoliczności znajdują potwierdzenie w dokumentach z przebiegu rokowań, dołączonych do akt sprawy. Odnosząc się natomiast do zarzutu braku przesłanek do wydania przedmiotowej decyzji z uwagi na fakt, iż właściciele nieruchomości wyrazili zgodę na przeprowadzenie inwestycji wskazano, że udzielenie zgody przez właściciela nieruchomości powinno wyrażać się w dojściu do porozumienia z inwestorem odnośnie wszelkich warunków udostępnienia nieruchomości, w tym także warunków finansowych. Wyrażenie jedynie zgody na przeprowadzenie inwestycji, bez dojścia do porozumienia w przedmiocie warunków finansowych, nie stanowi wyrażenia zgody w myśl art. 124 ust. 1 u.g.n., nie doprowadzi bowiem do udostępnienia nieruchomości przez właściciela w trybie cywilnoprawnym. Końcowo organ wyjaśnił, że rozstrzygnięcia w zakresie ewentualnego odszkodowania mogą zapadać tylko w odrębnym postępowaniu prowadzonym przez starostę wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej (art. 129 ust. 5 pkt 1 u.g.n.), a nie w postępowaniu dotyczącym ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, prowadzonym na podstawie art. 124 u.g.n. Od powyższej decyzji skargę do sądu administracyjnego wywiedli Skarżący zarzucając jej naruszenie prawa administracyjnego, tj. art. 124 i 128 u.g.n. Podnieśli, że w sprawie korzystania z części nieruchomości były przeprowadzone rokowania z przedstawicielem inwestora. Miał on dostarczyć odpowiedz na ich propozycje ugody, jednakże do chwili obecnej, po kilkukrotnych rozmowach z przedstawicielem inwestora nie otrzymali oni żadnej odpowiedzi. W związku z powyższym uważają, że to nie oni lecz inwestor nie doprowadził rokowań do ostatecznego rozstrzygnięcia. Wojewoda P. w odpowiedzi na skargę w pełni podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, uznając zarzuty Skarżących za nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Zarzuty i argumenty skargi nie podważają legalności zaskarżonej decyzji, dlatego też skarga została oddalona. Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n., będącego podstawą kontrolowanej decyzji, starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej może ograniczyć w drodze decyzji sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie natomiast z art. 6 pkt 2 u.g.n. celami publicznymi są: budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W tym miejscu podkreślić należy, że wynikające z art. 124 u.g.n. uprawnienie organu administracyjnego do ograniczenia prawa właściciela ma charakter wyjątkowy. Może być realizowane tylko wówczas, gdy nie ma zgody właściciela gruntu na przeprowadzenie na jego nieruchomości niezbędnych prac związanych z realizacją określonej inwestycji infrastrukturalnej, a negocjacje między inwestorem, a właścicielem nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora (wnioskodawcy) na daną nieruchomość (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12.02.2013 r. II SA/Bk 692/12, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10.01.2012 r. II SA/Bk 763/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Decyzje wydawane na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. ze swej istoty naruszają interes własny strony (właściciela nieruchomości), ograniczając sposób korzystania z nieruchomości. Są to bowiem decyzje ograniczające prawo własności, których wydawanie ustawodawca dopuścił w celu umożliwienia uprawnionym jednostkom realizacji inwestycji celu publicznego, a więc takich, które są realizowane w interesie społecznym i mają służyć ogółowi (wyrok WSA w Kielcach z dnia 3.02.2011 r. II SA/Ke 567/10, CBOSA). Przepisy art. 124 u.g.n. muszą być zatem interpretowane dosłownie. Niedopuszczalne jest w związku z tym formułowanie jakichkolwiek innych, niż określone w ustawie o gospodarce nieruchomościami, przesłanek umożliwiających albo wykluczających zastosowanie ograniczenia, o jakim mowa w tym przepisie (Ewa Bończak - Kucharczyk, Komentarz do art. 124 ustawy, LEX/2013, wyrok NSA z dnia 17.11.2009 r. I OSK 85/09, CBOSA). W decyzji wydawanej na podstawie art. 124 u.g.n., zakres ograniczenia prawa własności musi być ściśle