II SA/Bk 207/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, asesor sądowy WSA Marcin Kojło (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego oddala skargę Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] października 2019 r. znak [...] wydaną w przedmiocie odmowy przyznania H. K. zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego na zakup opału. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] września 2019 r. H. K. zwróciła się o udzielenie zasiłku celowego na zakup opału. Na podstawie przeprowadzonego w dniu [...] września 2019 r. rodzinnego wywiadu środowiskowego ustalono, że wnioskodawczyni zamieszkuje samotnie, źródłem jej utrzymania jest emerytura w wysokości 937,74 zł miesięcznie. Na stałe miesięczne wydatki składają się opłaty: za energię elektryczną, gaz, leki, śmieci, wodę i telefon, których łączna wysokość wynosi 201,23 zł. Nadto organ wyszczególnił, że strona jest współwłaścicielką gospodarstwa rolnego w ¼ % części, tj. 0,5425 ha fizycznych, w tym przeliczeniowych - 0,3063 ha, korzysta także z pomocy w formie żywności z Programu Operacyjnego "Pomoc żywnościowa 2014-2020". Odnośnie stanu zdrowia wnioskodawczyni organ zauważył, iż cierpi ona na przewlekłe choroby, co potwierdzają dołączone do wywiadu środowiskowego zaświadczenia lekarskie. Według strony miesięczne wydatki na leki to koszt ok. 40 zł. Podczas wywiadu H. K. oświadczyła, iż prosi o rozpatrzenie złożonego podania również pod kątem przyznania specjalnego zasiłku celowego na zakup opału, w związku z czym pracownik socjalny sprawdził zapas opału, który w jego ocenie wystarczy na ok. 1,5 -2 miesiące. Z uwagi na fakt, że dochód wnioskodawczyni w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku przekracza kryterium dochodowe uprawniające do otrzymania zasiłku celowego, organ I instancji odmówił przyznania tego świadczenia. Rozważył przy tym możliwość objęcia osoby ubiegającej się o pomoc wsparciem, o którym mowa art. 41 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2019 r. poz. 1507 ze zm.), jednakże w jego ocenie ustalony w sprawie stan faktyczny nie wskazuje na zaistnienie szczególnie uzasadnionego przypadku. Zdaniem organu I instancji strona może samodzielnie przezwyciężyć trudną sytuację, w której się znalazła, wykorzystując posiadane zasoby. Od decyzji Wójta odwołała się H. K., opisując obszernie koleje losu swojej rodziny, począwszy od genezy wszystkich napotkanych problemów poprzez śmierć męża w 2013 r. na obecnej sytuacji życiowej skończywszy. Wskazała m.in. na przeprowadzony w dwa lata po śmierci męża generalny remont domu, który wiązał się z koniecznością poniesienia znacznych wydatków. Podniosła, że pomimo permanentnego stosowania leków, jej stan zdrowia nie jest stabilny. Nadto zwróciła uwagę na brak wsparcia ze strony GOPS w rozwiązaniu trudnej sytuacji rodziny. Wskazała, że kilkakrotnie składała wnioski, lecz ostatecznie nie wyrażała zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego. W dniu [...] września 2019 r. strona ponownie zwróciła się o pomoc, jednakże bezskutecznie. Podkreśliła, że w dniu przeprowadzenia wywiadu było trochę opału, ale wbrew twierdzeniom pracownika socjalnego, nie na 1,5 lub 2 miesiące. W dalszej kolejności wyraziła zdumienie odnośnie sposobu wyliczenia oszczędności na rachunku bankowym, wskazując na wysokość otrzymywanej emerytury. Dodała, że jej wydatki są inne, niż pozostałych osób, zaś w wywiadzie środowiskowym nie ujęto częstego zakupu odzieży i środków piorących. Skarżąca opisała stan zdrowia i wskazała, że cierpi również z powodu arytmii serca, zespołu jelita drażliwego, na potwierdzenie czego nie zdążyła uzyskać zaświadczeń. Zanegowała opłacalność korzystania z programu dla najbardziej potrzebujących, bowiem mieszka w K., a koszt dojazdu do S., gdzie otrzymuje świadczenie, wynosi 18 zł. Końcowo zaznaczyła, że w ostatnim czasie zepsuła się lodówka, wystąpiła awaria związana z ogrzewaniem ciepłej wody, i zwróciła się o wnikliwe rozpatrzenie odwołania. W uzupełnieniu odwołania skarżąca powtórzyła, że pracownik socjalny podczas wywiadu środowiskowego nie wziął pod uwagę częstego zakupu odzieży i środków czystości. Wyraziła brak aprobaty dla wyliczonej przez pracownika ceny za metr sześcienny drewna. Dodała, że stary sprzęt i instalacja zawsze wiążą się z nieprzewidzianymi wydatkami. Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, SKO w opisanej na wstępie decyzji stwierdziło, że dochód wnioskodawczyni przekracza kryterium dochodowe, określone w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, w konsekwencji nie jest ona osobą uprawnioną do zasiłku celowego, stąd odmowa przyznania tego świadczenia jest zasadna. Niezależnie od powyższego, zdaniem organu odwoławczego, rozważenia wymaga spełnienie przez skarżącą przesłanek do przyznania specjalnego zasiłku celowego. Prawodawca przewidział bowiem w art. 41 ustawy możliwość objęcia pomocą osób pomimo przekroczenia ustawowego kryterium dochodowego. Cechę szczególną tego świadczenia z pomocy społecznej stanowi to, że jego beneficjentami mogą być jedynie osoby albo rodziny o dochodach przekraczających kryterium dochodowe. Nadto, ustawodawca posłużył się pojęciem niedookreślonym, tj. szczególnie uzasadnionym przypadkiem, co wymaga od organu ustalenia, czy rzeczywiście sytuacja życiowa wnioskodawcy jest na tyle wyjątkowa, ażeby kwalifikowała go do objęcia tą formą pomocy. Z decyzji Kolegium wynika, że ów szczególnie uzasadniony przypadek w sprawie nie występuje. Organ odwoławczy uznał, że strona własnym staraniem może przezwyciężyć trudną sytuację życiową, gdyż konieczność zakupu opału jest zdarzeniem przewidywalnym, zaś stabilność uzyskiwanego z tytułu emerytury dochodu w powiązaniu z wysokością kwoty pozostającą do dyspozycji odwołującej w skali miesiąca, pozwala na zabezpieczenie tej elementarnej potrzeby z posiadanych środków. Nie umniejszając skali możliwych trudności wynikających ze stanu zdrowia odwołującej, Kolegium dostrzegło, iż nie unicestwiają one samodzielnego pełnienia ról społecznych, czy zaspokajania podstawowych potrzeb. Zasadnicza choroba strony, pomimo jej przewlekłego charakteru, ujawniła się wiele lat temu i poddaje się leczeniu. Zgromadzona w aktach sprawy dokumentacja nie wskazuje, aby w ostatnim okresie nastąpiło nasilenie objawów chorobowych w stopniu, który pozwałby na przyjęcie, że wystąpiło nadzwyczajne zdarzenie, uzasadniające objęcie pomocą społeczną. Elementarne potrzeby bytowe wnioskodawczyni (w tym zakup opału) są i mogą być bieżąco zaspokajane z uzyskiwanego przez nią dochodu. Poza tym, odwołująca utrzymuje kontakt z zamieszkałymi oddzielnie dziećmi, na których ciąży obowiązek alimentacyjny i które mogłyby udzielić jej odpowiedniego wsparcia, a tym samym przynajmniej ułatwić przezwyciężenie niewątpliwie trudnej sytuacji życiowej. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca. Działająca w jej imieniu pełnomocnik ustanowiona z urzędu w skardze złożonej do Sądu zaskarżyła decyzję Kolegium w części dotyczącej odmowy ustalenia na rzecz skarżącej prawa do świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej w postaci specjalnego zasiłku celowego na zakup opału. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady zaufania, prawdy obiektywnej i kompletności materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie dokładnego stanu faktycznego sprawy oraz zaniechanie zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; 2) art. 80 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów i orzekanie na zasadzie niedozwolonej arbitralności, polegającej na nienadaniu przedstawionym dowodom właściwego znaczenia oraz wydania decyzji na podstawie niepełnego materiału dowodowego. 3) art. 41 ustawy o pomocy społecznej, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek uzasadniający przyznanie specjalnego zasiłku celowego. Pełnomocnik wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji w części dotyczącej odmowy ustalenia na rzecz skarżącej prawa do świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej w postaci specjalnego zasiłku celowego na zakup opału. Zdaniem autorki skargi, w przedmiotowej sprawie rodzinny wywiad środowiskowy przeprowadzony został z naruszeniem zasady zaufania, prawdy obiektywnej i kompletności materiału dowodowego. Zgodnie z twierdzeniem skarżącej, pracownik socjalny w czasie przeprowadzania