II SA/Bk 209/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 maja 2015 r. sprawy ze skargi W. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie uznania strony za dłużnika alimentacyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] listopada 2014 roku nr [...] wydaną z upoważnienia Wójta Gminy J. przez Starszego Inspektora do spraw świadczeń rodzinnych Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w J. rozstrzygnięto o uznaniu skarżącego W. C. za dłużnika alimentacyjnego. Decyzja organu została doręczona skarżącemu w dniu [...] grudnia 2014 r. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się pan W. C. wnosząc w dniu [...] grudnia 2014 roku odwołanie od powyższej decyzji do organu I instancji. W dniu [...] stycznia 2015 roku w sprawie nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. powołując się na art. 134 w zw. z art. 58 i art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r, poz. 267 ze zm.) stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy J. z dnia [...] listopada 2014 roku nr [...]. W uzasadnieniu tego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wskazało, iż zaskarżona decyzja zawierała pouczenie o terminie oraz sposobie jej zaskarżenia i w dniu [...] grudnia 2014 roku została prawidłowo doręczona. Odwołanie zostało wniesione w dniu [...] grudnia 2014 r., natomiast termin do jego wniesienia upływał w dniu [...] grudnia 2014 r. W ocenie organu II instancji skarżący nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, a ponadto w złożonym piśmie nie złożył prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Na tej podstawie organ stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku pan W. C. zakwestionował prawidłowość decyzji z dnia [...] listopada 2014 roku nr [...] wydanej z upoważnienia Wójta Gminy J. przez Starszego Inspektora do spraw świadczeń rodzinnych Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w J. w przedmiocie uznaniu go za dłużnika alimentacyjnego oraz trafność przyjętych w tej decyzji ustaleń faktycznych i prawnych, a także wniósł o umorzenie tego postępowania i nakazanie przeprowadzania kontroli działalności Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w J.. Ponadto wskazał, iż jego opóźnienie w złożeniu środka odwoławczego było niewielkie, a on nie był świadomy możliwości wniesienia prośby o przywrócenie terminu do jego złożenia. Podkreślił także, że opóźnienie w złożeniu odwołania wynikało z choroby skarżącego i jego nieletniego syna. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, w konkluzji wnosząc o oddalenie skargi. Dodatkowo podkreślił, iż skarżący w skardze głównie odniósł się do merytorycznej decyzji podjętej w sprawie przez organ I instancji, nie odnosząc się jakiego naruszenia prawa dopuszczono się w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, postanowienia czy też innego aktu sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm). Decyzja administracyjna bądź postanowienie są prawidłowe, jeżeli spełniają łącznie dwa warunki: 1. są zgodne z normami materialnego prawa, 2. zostały wydane zgodnie z normami prawa procesowego. Naruszenie tych norm powoduje wadliwość decyzji czy też postanowienia (wadliwość materialnoprawna albo wadliwość procesowa). Zaskarżone postanowienie należy jednak uznać za prawidłowe. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarówno bowiem ustalenia faktyczne jak i rozważania prawne Samorządowego Kolegium Odwoławczego są słuszne i jako takie zasługują na aprobatę. Podkreślić przy tym należy, iż skarżący w skardze nie podniósł żadnych argumentów i zarzutów w stosunku do zaskarżonego postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, odnosząc się jedynie do decyzji w przedmiocie uznania za dłużnika alimentacyjnego i ewentualnych nieprawidłowości w tym postępowaniu. Decyzja ta jednakże w niniejszej sprawie nie może być oceniania, gdyż nie stanowi przedmiotu zaskarżenia. Wskazać należy, że kognicji sądu administracyjnego w niniejszej sprawie poddano postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzające wniesienie odwołania z uchybieniem terminu. Postanowienie to wydano m.in. w oparciu o art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej w skrócie "k.p.a."), zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania, przy czym postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W tym miejscu należy wskazać, że w myśl art. 25 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 1228 ze zm.) w sprawach nieuregulowanych przepisami ustawy stosuje się Kodeks postępowania administracyjnego. W tak opisanym stanie faktycznym i prawnym zaskarżony organ, we wskazanym powyżej składzie, zobligowany był do zastosowania art. 134 k.p.a. Należy podnieść, że w fazie wstępnej każdego postępowania odwoławczego zadaniem organu odwoławczego jest ustalenie czy odwołanie jest generalnie dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Wyżej wymieniona niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym jak i podmiotowym. Niedopuszczalność przedmiotowa ma miejsce w sytuacji braku przedmiotu zaskarżenia oraz wyłączenia przez obowiązujące przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Z kolei niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez jednostkę pozbawioną legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia albo też wniesienia odwołania przez stronę nie mającą zdolności do czynności prawnych (zob.: B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 502 i n.). Natomiast uchybienie ustawowego terminu do wniesienia odwołania powoduje jego bezskuteczność i w rezultacie ostateczność decyzji (orzeczenia). Organ odwoławczy jest zaś zobligowany do zbadania w fazie wstępnej postępowania odwoławczego czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie. Przyjmuje się przy tym, że uchybienie terminu jest okolicznością w pełni obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu zgodnie z bezwzględnie obowiązującą normą prawną art. 134 k.p.a. W związku z tym stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy w żaden sposób od uznania organu odwoławczego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy zauważyć należy, że w toku postępowania organ wydał postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia wskazano, że zaskarżona decyzja zawierała pouczenie o terminie oraz sposobie jej zaskarżenia i w dniu [...] grudnia 2014 roku została prawidłowo doręczona. Odwołanie zostało wniesione w dniu [...] grudnia 2014 r. przez skarżącego osobiście w siedzibie organu pierwszej instancji, natomiast termin do jego wniesienia upływał w dniu [...] grudnia 2014 r. W takim stanie sprawy organ prawidłowo uznał, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem 14 - dniowego ustawowego terminu do jego wniesienia. Orzeczenie organu pierwszej instancji zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu [...] grudnia 2014r. ( zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach adm.), czemu skarżący nie zaprzeczył. Termin do wniesienia odwołania upłynął zatem w dniu [...] grudnia 2014 r. Wprawdzie skarżący podniósł, iż to niewielkie opóźnienie wynikało z choroby jego i syna, ale jednocześnie w świetle akt sprawy nie budzi wątpliwości, że skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, nawet w postaci jakiejkolwiek prośby wskazującej na powód opóźnienia, która to mogła by zostać potraktowana przez organ jako taki wniosek o przywrócenie terminu. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd nie stwierdza, aby zaskarżone postanowienie naruszało przepisy prawa, a skargę jako nieuzasadnioną, należało oddalić na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.