II SA/Bk 200/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 03 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi T. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badanie sprawności w zakresie kierowania pojazdami 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokatowi A. G. –K. od Skarbu Państwa (Kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego wykonane na zasadzie prawa pomocy.- Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] marca 2006 roku nr [...], powołując jako podstawę prawną art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lutego 2006 roku nr [...] dotyczącą skierowania T. Ł. na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy – nr [...]. Stan faktyczny przedstawiał się następująco: W dniu 12 stycznia 2006 roku do Prezydenta Miasta S. wpłynął wniosek [...] z dnia 10 stycznia 2006 roku Prokuratura Prokuratury Rejonowej w S. o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie skierowania posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami pana T. Ł., na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem w trybie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 roku, Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) oraz § 2 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 roku w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. z 2004 roku, nr 2, poz. 15). W uzasadnieniu swego stanowiska Prokurator Rejonowy wskazał, iż w toku postępowania przygotowawczego przeciwko T. Ł. biegli psychiatrzy rozpoznali zaburzenia schizotypowe oraz cechy osobowości paranoicznej (opinia z dnia 10 stycznia 2005 roku). W tych okolicznościach - w ocenie Prokuratora Rejonowego - zachodzą poważne wątpliwości co do stanu zdrowia T. H. Ł. i co do jego sprawności psychofizycznej jako osoby kierującej pojazdem. Pismem z dnia 24 stycznia 2006 roku Prezydent Miasta S. zawiadomił pana T. Ł. posiadającego prawo jazdy kat. A i B o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Następnie decyzją z dnia [...] lutego 2006 roku nr [...] skierował na badana lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, w celu uzyskania informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu. Z decyzją tą nie zgodził się pan T. Ł. i wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu wskazał, że jego stan zdrowia pozwala na kierowanie pojazdami w zakresie posiadanych uprawnień. Podkreślił, iż wprawdzie posiada orzeczony stopień niepełnosprawności, jednakże nie wpływa to na kierowanie pojazdami mechanicznymi. Podał także, iż w 2005 roku, w czasie wydawania nowego prawa jazdy, przeszedł wymagane badania lekarskie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w dniu [...] marca 2006 roku w sprawie nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta S. Organ II instancji w uzasadnieniu swego stanowiska wskazał, iż na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. nr 108, poz. 908 z późn. zm.) badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Natomiast stosownie do przepisu § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. Nr 2, poz. 15) starosta może również skierować na badania lekarskie osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia tej osoby, mogących spowodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Organ odwoławczy podkreślił, iż zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Skoro bowiem organ I instancji otrzymał z Prokuratury Rejonowej w S. wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w rozpoznawanej sprawie wraz z wiarygodną informacją o zastrzeżeniach w stanie zdrowia pana T. Ł. mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów, to zasadne okazało się skierowanie skarżącego na badania lekarskie mające na celu stwierdzenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Ponadto organ wskazał, iż to właśnie prowadzone postępowanie w tym zakresie ma wyjaśnić powstałe wątpliwości co do sprawności psychofizycznej skarżącego do prowadzenia pojazdów, zaś zarzuty podnoszone w odwołaniu nie mogą mieć wpływu na trafność podjętego orzeczenia przez Prezydenta Miasta S. Końcowo organ odwoławczy zaakcentował, iż skierowanie na badania lekarskie nie jest równoznaczne z cofnięciem uprawnień do kierowania pojazdami, lecz ma na celu stwierdzenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów. Od powyższej decyzji pan T. Ł. