II SA/Bk 20/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 października 2013 r. wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 20/12 oddalającego skargę J. W. na niewłaściwe wykonanie przez Wojewodę P. wyroku w sprawie II SAB/Bk 52/08 ze skargi J. W. na bezczynność Wojewody P. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do złożenia skargi kasacyjnej Wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 20/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę J. W. na niewłaściwe wykonanie przez Wojewodę P. wyroku w sprawie II SAB/Bk 52/08 ze skargi J. W. na bezczynność Wojewody P. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok niniejszy wraz z uzasadnieniem został doręczony ówczesnemu pełnomocnikowi skarżącej (ustanowionemu z urzędu) w dniu [...] maja 2013 r. Pełnomocnik skarżącej, pismem z dnia [...] maja 2013 r., poinformował o braku podstaw prawnych do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku oraz załączył sporządzoną przez siebie opinię w niniejszej kwestii. Na mocy art. 28 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2009 r. Nr 146, póz. 1188 j.t.) został on w dniu [...] czerwca 2013 r. zwolniony z obowiązku prowadzenia przedmiotowej sprawy, do której prowadzenia został wyznaczony nowy pełnomocnik. Skarżąca w dniu [...] kwietnia 2013 r. złożyła w tut. Sądzie skargę kasacyjną sporządzoną i podpisaną przez siebie osobiście. W dniu [...] czerwca 2013 r. inny wyznaczony z urzędu pełnomocnik skarżącej złożył także opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku. Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2013 r. Sąd odrzucił skargę kasacyjną J. W. jako wniesioną z naruszeniem art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 j.t., dalej: p.p.s.a.). Odpis postanowienia doręczono pełnomocnikowi skarżącej oraz organowi w dniu [...] lipca 2013 r. oraz do wiadomości skarżącej, także w dniu [...] lipca 2013 r. Na powyższe orzeczenie nie zostało złożone zażalenie, a zatem, na mocy art. 168 § 1 p.p.s.a. stało się ono prawomocne. W dniu [...] października 2013 r. został złożony przez pełnomocnika skarżącej adw. Ł. C., ustanowionego w dniu [...] września 2013 r., wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej wraz ze sporządzoną przez niego skargą kasacyjną. W treści wniosku wskazano, że skarżąca nie zgadzając się z opiniami prawnymi o braku podstaw do złożenia skargi kasacyjnej od przedmiotowego wyroku sporządzonymi przez poprzednich pełnomocników rozpoczęła poszukiwania pełnomocnika, który sporządziłby skargę kasacyjną. Uzasadniając zadośćuczynienie terminowi do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, pełnomocnik wskazał, że pełnomocnictwo zostało mu udzielone już po terminie do złożenia skargi kasacyjnej, tj. dnia [...] września 2013 r., a zatem nie mógł on bez własnej winy dokonać czynności procesowej w przewidzianym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Wniosek jako niezasadny podlegał oddaleniu. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Zdaniem Sądu, o ile można zgodzić się z argumentacją strony skarżącej, że wniosek o przywrócenie terminu złożony został w terminie 7 – dniowym wskazanym w art. 87 § 1 p.p.s.a., o tyle jednak należy go ocenić jako niezasadny, co powodowało odmowę przywrócenia terminu. W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie jest kwestionowane, że odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącej adwokatowi T. M. w dniu [...] maja 2013 r. oraz, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął w dniu [...] lipca 2013 r. W tym terminie nie została skutecznie wniesiona skarga kasacyjna (wniesiona została odrzucona) i wyrok ten uprawomocnił się w dniu [...] lipca 2013 r. Z art. 87 § 2 p.p.s.a. wynika, że podstawą do żądania przywrócenia terminu jest brak winy w uchybieniu terminu. Strona skarżąca spełnienie powyższego wymogu przedstawiła następująco: "Skarżąca nie zgodziła się z treścią wskazanych wyżej opinii prawnych i rozpoczęła poszukiwanie pełnomocnika z wyboru. W dniu [...] września 2013 r. J. W. udzieliła mi pełnomocnictwa do sporządzenia i wniesienia w jej imieniu skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie". Zdaniem Sądu, strona skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu. Podkreślenia bowiem wymaga, że w art. 87 § 2 p.p.s.a. jest mowa o okolicznościach, które muszą wystąpić w okresie trwania terminu do dokonania czynności procesowej, w tym przypadku wniesienia skargi kasacyjnej, a nie tych, które rozpoczną się już po upływie tego terminu. Fakt poszukiwania przez skarżącą pełnomocnika z wyboru już po upływie terminu do wniesienia kasacji i udzielenia przez skarżącą pełnomocnictwa adwokatowi Ł. C. w dniu [...] września 2013 r. nie miał żadnego wpływu na zachowanie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Z wniosku skarżącej pośrednio przebija stanowisko, że pomimo, iż przez cały okres trwania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, czyli od dnia [...] kwietnia 2013 r. do dnia [...] lipca 2013 r., była ona reprezentowana przez pełnomocników ustanowionych z urzędu w osobie adw. T. M., a następnie adw. adw. M. A., to jednak ta reprezentacja była na tyle nieprawidłowa, że daje to podstawę do twierdzenia, że spowodowało to brak winy po stronie skarżącej w uchybieniu terminu w rozumieniu art. 87 § 2 p.p.s.a. Zdaniem Sądu, stanowisko strony skarżącej w tej mierze jest całkowicie niezasadne. Przede wszystkim we wniosku nie zostały przedstawione żadne okoliczności, które by wskazywały na nieprawidłowość tej reprezentacji. Ponadto, zgodnie z art. 244 § 2 p.p.s.a., ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa. Zgodnie natomiast z art. 36 pkt 2 p.p.s.a. takie pełnomocnictwo jest pełnomocnictwem do prowadzenia konkretnej sprawy i wygasa dopiero po prawomocnym zakończeniu postępowania. Podkreślenia przy tym wymaga, że pełnomocnik reprezentujący stronę w postępowaniu sądowym dokonuje za nią czynności, a skutki jego działań, zarówno te pozytywne, jak i negatywne, obciążają stronę. W sytuacji zatem, gdyby pełnomocnik wykonywał swoje czynności niesumiennie i nieprawidłowo, strona mogłaby mieć względem niego jedynie ewentualne roszczenia odszkodowawcze. Przyjęcie konstrukcji innej powodowałoby uznanie pełnomocnictwa ustanowionego z urzędu za mniej wartościowe od pełnomocnictwa z wyboru mimo, że z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowiska takiego wywieźć się nie da. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.