II SA/Bk 21/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ireneusz Henryk Darmochwał (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder,, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 marca 2011 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia[...] listopada 2010 r., Nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia rodzinnego p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie sądowe Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2010 roku nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję wydaną przez Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w B. z dnia [...] października 2010 roku nr [...], w której stwierdzono, że świadczenia rodzinne w formie zasiłku rodzinnego na K. K. wypłacone J. K., w okresie od [...] listopada 2009 r. do [...] stycznia 2010 r. są świadczeniami nienależnie pobranymi i podlegają zwrotowi wraz z odsetkami. U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia: Decyzją Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. z dnia dnia [...] października 2010 roku nr [...] orzeczono o zwrocie nienależnie pobranego zasiłku rodzinnego w kwocie 325,41 zł wraz z ustawowymi odsetkami. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ I instancji opisał okoliczności przyznania zasiłku rodzinnego J. K. na córkę K. K. Następnie wskazał, iż decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], a później decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. stwierdziło nieważność decyzji z dnia [...]listopada 2009 r. oznaczonej nr [...] w części dotyczącej przyznania zasiłku rodzinnego na córkę K. K. Na tej podstawie organ I instancji w oparciu o 7 pkt 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. nr 139, poz. 992 z późn.zm.) wskazał, iż zasiłek rodzinny nie przysługuje, jeżeli pełnoletnie dziecko jest uprawnione do zasiłku rodzinnego na własne dziecko. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że K. K. w dniu [...] maja 2009 r. stała się pełnoletnia i decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] uzyskała uprawnienia do zasiłku rodzinnego na syna M. K. na okres od [...] listopada 2009 r. do [...] października 2010 r. Powyższe skutkowało tym, że w/w okres skarżącej nie przysługiwało prawo do zasiłku rodzinnego na córkę K. K., a zatem pobrane świadczenie było nienależne. Dalej powołując się na treść art. 30 ust. 2 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych organ stwierdził, że świadczeniem pobranym nienależnie jest świadczenie rodzinne przyznane na podstawie decyzji, której następnie stwierdzono nieważność z powodu jej wydania bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.Końcowo organ wyjaśnił, że strona została pouczona o okolicznościach powodujących utratę prawa do pobierana tego świadczenia. W odwołaniu od tej decyzji J. K. podniosła, że nie zgadza się z wydaną decyzją o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia rodzinnego i wnosi o umorzenie całej kwoty z uwagi na trudną sytuację materialną. Podniosła, iż mąż do niedawna był osobą bezrobotną, a kwota uzyskiwanego dochodu w wysokości około 1.500 zł miesięcznie nie starcza na pokrycie bieżących wydatków związanych z utrzymaniem rodziny. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. nie podzieliło zarzutów odwołania i decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ wskazał, iż w świetle okoliczności sprawy pobrany przez J. K. w okresie od [...] listopada 2009 r. do [...] stycznia 2010 r. zasiłek rodzinny na córkę K. K. jest świadczeniem nienależnie pobranym, co zobowiązuje skarżącą do jego zwrotu wraz z odsetkami. Zdaniem Kolegium w konkretnym przypadku mamy do czynienia z nienależnie pobranym świadczeniem rodzinnym, o którym mowa w art. 30 ust. 2 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych, tj. świadczeniem rodzinnym przyznanym na podstawie decyzji, której stwierdzono nieważność w części, w jakiej przyznaje skarżącej świadczenie rodzinne na córkę K. K. za w/w okres. Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w odwołaniu uznano, iż nie mogą one mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia w sprawie. Sam bowiem fakt, że stwierdzono nieważność decyzji, w części przyznającej przedmiotowy zasiłek rodzinny za wskazany okres stanowi podstawę uznania świadczenia rodzinnego za nienależnie pobrane. Ponadto organ II instancji wskazał, że przedstawiony w odwołaniu zarzut należy uznać za przedwczesny, albowiem umorzenie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych może nastąpić w odrębnym postępowaniu, już po wydaniu decyzji stwierdzającej zwrot świadczeń rodzinnych, jeżeli zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny. Nie godząc się z tą decyzją J. K. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Skarżąca ponownie powołując się na trudną sytuację materialną wniosła o umorzenie kwoty nienależnie pobranego świadczenia rodzinnego wraz z odsetkami bądź też rozłożenie tej kwoty na 4 raty. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. podtrzymało dotychczasowe stanowisko wyrażone w tej sprawie i wniosło o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 10 marca 2011 r. skarżąca wskazała, iż cofa swoją skargę sprawie w niniejszej, ponieważ po zapoznaniu się z przepisami uznała, że ma obowiązek zwrócić kwotę nienależnie pobranego świadczenia. Ponadto podniosła, iż aktualnie chodzi o jak najszybsze zakończenie sprawy, aby zaskarżona decyzja mogła się uprawomocnić, a następnie można było rozłożyć przedmiotową kwotę na raty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. W myśl postanowień art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd zobligowany jest do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania w następujących przypadkach: • Jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; • W razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego; chyba, że udział w sprawie zgłosi osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania; • Gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Umorzenie postępowania w pierwszej instancji oznacza zawsze umorzenie postępowania sądowo-administracyjnego w całości. W omawianej sprawie na rozprawie w dniu [...] marca 2011 r. skarżąca cofnęła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...]. W ocenie Sądu cofnięcie skargi było dopuszczalne, gdyż nie zmierzało do obejścia prawa, a skarżona decyzja nie była dotknięta wadą nieważności (art. 60 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Z tego też względu Sąd działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, umorzył postępowanie w sprawie.