II SA/Bk 203/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 maja 2016 r. sprawy ze skargi R. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie uwzględnienia skargi na postanowienie o sprostowaniu treści postanowienia o zatwierdzeniu dokumentacji geologicznej oddala skargę Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności. 1. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., postanowieniem z dnia [...] października 2015 r., utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...] września 2015 r., odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] września 2014 r. nr [...] Starosty Powiatu B., zatwierdzającej dokumentację geologiczno – inżynierską dla obiektu - budowa i rozbudowa drogi wojewódzkiej nr[...] na odcinku od m. H. do skrzyżowania z drogą wojewódzką nr 682 w m. M. od km 1+225.000 do km 7+689.59 (km roboczy 0+000-4+745), gmina J., gmina T., powiat b., województwo p. 2. W postanowieniu z dnia [...] października 2015 r. błędnie wpisano jego numer, tj. zamiast [...] wpisano nr [...]. W związku z tym błędem pisarskim, postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. sprostowano postanowienie z dnia [...] października 2015 r. w następujący sposób: "w miejsce wskazanego w sentencji postanowienia zwrotu: "z dn. [...] września 2015 r., znak: [...], określić: "z dn. [...] września 2015 r., znak: [...]". 3. Na postanowienie z dnia [...] listopada 2015. R. B. złożył skargę do sądu administracyjnego i zarzucił, że sprostowano postanowienie, które nie podlegało sprostowaniu, ewentualnie niewłaściwie je sprostowano. Wskazując na powyższe naruszenie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. 4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r., w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej powoływana jako P.p.s.a.), uwzględniło skargę w całości; uchyliło postanowienie z dnia 5 listopada 2015 r. i uznało, że wydanie tego postanowienia nie nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu przyznano rację skarżącemu, że sprostowanie dokonane postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. było błędne. Zamiast sprostowania drugiego elementu numeru sprawy, tj. [...] na poprawny [...], sprostowano cały numer oraz datę postanowienia. Błąd ten polegał na przepisaniu numeru i daty innej sprawy dotyczącej skarżącego rozstrzyganej przez Kolegium. 5. Skargę od postanowienia wydanego w trybie autokontroli do sądu administracyjnego wniósł R. B. Zarzucił naruszenie: - art. 54 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 113 § 3 w zw. z art. 127 § 3 w zw. z art. 144 K.p.a., poprzez uchylenie nieostatecznego postanowienia od którego przysługiwał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy; - art. 110 w zw. z art. 126 w zw. z art. 113 § 3 K.p.a., poprzez ponowne rozstrzygnięcie sprawy uprzednio już rozstrzygniętej innym postanowieniem ostatecznym. Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności, względnie o uchylenie kwestionowanego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W uzasadnieniu skargi podał, że postanowienie o sprostowaniu z dnia [...] listopada 2015 r. zostało wydane w pierwszej instancji (nie zostało wydane w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy). Pomimo tego w pouczeniu wskazano, że od postanowienia tego przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Skarżący złożył taką skargę do sądu, która została zarejestrowana pod sygnaturą [...]. Jednocześnie także złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po rozpatrzeniu tego wniosku, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. uchylono w całości postanowienie z dnia [...] listopada 2015 r. Kwestionowane postanowienie autokontrolne z dnia [...] stycznia 2016 r., uchylające także postanowienie z dnia [...] listopada 2015 r., dotyczyło zatem rozstrzygnięcia, które już nie funkcjonowało w obrocie prawnym. Funkcjonowanie w obrocie prawnym ostatecznego postanowienia z dnia [...] grudnia 2015 r. (wydanego na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy i uchylającego postanowienie z dnia [...] listopada 2015 r.), czyni koniecznym stwierdzenie nieważności postanowienia wydanego w trybie autokontroli w dniu [...] stycznia 2016 r., także uchylającego postanowienie z dnia [...] listopada 2015 r. Istnieje bowiem tożsamość sprawy rozstrzygniętej po sobie dwoma postanowieniami, z których pierwsze jest ostateczne. 6. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. W uzasadnieniu podano, że na rozstrzygnięcie wydane w trybie samokontroli przysługuje skarga bezpośrednio do sądu administracyjnego. Dlatego też nie sposób przyznać racji skarżącemu twierdzącemu, że od skarżonego postanowienia przysługiwał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazano przy tym, że w skarżonym postanowieniu autokontrolnym, zawarto prawidłowe pouczenie o przysługującej skarżącemu skardze do sądu administracyjnego. Nie sposób także zdaniem organu uznać, że wydając postanowienie autokontrolne rozstrzygnięto sprawę "uprzednio już rozstrzygniętą innym postanowieniem ostatecznym". W tym wypadku organ podał, że z walorem ostateczności mamy do czynienia w przypadku, gdy zainteresowanemu nie przysługują żadne środki zaskarżenia w zwykłym trybie zaskarżenia. Skarżone postanowienie zostało wydane na skutek – wniesionej przez skarżącego skargi do sądu administracyjnego. Nie sposób zatem potwierdzić ostateczności tego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek w sprawie mamy do czynienia ze specyficzną sytuacją. Istotnie jak wywodzi skarżący, na skutek błędnego pouczenia zawartego w postanowieniu z dnia [...] listopada 2015 r., o przysługującym prawie wniesienia na nie skargi do sądu administracyjnego, skarżący od tego postanowienia złożył zarówno wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz skargę do sądu administracyjnego. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, ostatecznym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r., uchylono postanowienie z dnia [...] listopada 2015 r. Postanowienie z dnia [...] listopada 2015 r. zostało także uchylone postanowieniem, wydanym w trybie autokontroli w dniu [...] stycznia 2016 r., na skutek uwzględniania przez organ skargi w całości. W sprawie zatem mamy do czynienia z sytuacją opisaną przez skarżącego w zarzutach skargi a konkretnie z sytuacją w której w obrocie prawnym funkcjonują dwa postanowienia na podstawie których uchylono postanowienie z dnia [...] listopada 2015 r. (ostateczne postanowienie z dnia [...] grudnia 2015 r. i postanowienie autokontrolne z dnia [...] stycznia 2016 r., kwestionowane w sprawie niniejszej). Sąd chciałby nadmienić, że w kontekście bezspornego stanu faktycznego, stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę świadczy co najmniej o tym, że organ nie zrozumiał zarzutów skargi. A mianowicie w sytuacji, gdy skarżący zarzuca, iż został błędnie pouczony o prawie skargi do sądu administracyjnego od postanowienia z dnia [...] listopada 2015 r. organ wywodzi, że na rozstrzygnięcie wydane w trybie samokontroli przysługuje skarga bezpośrednio do sądu administracyjnego. Natomiast odnośnie zarzutu dotyczącego tego, że wydając postanowienie autokontrolne rozstrzygnięto sprawę "uprzednio już rozstrzygniętą innym postanowieniem ostatecznym" organ podaje, że skarżone postanowienie zostało wydane na skutek – wniesionej przez skarżącego skargi do sądu administracyjnego. Nie sposób zatem potwierdzić ostateczności tego postanowienia. Pomija w swoim stanowisku fakt wydania ostatecznego postanowienia z dnia [...] grudnia 2015 r., którym także uchylono postanowienie z dnia [...] listopada 2015 r. Organ nie dość, że wygenerował taką sytuację i to w sprawie incydentalnej dotyczącej sprostowania, to pomija ją milczeniem w odpowiedzi na skargę. Niemniej jednak skarga w sprawie niniejszej nie może być uwzględniona. Przedmiotem kontroli Sądu jest bowiem postanowienie wydane w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając legalność orzeczenia wydanego na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a. Sąd bada wyłącznie, czy zostały spełnione warunki określone tym przepisem, tzn.: czy doszło do uwzględnienia przez organ skargi w całości, a więc czy doszło do wydania rozstrzygnięcia czyniącego zadość woli strony skarżącej oraz czy organ stwierdził, że działanie (bezczynność, przewlekłe prowadzenie sprawy) miały miejsce bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący w skardze do sądu administracyjnego na postanowienie z dnia [...] listopada 2015 r. zarzucił, że sprostowano postanowienie, które nie podlegało sprostowaniu, ewentualnie niewłaściwie je sprostowano. Sprostowaniu powinien podlegać tylko drugi element numeru sprawy, tj. [...] powinien być sprostowany na [...]. Tymczasem dokonując sprostowania wpisano numer i datę postanowienia dotyczącego innej sprawy skarżącego rozstrzyganej przez Kolegium. Wskazując na te naruszenia skarżący wnosił o uchylenie postanowienia z dnia [...] listopada 2015 r. Zdaniem Sądu, organ podzielając zarzuty skargi, że istotnie dokonano błędnego sprostowania, prawidłowo w trybie autokontroli, uchylił zaskarżone postanowienie. Błędne sprostowanie było w sprawie niniejszej ewidentne. W sprawie zatem na skutek wydania postanowienia w trybie autokontroli, doszło do wydania rozstrzygnięcia czyniącego zadość woli skarżącego. Nadto organ w kwestionowanym postanowieniu stwierdził, że istniała podstawa prawna dla wydania postanowienia z dnia [...] listopada 2015 r., tj. art. 113 § 1 K.p.a. oraz że postanowienie zostało wydane na skutek niezawinionego błędu a nie na skutek rażącego naruszenia prawa. Sąd stanowisko organu w tym zakresie w pełni podziela. W sprawie zatem zostały spełnione wszystkie warunki określone przepisem art. 54 § 3 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.