II SA/Bk 218/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 lipca 2014 r. sprawy ze skargi G. T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącej G. T. K. kwotę 757 (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przed Wójtem Gminy T. K. toczyło się z wniosku B. D. postępowanie o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego, wolno stojącego w zabudowie zagrodowej, na działce o nr geodezyjnym [...], położonej w obrębie geodezyjnym Z., gm. T. K. wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Decyzją z dnia [...] maja 2012 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. rozpoznało odwołanie B. D. od decyzji Wójta Gminy T. K., wydanej w dniu [...] kwietnia 2012 r., znak: [...], którą organ odmówił ustalenia zabudowy dla ww. inwestycji. W ocenie Kolegium przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.; dalej powoływana jako: "u.p.z.p.") zostały spełnione, a stanowisko organu I instancji, z którego wynika, że uzbrojenie terenu jest niewystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego jest błędne. Jak wskazało Kolegium z ustaleń wójta wynika, że do nieruchomości objętej wnioskiem istniała możliwość dojazdu z drogi publicznej (drogi powiatowej) poprzez drogi wewnętrzne, stanowiące własność gminy, które już obecnie są wykorzystywane jako dojazd do nieruchomości rolnych. Zatem w przekonaniu Kolegium nieruchomość objęta wnioskiem posiadała ten element uzbrojenia, który zapewnia jej możliwość obsługi komunikacyjnej. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] września 2012 r., znak: [...], Wójt Gminy T. K. ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wykazał, że zgodnie z mapą zasadniczą, wskazany przez inwestora dojazd do terenu inwestycji, ma szerokość 4, 0 m i nie spełnia warunków minimalnego uzbrojenia, wynikającego z § 14 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), zgodnie z którym dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem, że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. Zatem niespełnienie powyższych warunków jak też niedostarczenie umowy cywilnoprawnej z właścicielem lub prawnym zarządcą innego, ewentualnego dojazdu do drogi publicznej przyczyniło się do stwierdzenia, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, nie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, ponieważ uzbrojenie terenu inwestycji w drogę nie umożliwia usytuowania budynku mieszkalnego. Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., po rozpatrzeniu odwołania B. D., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Kolegium ponownie nie podzieliło stanowiska organu I instancji, iż w sprawie nie jest spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., że uzbrojenie terenu jest niewystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego. Ponawiając argumentację, z wcześniej wydanej decyzji stwierdziło, że nieruchomość objęta wnioskiem posiadała element uzbrojenia w postaci drogi, która zapewniała jej możliwość obsługi komunikacyjnej, a organ I instancji w ponownym postępowaniu nie zastosował się do wskazań Kolegium. Zdaniem Kolegium organ nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy z powodu niezgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami techniczno-budowlanymi, bowiem tę kwestię może rozstrzygać wyłącznie organ właściwy w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...], Wójt Gminy T. K. ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji ponowił swoją argumentację z wcześniej wydanej decyzji i stwierdził, że nie wystarczy stwierdzenie, że jest możliwe jakiekolwiek połączenie wnioskowanego terenu inwestycji z drogą publiczną, ale zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., istotne jest, aby to połączenie było wystarczające. Istniejące uzbrojenie terenu w postaci drogi dojazdowej o szerokości 4, 0 m. jest niewystarczające. Szerokość drogi dojazdowej nie pozwala na zmianę statusu działki wskazanej we wniosku na działkę budowlaną, czyli przeznaczoną do zabudowy. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., po rozpatrzeniu odwołania B. D., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji oraz na podstawie art. 26 § 2 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej powoływana jako: "k.p.a."), wyznaczyło do przeprowadzenia postępowania w sprawie i wydania decyzji Burmistrza Ł. Zdaniem Kolegium, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na stwierdzenie, że uzbrojenie terenu było wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego. W ocenie Kolegium nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu I instancji, że brak jest drogi dojazdowej do działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, która zapewniałaby obsługę komunikacyjną wystarczającą dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Organ odwoławczy ponowił również swoją wcześniejszą argumentację, zawartą w poprzedniej decyzji w sprawie. Zdaniem Kolegium organ ponownie nie zastosował się do wskazań zawartych w rozstrzygnięciu organu odwoławczego. Kolegium uznało również, że rozstrzygnięcie w sprawie wymagało uprzedniego przygotowania projektu decyzji o warunkach zabudowy przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów oraz uzgodnień z organami współdziałającymi. W toku ponownie rozpatrywanej sprawy przez Burmistrza Ł., projekt takiej decyzji został przygotowany przez członka Izby Architektów. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...], Burmistrz Ł. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji z uwagi na to, iż istniejące uzbrojenie nie było wystarczające dla realizacji planowanego zamierzenia inwestycyjnego, czyli nie został spełniony warunek z art. 61 ust.1 pkt 3 u.p.z.p. Aktualny na dzień wydania decyzji stan drogi nie zapewniał możliwości dojazdu do terenu objętego wnioskiem, uniemożliwiał przejazd jakimkolwiek środkami lokomocji, ze względu na fakt, że znaczna jego część jest porośnięta regularnym lasem, a grunt jest podmokły i grząski. Doprowadzenie terenu do stanu przejezdności wymagałoby konkretnych działań inwestycyjnych, związanych m.in. z wycinką istniejącego drzewostanu i przynajmniej stabilizacją gruntu, co wiązałoby się z poniesieniem znacznych kosztów finansowych. Natomiast wnioskodawczyni poza określeniem sposobu dojazdu nie odniosła się do tego w żaden sposób, jak również nie przedstawiła umowy z właściwą jednostką organizacyjną, gwarantującą wykonanie uzbrojenia terenu w zakresie budowy drogi, zgodnie z art. 61 ust. 5 u.p.z.p. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., po rozpatrzeniu odwołania B. D., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W ocenie Kolegium przepis art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. nie ma charakteru bezwzględnego. Znajduje się w nim bowiem zastrzeżenie o konieczności uwzględniania w ocenie spełnienia wymogu posiadania wystarczającego uzbrojenia przepisu art. 61 ust. 5 u.p.z.p.. Z przepisu tego wynika, że warunek posiadania wystarczającego uzbrojenia uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Oznacza to, że w przypadku, w którym istniejąca droga wewnętrzna uznana zostanie przez organ właściwy za niewystarczającą z uwagi na charakter lub skalę inwestycji, ma on obowiązek - wynikający z art. 9 k.p.a. - poinformowania strony o możliwości udokumentowania spełnienia przesłanki wystarczającego uzbrojenia w oparciu o umowę zawartą z podmiotem zarządzającym taką droga, w której zobowiąże się on do zapewnienia przejezdności takiej drogi. Z uwagi na to, że uprawnienia do zarządzania drogami wewnętrznymi mają charakter cywilnoprawny, a żaden przepis ustawowy nie przewiduje rozstrzygania w drodze decyzji administracyjnej o prawie konkretnego podmiotu do uzyskania w przyszłości korzystniejszych warunków dojazdu takimi drogami do należących do niego nieruchomości, przewidziane ustawą "zagwarantowanie wykonania uzbrojenia terenu w drogę" nie może odbyć się inaczej, niż poprzez zawarcie stosownej umowy. Zdaniem Kolegium, z informacji zawartej w odwołaniu wynika, że organ wykonawczy Gminy T. K. wyraził już gotowość zapewnienia przejezdności przedmiotowej drogi publicznej. Potwierdzenie tej okoliczności na piśmie byłoby zatem w pełni wystarczającym dowodem na spełnienie przesłanki art. 61 ust. 1 pkt 3, w zw. z ust. 5 u.p.z.p. W ponownym postępowaniu Kolegium zaleciło organowi I instancji umożliwienie stronie udokumentowania, że projektowane jest zapewnienie przejezdności drogi wewnętrznej prowadzącej do działki nr 142, przeprowadzenie analizy, o jakiej mowa w art. 53 ust. 3 u.p.z.p., zlecenie przygotowania projektu decyzji osobie z uprawnieniami, o jakich mowa w art. 60 ust. 4 u.p.z.p. i rozstrzygnięcie sprawy definitywnie co do istoty. Organ mając powyższe zalecenia na uwadze, pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. wezwał B. D. do dostarczenia stosownej umowy z zarządcą drogi wewnętrznej, w skład której wchodzą działki nr [...] i [...] potwierdzającej, że działka nr [...] będzie miała zapewniony wystarczający dojazd, który będzie przejezdny, do drogi publicznej (droga powiatowa Nr [...]), w terminie 1 miesiąca od