określony, co oznacza, że musi ona wskazywać jednoznacznie przebieg inwestycji przez nieruchomość, jak i zakres uszczuplenia władztwa właściciela i to tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12.02.2013 r. II SA/Bk 692/12, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10.01.2012 r. II SA/Bk 763/11, CBOSA). Dyspozycja art. 124 ust. 1 u.g.n. stanowi o obowiązku precyzyjnego określenia obszaru nieruchomości, na którym następuje ograniczenie prawa właściciela do nieruchomości. Decyzja wydawana na podstawie powyższego przepisu powinna określać przedmiot ograniczenia i jego terytorialny zakres (por. Marian Wolanin [w:] J. Jaworski, A. Prusaczek, A. Tułodziecki, M. Wolanin: Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2009 r., str. 796, wyrok NSA z dnia 17.11.2009 r. I OSK 85/09, CBOSA). Jak wyżej wskazano, przepis art. 124 ust. 1 u.g.n, wymaga zgodności decyzji o ograniczeniu prawa własności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku, z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Powyższy warunek gwarantuje, że administracyjna ingerencja w korzystanie z nieruchomości nie będzie możliwa w każdej sytuacji i w stosunku do każdej inwestycji, lecz jedynie do tych, które spełniają jakieś kryteria i służą realizacji relatywnie doniosłych interesów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 2497/10). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy za bezsporne należy uznać, że inwestycja polegająca na przebudowie na opisanej na wstępie nieruchomości istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji [...] wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą, w tym na zdemontowaniu dotychczasowych przewodów elektrycznych, ich usunięcie i zamontowanie nowych przewodów o której wykonanie zawnioskowała Spółka jest celem publicznym, o jakim mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. Wątpliwości Sądu nie budzi też fakt, że jest ona zgodna z decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, utrzymanej w mocy ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak [...]. Decyzja organu I instancji wskazuje jednoznacznie zarówno przebieg inwestycji przez nieruchomość jaki i zakres uszczuplenia władztwa właścicieli w zakresie niezbędnym do wykonania przedmiotowej inwestycji. Organy obu instancji dokonały analizy przedmiotowej kwestii i w uzasadnieniu decyzji stwierdziły, że zarówno wskazany przebieg linii jaki szerokość pasa technologicznego stanowi minimalne niezbędne obciążenie przedmiotowej nieruchomości. Stosownie zaś do treści art. 124 ust. 3 u.g.n., udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. W tym miejscu należy pokreślić, że przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami nie określają prawnej formy prowadzenia rokowań. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się natomiast, że spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań jako przesłanki wszczęcia postępowania w sprawie uzyskania zgody na zajęcie nieruchomości oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. nie uzależnia zatem uzyskania zgody administracyjnej, od określenia przez inwestora takiej oferty, która satysfakcjonowałaby właściciela nieruchomości. Dla oceny zasadności podjętego rozstrzygnięcia istotne jest wyłącznie ustalenie, czy strony przedstawiły sobie propozycje, które umożliwiałyby zawarcie porozumienia (por. wyrok NSA z dnia 5 października 2006 r. I OSK 1307/05, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 października 2009 r. sygn. akt IV SA/Po 381/09 Lex nr 574097, wyrok WSA w Kielcach z dnia 19 lipca 2012 r. sygn. II SA/Ke 298/12 Lex nr 1228975 oraz wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 lutego 2013 r. II SA/Bk 692/12). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości też fakt, że wymagane rokowania zostały przeprowadzone, ale nie zakończyły się uzyskaniem zgody skarżących na inwestycję w kształcie zaproponowanym przez inwestora. Potwierdza to dołączona do akt sprawy obszerna dokumentacja w postaci: pisma propozycji zawarcia ugody z dnia [...] października 2013 r., zaproszenia do rokowań z dnia [...] listopada 2013 r., pisma skarżących o wyrażeniu zgody na podjęcie rokowań z dnia [...] grudnia 2013 r., pisma propozycji ustalenia wysokości odszkodowania z [...] grudnia 2013 r., notatek służbowych z dnia [...] stycznia 2014 r. i [...] lutego 2015 r. oraz pisma – ostatecznego wezwania do uzgodnienia warunków założenia i przeprowadzenia omawianej linii z dnia [...] kwietnia 2014 r. (k. 18 - 30 akt organu I instancji). Treść powyższych dokumentów nie pozostawia wątpliwości, że wnioskodawca miał rzeczywistą wolę załatwienia sprawy na drodze cywilnoprawnej i wszczął w tym celu rokowania z właścicielami przedmiotowej nieruchomości, które jednak nie doprowadziły do zawarcia porozumienia pomiędzy stronami. W tych okolicznościach zarzut skargi dotyczący braku przeprowadzenia rokowań należy uznać za całkowicie bezpodstawny. Przepis 124 ust. 3 u.g.n. ograniczając się do obowiązku przeprowadzenia rokowań, nie wprowadza żadnych szczegółowych wymogów co do ich formy i treści. Zatem strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań oprócz obowiązku zainicjowania ich poprzez przedstawienie przez jedną z nich swojemu adwersarzowi propozycji jej rozstrzygnięcia. Rokowania mogą zostać zatem zakończone w dowolnym czasie, chociażby gdy - w ocenie którejś ze stron - nie ma szans na zawarcie porozumienia. Nie przewidziano przy tym jakiejś szczególnej formy ich zakończenia. Oznacza to, że strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy na ich skutek dojdą do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również o tym, kiedy je zakończyć (tak m.in. NSA w wyroku z 22 lutego 2012 r. sygn. I OSK 357/11, dostępny w CBOSA). Okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia, nie podlega weryfikacji przez organ w trybie art. 124 u.g.n. Po wszczęciu postępowania, o którym mowa w art. 124 ust. 1, organ, nie ma żadnych podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego w przedmiocie przyczyn braku zgody rokujących stron. Postępowanie dowodowe prowadzone przez organ w omawianym wyżej zakresie powinno sprowadzać się wyłącznie do ustalenia faktu istnienia rokowań (na podstawie oceny dokumentów z przeprowadzonych rokowań) oraz ich negatywnego wyniku, tj. braku zgody ze strony właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości (wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010 r. I OSK 1274/09 oraz wyrok WSA w Gdańsku z dnia 30 stycznia 2008 r. II SA/Gd 635/07, oba dostępne w CBOSA). Reasumując dotychczasowe rozważania stwierdzić należy, że planowana przez Spółkę inwestycja spełnia warunki określone w art. 124 u.g.n., uzasadniające wydanie decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 k.p.a). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a). Nie doszło też do naruszenia art. 8 k.p.a. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. w rozstrzygnięciu zawarto podstawowe jego elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził, że pomimo, iż wynik przeprowadzonego postępowania jest niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej, nie może to oznaczać, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Jak to już zostało wcześniej wyjaśnione decyzje wydawane na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. ze swej istoty naruszają interes własny strony (właściciela nieruchomości), ograniczając sposób korzystania z nieruchomości w celu umożliwienia uprawnionym jednostkom realizację inwestycji celu publicznego, a więc takich, które są realizowane w interesie społecznym i mają służyć ogółowi. Sąd administracyjny niezwiązany granicami skargi nie stwierdził innych naruszeń prawa, które mogłyby stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. W szczególności nie został naruszony przepis art. 128 u.g.n., albowiem nie stanowił on podstawy orzekania w niniejszej sprawie. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy kwestie związane z ewentualnym odszkodowaniem za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 124 u.g.n mogą zapadać w odrębnym postępowaniu. W związku z powyższym Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.