wywiadu środowiskowego wymusiła na niej podpisanie kwestionariusza osobowego, który nie był wówczas w całości uzupełniony. Pracownik tłumaczyła, że "resztę kwestionariusza uzupełni już sama, bo wie co ma wpisać". W efekcie doszło do podania nieprawdziwych, zaniżonych, stałych miesięcznych kosztów utrzymania skarżącej w kwocie 201,23 zł. W rzeczywistości, jej stałe miesięczne wydatki wynoszą 1.121,75 zł i w całości konsumują uzyskiwany przez nią dochód. Pełnomocnik wskazała ponadto, że nieznane są podstawy, na jakich pracownik socjalny dokonała analizy stanu opału znajdującego się w posiadaniu skarżącej. W sporządzonym wywiadzie środowiskowym pracownik GOPS wskazuje, że skarżąca posiada zapas opału na 1,5-2 miesiące. Nie jest to informacja podana przez skarżącą. Weryfikacja tego zapisu jest niemożliwa, gdyż nie zostały zebrane informacje na temat średniego spalania opału przez piec, którym skarżąca ogrzewa dom, ani też szacunkowa ilość opału znajdująca się w jej posiadaniu w metrach sześciennych. Podanej przez pracownika socjalnego ilości opału w żaden sposób nie da się zweryfikować. Skarżąca wskazywała natomiast, że wśród surowców zakwalifikowanych jako opał, znajdywały się również płyty, które nie nadają się na cele grzewcze. Informacja ta została pominięta przez organy obu instancji. Skarżąca kwestionuje także sposób, w jaki ustalono jej oszczędności pieniężne w kwocie 396,94 zł. Kwota ta nie była wskazywana przez skarżącą i została wpisana w kwestionariuszu przez pracownika socjalnego już po jego podpisaniu przez skarżącą, co stanowi bezpośrednie naruszenie art. 8 k.p.a. Ponadto, rzeczywiste, stałe wydatki skarżącej konsumują w całości osiągany przez nią dochód. Odnosząc się do kosztów zakupu 1 m3 drewna pełnomocnik zauważyła, że cena ta nie obejmuje jego przywiezienia, porąbania i ułożenia. Skarżąca jest osobą starszą, samotną, na emeryturze, w chwili składania wniosku miała ukończone 63 lata. Nie jest ona w stanie sama wykonać wszystkich wyżej wskazanych czynności, a co za tym idzie generują one dodatkowe koszty, które nie zostały uwzględnione przez organy obu instancji. Koszty zakupu opału zostały tym samym zaniżone. Pełnomocnik zauważyła ponadto, że skarżąca cierpi na przewlekłe choroby typu zwyrodnienie stawów kolanowych, nadciśnienie tętnicze, zwyrodnienie odcinka kręgosłupa piersiowego, ale przede wszystkim na schizofrenię paranoidalną od 1990 r. Jest to szczególnie istotna okoliczność, która nie została wymieniona przez organy obu instancji. Choroba ta objawiała się u skarżącej w postaci wycofania, apatii i omamów węchowych. Mimo, iż w chwili obecnej doszło do częściowej remisji choroby, należy wskazać, iż to właśnie ona jest przyczyną wyższych wydatków ponoszonych przez skarżącą. W odpowiedzi na skargę organ nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca zaskarżyła decyzję w części dotyczącej odmowy ustalenia na jej rzecz prawa do świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej w postaci specjalnego zasiłku celowego na zakup opału. Zasiłki i pomoc rzeczową przyznawaną w szczególnych przypadkach reguluje art. 41 ustawy o pomocy społecznej, który przewiduje, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany: 1) specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi; 2) zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową. Nie ulega wątpliwości, że specjalny zasiłek celowy może być przyznany w szczególnie uzasadnionych przypadkach w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny. Sformułowanie "może być przyznany" oznacza, że decyzja ma charakter uznaniowy, a brak zdefiniowania "szczególnie uzasadnionych przypadków" wskazuje na uprawnienie organu do oceny w okolicznościach danego przypadku przyczyn wystąpienia z wnioskiem o pomoc w kategoriach szczególnej istotności dla wnioskodawcy. Uznaniowy charakter takiej decyzji obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalić w odniesieniu do konkretnej osoby, jak i w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłaszanych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej. Specjalny zasiłek celowy powinien być traktowany jako wyjątkowa, szczególna pomoc doraźna na konkretny cel bytowy w sytuacji, gdy uzyskiwany dochód przekracza ustawowe kryterium dochodowe, a nie jest możliwe uzyskanie potrzebnych środków w ramach własnych działań strony i zwyczajnych świadczeń z pomocy społecznej. Przyznanie tego rodzaju zasiłku powinno uwzględniać okoliczności konkretnej sprawy (w tym indywidualną sytuację strony i ogólną sytuację pozostałych potrzebujących) oraz cele i zadania pomocy społecznej - art. 2 pkt 1, art. 3 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej (zob. np. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 lipca 2019 r. sygn. akt III SA/Gd 238/19, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 8 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Po 16/19, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Orzekając w przedmiocie przyznania świadczenia z art. 41 ustawy, organ ma obowiązek wziąć pod uwagę wskazania ustawodawcy co do zasad udzielania pomocy społecznej osobom potrzebującym, pamiętając nie tylko o tym, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej), ale i o tym, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom mieszczącym się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 ustawy). Wydanie decyzji w sprawie przyznania specjalnego zasiłku celowego powinno być poprzedzone przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego, zaś przy wydawaniu rozstrzygnięcia organ powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne sprawy. Uznaniowy charakter decyzji nie pozwala organowi na dowolność w podjęciu rozstrzygnięcia w sprawie, ale też nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2017 r. sygn. akt I OSK 967/17 i z dnia 11 lipca 2018 r. sygn. akt I OSK 301/18). W przypadku uznania administracyjnego, organ ma obowiązek ustalenia i rozważenia indywidualnych okoliczności sprawy zgodnie z zasadą określoną w art. 7 k.p.a. oraz obowiązek uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia zgodnie z normą art. 107 § 3 k.p.a., co pozwoli na kontrolę legalności podjętego rozstrzygnięcia i ocenę, czy nie zostały przekroczone granice tego uznania. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie nie doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego. Oceniając zgromadzony materiał dowodowy, organ przekonująco uzasadnił, dlaczego w jego ocenie żądane świadczenie nie może zostać przyznane stronie skarżącej. Sytuacja życiowa i majątkowa skarżącej nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku warunkującego przyznanie specjalnego zasiłku celowego. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że stan majątkowy i stan zdrowia skarżącej nie ulega zmianie od dłuższego czasu. Jest ona osobą przewlekle chorą. Nie nastąpiło przy tym żadne nadzwyczajne wydarzenie, które pogorszyłoby jej dotychczasowe warunki funkcjonowania. Nie kwestionując trudnej sytuacji życiowej, materialnej i zdrowotnej skarżącej – okoliczności te nie noszą znamion niecodzienności, czy nadzwyczajności, wymaganej dla przyznania zasiłku określonego w art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w tym przepisie musi być na tyle charakterystyczny i odbiegający od sytuacji innych osób znajdujących się w trudnym położeniu, że uzasadnia przyznanie pomocy z uwagi na nadzwyczajność zdarzenia, które wystąpiło i jest na tyle dotkliwe w skutkach, że dana osoba sobie z nim nie poradzi, nawet przy uwzględnieniu możliwości ludzkiej zapobiegliwości. Takie zawężenie możliwości przyznawania świadczeń z art. 41 ustawy do przypadków o szczególnym charakterze wiąże się z faktem, że ustawodawca nie uzależnił przyznania tego świadczenia od kryterium dochodowego. Organy przeprowadziły w tej sprawie postępowanie wyjaśniające i uwzględniły wszystkie okoliczności faktyczne. Skarżąca nie zaoferowała zaś wiarygodnych okoliczności, które mogłyby poddać w wątpliwość prawidłowość przeprowadzonego wywiadu środowiskowego i nie ujęcie w nim wszystkich wydatków strony oraz błędne wskazanie sumy posiadanych oszczędności na rachunku bankowym. W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżąca podniosła, że stałe miesięczne koszty utrzymania są w rzeczywistości większe niż te przyjęte i opisane w kwestionariuszu wywiadu środowiskowego, nie