II SA/Bk 209/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2016 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M. O. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 10 listopada 2016 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie W piśmie z dnia 3 października 2016 r. E. M., występujący w sprawie jako pełnomocnik Skarżącej M. O., wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku (k. 70). W piśmie z dnia 7 października 2016 r. referendarz sądowy wezwał pełnomocnika Skarżącej do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu. Zakreślił termin 7 dni i rygor pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Do wezwania dołączono formularz PPF (k. 73). Wezwanie doręczono pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 12 października 2016 r. Ten zaś w dniu 19 października 2016 r. na adres Sąd nadał formularz PPF podpisany "z upoważnienia M. E." (k. 76 verte). W piśmie z dnia 24 października 2016 r. referendarz sądowy po raz kolejny wezwał pełnomocnika Skarżącej do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy – poprzez złożenie brakującego podpisu Skarżącej bądź ewentualne ponowne nadesłanie wypełnionego wniosku na urzędowym formularzu podpisanym przez Wnioskodawcę. Zakreślił termin 7 dni i rygor pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W treści pisma zawierającego wezwanie zamieszczono informację, że załącznikiem jest formularz PPF (k. 78). Wezwanie powyższe doręczono pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 26 października 2016 r. (k. 79), zaś w dniu 2 listopada 2016 r na adres Sądu został nadany formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy podpisany przez Skarżącą. W oświadczeniu z dnia 9 listopada 2016 r. pracownik Sądu, który wysyłał wezwanie z dnia 24 października 2016 r. wyjaśnił, że do wezwania został dołączony formularz wniosku PPF zgodny z treścią rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U z 2015 r. poz. 1257). Zarządzeniem z dnia 10 listopada 2016 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek Skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wskazał, że w zakreślonym terminie pełnomocnik Skarżącej nadesłał formularz już nieobowiązujący w sądach administracyjnych, nie złożył natomiast wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF aktualnie obowiązującym, a wysłanym razem z wezwaniem. Sprzeciw od powyższego zarządzenia złożył w imieniu Skarżącej – E. M. Wyjaśnił, że gdyby formularz był dołączony do wezwania to wniosek o przyznanie prawa pomocy zostałby przez Wnioskodawczynię wykorzystany i przesłany Sądowi po jego uzupełnieniu. Formularza jednak przy wezwaniu nie było, zatem wykorzystano taki, jakim strona dysponowała. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zaskarżone sprzeciwem zarządzenie należało utrzymać w mocy. Zgodnie z art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W sprawie niniejszej pełnomocnika Skarżącej dwukrotnie wzywano do uzupełnienia złożonego w dniu 3 października 2016 r. wniosku o przyznanie prawa pomocy: - pierwotnie wzywano do nadesłania wniosku na urzędowym formularzu (k. 73-76), który to brak został uzupełniony częściowo tj. nadesłano formularz (aktualnie obowiązujący) podpisany przez pełnomocnika Skarżącej a nie przez nią samą; - następnie wzywano do złożenia przez Skarżącą na nadesłanym formularzu brakującego podpisu bądź ponowne nadesłanie wypełnionego wniosku na urzędowym formularzu podpisanym przez Skarżącą (k. 78). Zauważyć należy, że w pismach zawierających powyższe wezwania znajduje się za każdym razem informacja o załączeniu formularza PPF. Z kolei żadna z reakcji pełnomocnika Skarżącej na powyższe wezwania nie zawiera wskazania, że wraz z wezwaniem Sąd nie nadesłał formularza PPF. Nadto, pracownik Sądu potwierdził fakt wysłania pełnomocnikowi Skarżącej przy wezwaniu z dnia 24 października 2016 r. odpowiedniego formularza PPF i informacja o takim załączniku znajduje się także na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 79). W tych okolicznościach referendarz sądowy trafnie ocenił, że nieprzedłożenie wniosku na zgodnym z obowiązującym stanem prawnym urzędowym formularzu PPF stanowi podstawę do pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W sprzeciwie, powyższego stanowiska referendarza sądowego skutecznie nie podważono. Pełnomocnik Skarżącej zwraca w sprzeciwie uwagę na brak nadesłanego formularza przy ostatnim wezwaniu, jednakże wobec niesygnalizowania wcześniej (bezpośrednio po otrzymaniu wezwania) takiego faktu, a uzyskaniu informacji o złożeniu wniosku na nieprawidłowym formularzu dopiero z treści postanowienia referendarza sądowego – przedmiotowe twierdzenia pełnomocnika budzą wątpliwości. Innymi słowy, skoro nie sygnalizował on nienadesłania formularza przy wezwaniu, mimo że informacja o takim załączniku w wezwaniu się znajdowała, to tym samym nie sposób dać wiary jego twierdzeniom o braku formularza dołączonego do wezwania. Mając zatem na uwadze, że wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na urzędowym, aktualnym formularzu PPF, podlegał on pozostawieniu bez rozpoznania, o czym orzekł referendarz sądowy, a orzeczenie to należy utrzymać w mocy jako zgodne z prawem. Zauważyć przy tym należy, że w sprawie niniejszej nie po raz pierwszy pełnomocnik Skarżącej był wzywany do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Podobna sytuacja miała miejsce odnośnie wpisu od skargi (k. 11, 13). Wówczas, w sytuacji wysłania Stronie wezwania do złożenia wniosku na urzędowym formularzu PPF, wniosek ten również został złożony na nieprawidłowym formularzu (k. 16), wskutek czego pozostawiono go bez rozpoznania wyjaśniając powody takiego orzeczenia (k. 22). A zatem pełnomocnik Skarżącej miał świadomość konieczności składania wniosku o przyznanie prawa pomocy na prawidłowym urzędowym formularzu PPF. Stąd też orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 260 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.