II SA/Bk 22/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.),, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 maja 2012 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gry na automacie poza kasynem p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie sądowe w sprawie. Decyzją z [...].08.2011 r. znak [...]Naczelnik Urzędu Celnego w S. wymierzył G. Spółce z o.o. w W. karę pieniężną w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automacie C. poza kasynem gry. W podstawie prawnej orzeczenia wskazano m.in. art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z 19.11.2009 r. o grach hazardowych. Ustalono, że wskazany automat umożliwia grę o charakterze losowym, która mogła być urządzona wyłącznie w kasynie gry. Niedopełnienie tego warunku zobowiązywało organ do wymierzenia przedmiotowej kary. Po rozpoznaniu odwołania Spółki G. od powyższej decyzji Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją z [...].11.2011 r. znak [...]utrzymał ją w mocy dokonując na podstawie zebranego w postępowaniu pierwszoinstancyjnym materiału dowodowego identycznych ustaleń faktycznych oraz prezentując identyczną ocenę prawną sprawy. Skargę na powyższą decyzję złożyła do sądu administracyjnego Spółka G. formułując dwa zarzuty: błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na nieprawidłowym zakwalifikowaniu spornego automatu jako umożliwiającego urządzanie gier losowych, podczas gdy służy on do urządzania gier zręcznościowych oraz nierozpatrzenia całego materiału dowodowego poprzez pominięcie opinii biegłego złożonej przez stronę potwierdzającego zręcznościowy charakter gier urządzanych na spornym automacie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie sądowe w sprawie podlega zawieszeniu. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Z urzędu sąd powziął wiadomość, o czym strony zostały poinformowane na rozprawie w dniu 22.05.2012 r., że postanowieniem z 16.11.2010 r. w sprawie II SA/Gd 261/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przedstawił Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytanie prawne o następującej treści: "czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z 22.06.1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE.L.98.204.37 z późn. zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy, należy taki przepis ustawowy, który zakazuje zmiany zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmiany miejsca urządzania gry". Przedmiot sporu w sprawie, w której zadano powyższe pytanie, sprowadza się do zagadnienia możliwości zmiany treści zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach do gier o niskich wygranych w zakresie określenia miejsca prowadzenia tych gier. W art. 135 ust. 2 ustawy hazardowej z 2009 r. wprowadzono bowiem częściowy zakaz wykonywania usługi w postaci urządzania gier na automatach o niskich wygranych – uniemożliwiając zmianę zezwolenia na tę działalność poza zmianą polegającą na zmniejszeniu liczby miejsc urządzania gier. WSA w Gdańsku powziął wątpliwość, czy powyższy przepis – mający cechy przepisu technicznego według art. 1 pkt 1 dyrektywy 98/34 - może być stosowany wobec jednostek w sytuacji braku notyfikacji ustawy hazardowej z 2009 r. Komisji Wspólnot Europejskich. Od rozstrzygnięcia przez Trybunał zagadnienia obowiązku notyfikacji przepisów ustawy hazardowej, zdaniem wskazanego sądu, będzie zależała odpowiedź na pytanie o możliwość zastosowania tych przepisów wobec podmiotu urządzającego gry, a w konsekwencji możliwość ich zastosowania w sprawie rozpoznawanej przed WSA. Zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej zachodzi zależność między wynikiem postępowania wszczętego przez WSA w Gdańsku przed Trybunałem Sprawiedliwości, a sprawą niniejszą. Ta ostatnio wymieniona nie dotyczy co prawda przepisu o zmianie zezwolenia, ale wprowadzonego do ustawy hazardowej z 2009 r. innego zakazu w zakresie urządzania gier na automatach do gier (w innych miejscach niż kasyna gry – art. 89 ust. 1 pkt 2), który może być rozważany jako przepis techniczny w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34, a więc wymagający notyfikacji. Mając na uwadze, że ustawa hazardowa z 2009 r. zawierająca obydwa wymienione wyżej przepisy mające cechy technicznych (art. 89 ust. 1 pkt 2 i art. 135 ust. 2) nie została notyfikowana Komisji, a więc zachodzi wątpliwość co do możliwości jej stosowania wobec jednostek – stwierdzić należy zależność wyniku rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej od odpowiedzi na pytanie zadane Trybunałowi Sprawiedliwości przez WSA w Gdańsku. Jeśli bowiem Trybunał uzna istnienie obowiązku notyfikacji dla możliwości stosowania przepisu art. 135 ust. 2 i innych ustawy hazardowej z 2009r. wobec jednostek, to tym bardziej pogląd ten będzie się odnosił do przepisu dotyczącego zakazu urządzania gier poza kasynami gry, co w konsekwencji wykreuje nakaz pominięcia tej normy w stosowaniu prawa. Dlatego celem zachowania spójności wykładni przepisów prawa należało postępowanie w sprawie niniejszej zawiesić do czasu udzielenia odpowiedzi przez Trybunał. Jednocześnie sądowi z urzędu znany jest wyrok Trybunału z 26.10.2006 r. w sprawie C-65/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Grecji, w którym ustalono obowiązek notyfikacji Komisji przepisów zakazujących korzystania z gier, także komputerowych w miejscach publicznych i prywatnych, z wyjątkiem kasyn i zakazujących korzystania z takich gier w przedsiębiorstwach świadczących usługi internetowe oraz nakładających na te ostatnie obowiązek uzyskania specjalnego zezwolenia. Zauważyć jednak należy, że WSA w Gdańsku był w posiadaniu informacji o powyższym wyroku. Wystąpienie z pytaniem mimo to, wskazuje na skalę problemu i konieczność uprzedniego, jednoznacznego uzyskania wypowiedzi Trybunału Sprawiedliwości w kwestii przepisów ustawy hazardowej obowiązujących w polskim porządku krajowym. Nie bez znaczenia jest fakt, że również i strony niniejszego postępowania nie zakwestionowały na rozprawie zasadności zawieszenia postępowania pozostawiając decyzję w tym przedmiocie do uznania sądu. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.