II SA/Bk 21/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.),, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi H. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję Burmistrza C. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Burmistrza C. z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonej w obrębie wsi O., oznaczonej numerem geodezyjnym [...] stanowiącej własność H. T. z działką nr [...] stanowiącą własność E. i K. B. U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne: W dniu 23 maja 2007 r. H. T. wniosła o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza C. z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonej w obrębie wsi O., oznaczonej numerem geodezyjnym [...] stanowiącej własność H. T. z działką nr [...] stanowiącą własność E. i K. B. Jako podstawą wznowienia wskazała art. 145 § 1 pkt 1, 2, 4 i 7 kpa. W wyniku rozpoznania powyższego podania, Burmistrz C. decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] odmówił wznowienia opisanego na wstępie postępowania. Odnosząc się do wskazanych przez stronę przesłanek wznowienia postępowania organ I instancji wskazał, że z przyczyn wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 kpa można wznowić postępowanie dopiero po stwierdzeniu fałszerstwa lub przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego właściwego organu, co w rozpoznawanym przypadku nie miało miejsca. Ponadto stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie mają też zastosowania przesłanki wymienione w art. 145 § 1 pkt 7 kpa, gdyż po wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego organ prowadzący to postępowanie nie zawieszał go i nie uzależniał swojej decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Burmistrz C. uznał natomiast, iż w przedmiotowej sprawie występują przesłanki wymienione w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, z uwagi na to, że stronom nie zapewniono czynnego udziału w postępowaniu rozgraniczeniowym, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 10 § 1 kpa. Organ I instancji wskazał jednakże, iż podanie o wznowienie zostało wniesione z uchybieniem terminu, o którym mowa w art.148 § 2 kpa w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, co uzasadnia odmowę wznowienia postępowania rozgraniczeniowego. Odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. złożyła H. T. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wskazał, iż wprawdzie złożone przez H. T. podanie o wznowienie postępowania oparte jest na ustawowej podstawie wznowienia, jednak wniesione zostało po upływie ustawowego terminu, o jakim mowa w art. 148 § 2 kpa, zaś zainteresowana nie wniosła o jego przywrócenie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na powyższą decyzję wniosła H. T. podnosząc, iż całkowicie nie zgadza się z decyzją wydaną dnia 24 listopada 2008 r., odmawiającą wznowienia postępowania na podstawie art. 145§ 1 pkt 4 kpa. Wyjaśniła, że organ administracji publicznej pozbawił ją prawa strony do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, co jest wystarczającą podstawą do wznowienia postępowania. Skarżąca zarzuciła przy tym organowi II instancji naruszenie przepisów procesowych. Powołując się na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji zostały naruszone przepisy prawa obowiązujące w chwili ich wydawania. W szczególności uznać należy, iż organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny zaistniały w niniejszej sprawie oraz właściwie zastosowały i zinterpretowały przepisy prawa będące podstawą podjętych rozstrzygnięć. Na wstępie rozważań należy zaznaczyć, że kontrolowana w niniejszym postępowaniu decyzja została wydana w ramach postępowania nadzwyczajnego prowadzonego w trybie art. 145 i nast. kpa, regulujących postępowanie administracyjne służące weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych przez pryzmat przesłanek wznowieniowych, określonych w art. 145 § 1 i 145a § 1 kpa. Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte, co najmniej jedną z kwalifikowanych wadliwości procesowych wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 i 145a § 1 kpa. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania może zostać wszczęte z urzędu lub na wniosek strony. Złożenie wniosku wszczyna postępowanie wstępne, które powinno zakończyć się załatwieniem sprawy, rozstrzygnięciem przewidzianym w art.149 kpa. Obowiązkiem organu, do którego wpływa wniosek o wznowienie postępowania jest zbadanie w pierwszej kolejności, czy wniosek został wniesiony przez osobę będącą stroną, czy został on złożony w ustawowym terminie oraz czy wnoszący go podmiot powołuje się na przesłanki określone w art. 145 § 1 lub 145 a kpa. Dopiero pozytywna weryfikacja wniosku pod względem w/w przesłanek może skutkować wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania na podstawie art. 149 § 2 kpa, a następnie przeprowadzeniem przez organ postępowania, co do przyczyn wznowienia i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W przypadku zaś nie spełnienia którejkolwiek z przyczyn formalnych, o których mowa wyżej, organ na podstawie art. 149 § 3 kpa, zobowiązany jest wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania. Ta ostatnia okoliczność zaistniała w niniejszej sprawie, albowiem wniosek skarżącej o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Zgodnie z brzmieniem art. 148 § 1 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. W sytuacji złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa (brak udziału strony w postępowaniu bez własnej winy) bieg terminu rozpoczyna się od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 145 § 2 kpa). Wykazanie okoliczności świadczących o dotrzymaniu terminu spoczywa na stronie ubiegającej się o wznowienie postępowania. Organ natomiast zobowiązany jest z urzędu badać dochowanie terminu (tak: NSA w wyroku z dnia 8 grudnia 1995 r., sygn. akt SA/Wr 1164/95, niepubl.). Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek pomimo uchybienia terminu stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w zasadę ogólnej trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 kpa) i stanowi podstawę stwierdzenia jej nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Uchybienie terminu do wniesienia podania o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest podstawą do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania - art. 149 § 3 kpa (tak: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 1996 r., s. 649). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy podzielić należy stanowisko organów, iż skarżąca złożyła wniosek o wznowienie postępowania z uchybieniem w/w terminu. Nie sposób zgodzić się z zaprezentowanym przez skarżącą stanowiskiem, iż decyzja z dnia 21 grudnia 2006 r. stała się ostateczna dopiero z chwilą odrzucenia przez sąd cywilny wniosku o rozgraniczenie, tj. w dniu 15 maja 2007 r. Według skarżącej, to właśnie od tego momentu płynąć winien termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, gdyż z tą chwilą dowiedziała się o ostateczności przedmiotowej decyzji (k.46).Takie twierdzenia H. T. w żadnym wypadku nie zasługują na uwzględnienie, należy bowiem zauważyć, iż decyzje w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości zapadłe na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 30, poz. 163 ze zm.) stają się ostateczne już z chwilą ich wydania, a to dlatego, że nie przysługuje od nich odwołanie w administracyjnym toku instancji (art. 16 § 1 zd. 1 kpa). Strona niezadowolona z decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości może żądać przekazania sprawy sądowi powszechnemu, o czym skarżąca została prawidłowo pouczona przez B. C. (k. 29 akt organu II instancji). W tej sytuacji podnoszone przez skarżącą okoliczności dotyczące biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, nie mogły odnieść zamierzonego przez nią skutku. Jak wynika z akt administracyjnych decyzja Burmistrza C. z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w sprawie rozgraniczenia nieruchomości, została doręczona H. T. w dniu 2 stycznia 2007 r. Termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania upłynął zatem z dniem 2 lutego 2007 r. Tymczasem podanie skarżącej o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie zostało wniesione dopiero w dniu 23 maja 2007r. Przedstawione fakty w sposób bezsporny potwierdzają zatem, iż skarżąca uchybiła terminowi do złożenia wniosku o wznowienia postępowania, o którym mowa w art. 148 § 1 i § 2 kpa. W tym stanie rzeczy wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania było zasadne. W tej sytuacji, mając na uwadze, że zarzuty skargi nie znalazły oparcia w przepisach prawa oraz, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić. Z przedstawionych wyżej względów, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.