zobrazowała jednak tego stosowną dokumentacją. Nie zareagowała również na wystosowane przez Kolegium w trybie art. 79a k.p.a. zawiadomienie informujące, że dotychczas nie zostało wykazane, że zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek uzasadniający przyznanie specjalnego zasiłku celowego na zakup opału, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony i umożliwiające przedłożenie dodatkowych dowodów w celu wykazania ww. przesłanki. Skarżąca przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy nie dołączyła żadnych nowych dowodów, w tym potwierdzających wysokość jej miesięcznych wydatków, inną niż wynikającą z kwestionariusza wywiadu środowiskowego. Organ dysponując kompletnym na ten czas materiałem podjął rozstrzygnięcie mieszczące się w granicach uznania administracyjnego. Przedstawione dopiero w skardze dokumenty dotyczą natomiast w przeważającej mierze wydatków poniesionych już po wydaniu zaskarżonej do sądu decyzji, bądź takich, które mają zostać poniesione. Mając powyższe na uwadze, a także okoliczności sprawy z których wynika, że w sytuacji skarżącej, która niewątpliwie nie jest łatwa, nie zaistniał szczególnie uzasadniony przypadek, zarzutów naruszenia przepisów postępowania oraz naruszenia art. 41 ustawy nie można uznać za zasadne. Należy zaakceptować stanowisko organu, że w świetle zgromadzonych w aktach dowodów, skarżąca własnym staraniem może przezwyciężyć trudną sytuację życiową, gdyż konieczność zakupu opału jest zdarzeniem przewidywalnym, zaś stabilność uzyskiwanego z tytułu emerytury dochodu w powiązaniu z wysokością kwoty pozostającą do jej dyspozycji w skali miesiąca, pozwala na zabezpieczenie tej potrzeby z posiadanych środków. Organy uwzględniły również stan zdrowia skarżącej, w tym najpoważniejsze schorzenie na tle psychiatrycznym i trafnie oceniły, że przewlekły charakter tej choroby, która ujawniła się wiele lat temu nie wyklucza jej leczenia. Zgromadzona w aktach sprawy dokumentacja nie wskazuje przy tym, aby w ostatnim okresie nastąpiło nasilenie objawów chorobowych w stopniu, który pozwałby na przyjęcie, że wystąpiło nadzwyczajne zdarzenie, uzasadniające objęcie pomocą społeczną. Trzeba też zauważyć, że skarżąca, choć samodzielnie gospodaruje, to ma dzieci, z którymi jak wynika z wywiadu środowiskowego utrzymuje częsty kontakt. Skoro na dzieciach ciąży obowiązek alimentacyjny, to mogą jej udzielić wsparcia w codziennym funkcjonowaniu, w tym w zapewnieniu środków na zakup opału. Poza tym podczas wywiadu środowiskowego stwierdzono, że skarżąca posiada zapas opału. Niezależnie od tego, czy pracownik prawidłowo oszacował ilość tego opału, w świetle pozostałych okoliczności przywołanych przez organy, nie sposób stwierdzić, aby wystąpił szczególnie uzasadniony przypadek. Uwzględniając powyższe okoliczności w zestawieniu z tym, że szczególnie uzasadnione przypadki, o których mowa w art. 41 pkt 1 ustawy muszą być wyraziste i odbiegające od sytuacji osób kwalifikujących się do otrzymania pomocy przy spełnieniu kryterium dochodowego i jednoczenie nie jest możliwe uzyskanie potrzebnych środków w ramach własnych działań strony, Sąd uznał, że w sprawie tej w granicach uznania administracyjnego stwierdzono, że nie zachodzi przesłanka do przyznania skarżącej specjalnego zasiłku celowego. Na zmianę tej oceny nie może wpłynąć fakt, że skarżąca została skierowana do skorzystania z pomocy żywnościowej. Organy i Sąd nie podważają okoliczności, że sytuacja majątkowa i zdrowotna skarżącej jest trudna, nie oznacza to jednak, że przyznanie specjalnego zasiłku celowego jest obowiązkiem - tak jak w odniesieniu do osób spełniających kryteria dochodowe. Podkreślenia wymaga, że tego typu świadczenie może być przyznane, ale tylko w nadzwyczajnych, niecodziennych, wyjątkowych, dotkliwych w skutkach sytuacjach, które jednak w przypadku skarżącej nie wystąpiły. Wobec powyższego Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja została oparta na prawidłowo i wszechstronnie ustalonych okolicznościach sprawy. W sprawie tej nie sposób uznać, że decyzje organów naruszały prawo, co czyni skargę niezasadną. Orzeczono zatem jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).