daty otrzymania wezwania. W odpowiedzi B. D. poinformowała, że wystosowała zapytanie do właściciela drogi wewnętrznej o przedstawienie stosownego dokumentu, potwierdzającego wcześniejsze zapewnienia o terminie, w jakim ta droga będzie wystarczająco przejezdna. Ponieważ do dnia wysyłki pisma nie otrzymała odpowiedzi, B. D. zawnioskowała o przedłużenie terminu na dostarczenie stosownych dokumentów. Burmistrz Ł. nie uwzględnił wniosku B. D., ponieważ wyznaczył dostatecznie długi termin na uzyskanie niezbędnego dokumentu. Do organu wpłynęła ponadto do wiadomości odpowiedź Wójta Gminy T. K. na wystąpienie B. D. Z treści tego pisma wynikało, że organ nie mógł określić dokładnego terminu wykonania działań, mających na celu przywrócenie drogi do stanu przejezdności. Zawarta jest w nim także informacja, że organ w miarę możliwości modernizuje odcinki dróg, jednakże w pierwszej kolejności remontowane są drogi publiczne, stanowiące dojazdy do terenów zwartej zabudowy. Organ dodał także, że teren, do którego prowadzi dojazd złożony z działek nr [...] i [...] jest niezabudowany, więc doprowadzenie go do stanu przejezdności nie jest zadaniem priorytetowym oraz zaznaczył, że droga ta może być wyremontowana w przyszłości, ale nie wskazał jednak żadnego terminu. Powyższe w ocenie organu I instancji oznaczało, że w dalszym ciągu nie był spełniony warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. w związku z ust. 5, ponieważ przepis ten stanowi, że warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. W związku z powyższym Burmistrz Ł. w dniu [...] listopada 2013 r. wydał decyzję, znak: [...], o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., po rozpatrzeniu kolejnego odwołania B. D., ponownie uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy ponowił swoją argumentację z poprzednio wydanej decyzji odnośnie interpretacji art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z art. 61 ust. 5 u.p.z.p. Dodatkowo Kolegium wyraziło pogląd, z którego wynika, że pismo Wójta Gminy T. K., z dnia [...] września 2013 roku, w którym zobowiązuje się on do zapewnienia przejezdności drogi wewnętrznej, był wystarczającym dokumentem uzasadniającym uznanie, że warunek wynikający z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. został w sprawie spełniony. Skargę na powyższą decyzję do wojewódzkiego sądu administracyjnego wniosła Gmina T. K. (dalej przywoływana jako: "Skarżąca"), zaskarżając ją w całości i zarzucając ww. decyzji: 1. naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez niewłaściwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie, 2. dokonanie błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonej decyzji, polegających na przyjęciu, że w piśmie z dnia 24 września 2013 r. Wójt Gminy T. K. zobowiązał się do zapewnienia przejezdności drogi wewnętrznej i w konsekwencji przyjęciu również, że jest to wystarczający dokument uzasadniający uznanie, że warunek wynikający z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. został spełniony. Biorąc powyższe pod uwagę Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu drugiej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów procesu według norm przepisanych. Zdaniem Skarżącej w przywołanym piśmie Zastępca Wójta Gminy T. K. poinformował jedynie, że nie może określić dokładnego terminu wykonania działań mających na celu przywrócenie drogi do stanu przejezdności, podkreślając jednocześnie, że gmina modernizuje odcinki dróg w miarę możliwości i posiadanych środków oraz, że w pierwszej kolejności remontowane są drogi publiczne, stanowiące dojazdy do terenów zwartej zabudowy. W piśmie podkreślono także, że teren, do którego działki nr [...] i [...] stanowią dojazd, jest niezabudowany, a doprowadzenie ich do stanu przejezdności nie jest obecnie zadaniem priorytetowym oraz poinformowano, że droga ta może być wyremontowana w przyszłości co jednakże w żadnym przypadku nie stanowi zobowiązania do remontu tej drogi, w szczególności, że w celu zaciągnięcia takiego zobowiązania muszą być uprzednio zabezpieczone w budżecie gminy środki na realizację remontu o czym decyduje Rada Gminy T. K. W ocenie Skarżącej zatem dla spełnienia wymogu ustawowego w sprawie konieczne było zawarcie umowy. Dodatkowo zauważa, że odcinek długości 0,5 km, będący w granicach obszaru objętego analizą, nie ma jakiejkolwiek zabudowy, co powoduje, że gmina nie widzi wystarczającego uzasadnienia do ponoszenia kosztów związanych z budową przedmiotowej drogi. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi, stwierdzając, że zapewnienie Gminy T. K. jako właściciela drogi dojazdowej, że dokonanie przejezdności nastąpi, lecz w terminie późniejszym jest już pewną deklaracją ze strony zarządcy drogi, z którego wynika, że droga ta zostanie wykonana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zasadne okazały się jej zarzuty dotyczące naruszenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez niewłaściwą jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie, z uwagi na dokonanie błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonej decyzji, polegających na przyjęciu, że w piśmie z dnia 24 września 2013 r. Wójt Gminy T. K. zobowiązał się do zapewnienia przejezdności drogi wewnętrznej i w konsekwencji przyjęciu również, że jest to wystarczający dokument uzasadniający uznanie, że warunek wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. został spełniony. Spór w sprawie oscylował wokół uznania spełnienia jednej z przesłanek, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., niezbędnej do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 61 ust. 5 u.p.z.p., warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Sąd zgadza się ze stanowiskiem panującym w orzecznictwie sądów administracyjnych, z którego wynika, że drogi należą do uzbrojenia terenu, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Brak dostatecznego uzbrojenia terenu w drogi jest przeszkodą dla ustalenia warunków zabudowy, a organ administracji publicznej ma obowiązek badania spełnienia tej przesłanki. Ustawodawca przewidział możliwość wydania warunków zabudowy dla inwestycji, dla której istniejące już uzbrojenie jest wystarczające do jej obsługi. Przy braku wystarczającego uzbrojenia terenu warunki zabudowy można uzyskać jedynie wówczas, gdy wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1226/13, LEX nr 1417528). W ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. poprawnie uznało w skarżonej decyzji, że przepis art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. nie ma charakteru bezwzględnego, bowiem znajduje się w nim zastrzeżenie o konieczności uwzględnienia w ocenie spełnienia wymogu posiadania wystarczającego uzbrojenia z art. 61 ust. 5 u.p.z.p. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy stanął jednak na błędnym stanowisku, że warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z art. 61 ust. 5 u.p.z.p. został spełniony z uwagi na treść pisma zastępcy wójta Gminy T. K. z dnia [...] września 2013 r. (k. [...] akt sprawy administracyjnej), w którym, zdaniem Kolegium, zobowiązuje się on do zapewnienia przejezdności drogi wewnętrznej. Z przywoływanego pisma nie można wyciągnąć tego typu wniosków, a nawet gdyby uznać wywód Kolegium za uzasadniony, to i tak nie spełniałby on warunku z art. 61 ust.1 pkt 3 w zw. z art. 61 ust. 5 u.p.z.p., zatem wydana decyzja organu I instancji jest decyzją odpowiadającą wymogom wynikającym z art. 61 u.p.z.p. Znaczenie regulacji prawnej określonej w art. 61 ust. 1 pkt 3 oraz 61 ust. 5 u.p.z.p. wymaga, aby zarówno istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jak i ewentualnie umowa pomiędzy właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem w zakresie wykonania uzbrojenia terenu istniało w dacie orzekania o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu w dacie wydawania decyzji przez organ I instancji nie istniało uzbrojenie terenu przedmiotowej działki, nie było też ono projektowane, ani też nie istniała umowa pomiędzy właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy pozostawał w błędnym przeświadczeniu, co do skutków prawnych, jakie wywodził z treści jednego z dowodów w sprawie, a mianowicie notatki Zastępcy Wójta Gminy T. K., z której wynika, że ze względu na teren, dla którego działki nr geod. [...] i [...] stanowią dojazd niezabudowany, doprowadzenie ich do stanu przejezdności nie jest obecnie zadaniem priorytetowym, a droga może być wyremontowana w przyszłości, co w cale nie oznacza, że będzie, a jeżeli w ogóle będzie to w jakim terminie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. weźmie pod uwagę argumentację przedstawioną przez Sąd w niniejszym wyroku, a przy wydawaniu rozstrzygnięcia na zasadach art. 138 k.p.a. uwzględni dokonaną wykładnię omawianych przepisów w kontekście stanu faktycznego i zebranego materiału dowodowego w sprawie. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej powoływana jako: "p.p.s.a.") orzeczono jak w sentencji. W punkcie 2 wyroku orzeczono na postawie art. 152 p.p.s.a. Zwrot kosztów postępowania sądowego zasądzono na podstawie art. 200 p.p.s.a.