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. W uzasadnieniu swego stanowiska skarżący przytoczył argumentacje podniesioną w odwołaniu. Dodatkowo podkreślił, iż jego niepełnosprawność jest spowodowana brakiem prawej nerki, a nie chorobą psychiczną. Nadto koszt przedmiotowych badań jest wysoki i nie stać go na nie. Podał także, iż organy prokuratorskie złożyły wniosek o skierowanie na badania lekarskie na zasadzie zemsty za oficjalną krytykę pracy urzędników sądowych w S. Na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazało, iż uwagi T. Ł. dotyczące pracy organów wymiaru sprawiedliwości nie mają nic wspólnego ze skierowaniem go na badania lekarskie, mające na celu stwierdzenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem i dlatego nie mogą mieć żadnego wpływu na trafność podjętych przez właściwe organy administracyjne decyzji w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm). Decyzja administracyjna jest prawidłowa, jeżeli spełnia łącznie dwa warunki: 1. jest zgodna z normami materialnego prawa, 2. została wydana zgodnie z normami prawa procesowego. Naruszenie tych norm powoduje wadliwość decyzji (wadliwość materialnoprawna albo wadliwość procesowa). Zaskarżoną decyzję należy jednak uznać za prawidłową. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku - a wbrew twierdzeniom skarżącego - zarówno bowiem ustalenia faktyczne jak i rozważania prawne organu I i II instancji są słuszne i jako takie zasługują na aprobatę. Podkreślić należy, iż zgodnie z treścią art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. nr 108, poz. 908 z późn. zm.) badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Takie uprawnienie zaś starosty wynika § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. Nr 2, poz. 15), w którym wskazano, iż może on również skierować na badania lekarskie osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia tej osoby, mogących spowodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. W przedmiotowej sprawie w momencie wpłynięcia wniosku Prokuratora Prokuratury Rejonowej w S. w przedmiocie skierowania Pana T. H. Ł. na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem wraz z dołączonymi do wniosku kserokopiami 2 opinii sądowo – psychiatrycznych, Prezydent Miasta S. powziął wiarygodną informacje o zastrzeżeniach w stanie zdrowia skarżącego. W trakcie prowadzone postępowania przygotowawczego u pana T. Ł. biegli psychiatrzy rozpoznali zaburzenia schizotypowe oraz cechy osobowości paranoicznej. Powyższe uzasadniało konieczność poddania skarżącego badaniu lekarskiemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, co też organ I instancji uczynił, korzystając z przysługującego mu uprawnienia. Tym samym decyzja organu I instancji zasadnie została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. Końcowo należy podkreślić, że skierowanie na badania lekarskie przeprowadzone w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem ma charakter prewencyjny - zabezpieczający. Dla bezpieczeństwa ruchu niezbędne jest czuwanie nad tym, by osoby mające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą sprawność nie tylko w chwili ubiegania się o uprawnienia, ale także w okresie późniejszym, kiedy już z tych uprawnień korzystają. Zadanie to należy do organu wydającego uprawnienia do kierowania pojazdami. Podstawę wydania decyzji o skierowaniu na badania mogą stanowić tylko te przesłanki, które z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazują na istotne zmniejszenie się sprawności kierującego pojazdem. W istocie obejmują one sytuacje, gdy jest prawdopodobne, że kierowca - ze względu na stan zdrowia lub kwalifikacje – nie jest w stanie kierować pojazdem w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego i nienarażający kogokolwiek na szkodę. Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Dodatkowo podkreślić należy, iż samo skierowanie na takie badania nie oznacza jeszcze, iż zostaną skarżącemu cofnięte uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi. Jeśli bowiem okaże się, jak twierdzi skarżący, że jest w pełni zdrowy, a jego stan zdrowia pozwala nie kierowanie pojazdami, to zapewne organy administracji publicznej nie pozbawią go takich uprawnień. Mając na uwadze powyższe okoliczności, skoro Sąd nie stwierdza, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa, skargę jako nieuzasadnioną, należało oddalić na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przyznanych ustanowionemu z urzędu adwokatowi, Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 250 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz przepisów § 2 ust. 3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 19 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Obejmują one opłatę ze czynności adwokata w kwocie 240 zł powiększoną o należny podatek od towarów i usług, wyliczony według 22% stawki w kwocie 52,80 zł.