II SA/Bk 201/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Wydziału II: Barbara Romanczuk, po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności dłużnika alimentacyjnego p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, 2. przyznać prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. A. T. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata podając, iż samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Skarżący uzyskuje jedynie dochód z prac dorywczych w kwocie 300 – 400 zł. Wnioskodawca jest osoba bezrobotną, bez prawa do zasiłku (k.4). Skarżący nie posiada żadnego majątku i zamieszkuje w mieszkaniu komunalnym rodziców, a na jego bieżące wydatki składają się alimenty w kwocie 200 zł i inne bieżące rachunki w kwocie 100 zł. A. T. podkreślił, iż nie posiada zgromadzonych oszczędności i przedmiotów wartościowych. Ponadto ma zadłużenie z tytułu alimentów na kwotę 16.672,25 zł (k. 11-12). Do wniosku skarżący dołączył kserokopię: decyzji z Urzędu Pracy (k. 4) oraz decyzje i inne dokumenty w kwestii posiadanego zadłużenia z tytułu alimentów (k. 5-10,13-14). Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 239 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), strona skarżąca działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Niniejsza sprawa dotyczy świadczenia alimentacyjnego, należy zatem do kategorii spraw wymienionych w powołanym przepisie. W konsekwencji skarżący A. T. korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych i nie musi uiszczać tych kosztów w sprawie niniejszej z mocy samej ustawy. Postępowanie zatem w tym zakresie jest bezprzedmiotowe i zasadnym jest jego umorzenie (vide postanowienie NSA z dnia 14 czerwca 2013 r. sygn. akt I OZ 482/13 publ. www.cbois.nsa.gov.pl). Dlatego też, na podstawie art. 249 a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w punkcie I sentencji. Z uwagi na powyższe wniosek złożony przez A. T. podlegał rozpoznaniu w części przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Zgodnie z treścią art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W rozpatrywanym przypadku A. T. dowiódł, iż nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w sprawie niniejszej tj. kosztów ustanowienia adwokata. Należy bowiem stwierdzić, iż w złożonym oświadczeniu skarżący wykazał, iż źródłem jego utrzymania pozostaje dochód z pracy dorywczej w wysokości 300 - 400 zł. Uzyskiwany dochód w całości przeznaczany jest na bieżące, comiesięczne wydatki, w tym na częściową spłatę alimentów. A. T. nie posiada żadnego majątku, zgromadzonych oszczędności oraz przedmiotów wartościowych. Skarżący zamieszkuje w mieszkaniu komunalnym rodziców. Wnioskodawca ma zadłużenie z tytułu alimentów na kwotę 16.672,25 zł. Powyższe okoliczności, a w szczególności wysokość osiąganego miesięcznego dochodu w połączeniu z brakiem oszczędności i zadłużeniem pozwalają na stwierdzenie, iż A. T. nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie niniejszej. Końcowo podnieść należy, iż wprawdzie skarżący w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy nie uzupełnił rubryki "mieszkanie", ale w treści formularza określił, iż zamieszkuje w mieszkaniu komunalnym rodziców. Niecelowe w tych okolicznościach było wzywanie skarżącego do uzupełnienia tego braku. Dlatego też, mając na uwadze powyższe na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w punkcie II sentencji.-