II SA/Bk 202/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Roleder po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "N." [...] Spółka z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej p o s t a n a w i a 1. uznać się niewłaściwym do rozpoznania sprawy, 2. sprawę przekazać według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. "N." [...] Spółka z o.o. w W. (dalej powoływana również jako: "skarżąca Spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Jako adres do doręczeń wskazała swój oddział w Ł., przy ul. P. Pismem z dnia 22 kwietnia 2013 r. skarżąca Spółka wniosła o przekazanie sprawy według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wskazując, że rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych zostało przekazane wojewódzkim sądom administracyjnym, właściwym miejscowo według miejsca zamieszkania lub siedziby strony skarżącej. Siedziba skarżącej Spółki znajduje się w W., a zatem właściwym sądem do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako u.p.p.s.a.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność lub bezczynność została zaskarżona. Jednocześnie w myśl art. 13 § 3 u.p.p.s.a., Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia, może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości. Z powyższego uprawnienia skorzystał Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej wydając 18 kwietnia 2011 r. rozporządzenie w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz.U. Nr 89, poz. 506 ze zm.). W myśl § 1 tegoż rozporządzenia, rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm.2)), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Z akt sprawy niewątpliwie wynika, co znajduje odzwierciedlenie w złożonym odpisie z KRS-u, że skarżąca Spółka ma swoją siedzibę w W. Tym samym, właściwym miejscowo do rozpoznania skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Podkreślić należy, że owszem skarżąca Spółka utworzyła swój oddział w Ł., który został wskazany także jako adres do doręczeń, jednakże nie oznacza to, że właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku. Oddział przedsiębiorstwa, w tym spółki z o.o., stanowi zorganizowaną część przedsiębiorstwa spółki, jednakże nie posiada ona samodzielnej podmiotowości prawnej, ani tym bardziej zdolności sądowej. Miejsce położenia oddziału spółki nie może być postrzegane jako dodatkowa siedziba spółki, albowiem osoby prawne mogą mieć tylko jedną siedzibę (art. 41 k.c.). Podstawą aktywności oddziału jest zawsze osobowość (zdolność prawna) przedsiębiorstwa, dlatego też posiadanie przez skarżącą Spółkę oddziału w Ł., nie może być postrzegane jako posiadanie siedziby na obszarze właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Z tych względów, na podstawie art. 59 § 1 u.p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.