II SA/Bk 22/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi B. W. i A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności. We wniosku z dnia 9 sierpnia 2017 r. A. K. zwrócił się do Wójta Gminy K. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na odbudowie stodoły na działce o nr ewid. [...] wraz z urządzeniami infrastruktury technicznej na działce o nr ewid. [...], położonych w miejscowości C. Wójt Gminy K. w dniu [...] października 2017 r. decyzją nr [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Odwołanie od tej decyzji złożył inwestor – A. K. oraz właścicielka działki nr [...] – B. W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podano, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie organu odwoławczego w sprawie niniejszej spełnione są cztery pierwsze warunki. I tak: 1. działka przewidziana pod inwestycję o numerze ewid. [...] przylega do drogi powiatowej nr 1157 B, objętej działką o numerze ewid. [...]. W obszarze analizowanym, którego granice zaznaczone zostały na załączniku nr 3 do decyzji, znajduje się działka nr [...] i [...], dostępne z tej samej drogi publicznej, zabudowane budynkiem mieszkalnym i budynkami gospodarczymi. Możliwe jest zatem określenie wymagań dla nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy; 2. teren przewidziany pod inwestycję ma dostęp do drogi publicznej, o jakim mowa w art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jest to dostęp bezpośredni z drogi powiatowej nr 1157 B poprzez istniejący zjazd na działkę o nr ewid. [...]. Powiatowy Zarząd Dróg w Sejnach w postanowieniu z dnia [...] września 2017 r. uzgadniającym projekt decyzji o warunkach zabudowy stwierdził, że planowana inwestycja nie wpłynie negatywnie na organizację ruchu na drodze powiatowej. Oznacza to, że spełniony jest warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy; 3. we wniosku A. K. wskazał, że działka o nr ewid. [...] uzbrojona jest w przyłącze wodociągowe. Oświadczył, że budowa stodoły nie wymaga zaopatrzenia w wodę, w energię elektryczną i cieplną nie będzie łączyć się z odprowadzaniem ścieków, ani powstawaniem odpadów. Wobec powyższego organ odwoławczy przyjął, że uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, czyli spełniony jest warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy; 4. w postanowieniu uzgadniającym projekt decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych z dnia [...] września 2017 r. Kierownik Wydziału Geodezji i Kartografii Starostwa Powiatowego w S. stwierdził, że teren inwestycji nie wymaga decyzji o wyłączeniu gruntów rolnych z produkcji rolniczej. Z ewidencji gruntów i treści "Analizy" wynika, że stodoła planowana jest do realizacji na gruntach rolnych klasy IV nie podlegających ochronie prawnej. Zatem stwierdzić należy, że spełniony jest warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy. W ocenie organu odwoławczego nie został natomiast spełniony warunek o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy. Podano, że w świetle akt sprawy bezspornym jest, iż działka o nr ewid. [...] leży na obszarze prawnie chronionym, tj. w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu "Pojezierze Sejneńskie". W myśl § 4 ust. 1 pkt 7 uchwały nr XII/94/15 Sejmiku Województwa Podlaskiego z dnia 22 czerwca 2015 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Pojezierze Sejneńskie" (Dz. Urz. Woj. Podl. z 2015 r., poz. 2122) na obszarze tym obowiązuje zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Według § 4 ust. 3 uchwały zakaz powyższy nie dotyczy: - obszarów zwartej zabudowy miejscowości w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, gdzie dopuszcza się uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej, usługowej i letniskowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegu wód, określonej przez połączenie istniejących budynków na przylegających działkach w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; - siedlisk rolniczych - w zakresie uzupełniania istniejącej zabudowy o obiekty do prowadzenia gospodarstwa rolnego, pod warunkiem nieprzekraczania dotychczasowej linii zabudowy od brzegów wód; - terenów ogólnodostępnych kąpielisk, plaż i przystani wodnych; - istniejących obiektów letniskowych, mieszkalnych, usługowych oraz o funkcji mieszanej nie kolidującej z podstawowym i uzupełniającym przeznaczeniem terenu, zrealizowanych na podstawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc przed dniem 1 stycznia 2004 r., gdzie dopuszcza się ich odbudowę, rozbudowę lub nadbudowę w rozumieniu ustawy - Prawo budowlane w celu poprawy standardów ochrony środowiska oraz walorów estetyczno - krajobrazowych pod warunkiem nie przybliżania zabudowy do brzegów wód, a także zwiększania istniejącej powierzchni zabudowy o nie więcej niż 10 m2 w przypadku budynków o powierzchni mniejszej lub równej 100 m2 i o nie więcej niż 10% w przypadku budynków o powierzchni powyżej 100 m2; - zbiorników wodnych pochodzenia antropogenicznego o powierzchni nie większej niż 0,5 ha i o głębokości nie większej niż 3 m. Organ odwoławczy podał, że bezspornym jest, iż działka o nr ewid. [...] w całości znajduje się w 100 - metrowym pasie ochronnym jeziora B. (inaczej: B., B.) objętego działką nr ewid. [...]. Zatem na przedmiotowym terenie co do zasady obowiązuje zakaz lokalizowania obiektów budowlanych. Od tej zasady wprowadzono wyjątek dla urządzeń wodnych oraz dla obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Organ odwoławczy podał, że niewątpliwie stodoła, której odbudowę planuje inwestor, rozumiana jako budynek gospodarczy w zabudowie zagrodowej, nie jest urządzeniem wodnym. Nie jest to też budynek służący prowadzeniu racjonalnej gospodarki leśnej czy rybackiej. Odnosząc się do kwestii, czy planowana stodoła będzie służyć prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej organ odwoławczy stwierdził, że uregulowane w uchwale Sejmiku Województwa P. odstępstwo od zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie 100 m od brzegów wód nie może odnosić się do szeroko rozumianego rolniczego wykorzystywania danych gruntów - jak to ma miejsce w przypadku działki nr 74/16, lecz dotyczy obiektów ściśle związanych z rolnictwem jako dziedziną gospodarki, w tym z gospodarstwem rolnym w rozumieniu art. 553 Kodeksu cywilnego, charakteryzującym się racjonalnością, a więc wykorzystywaniem osiągnięć współczesnej nauki, dobrze zaplanowanym i dającym dobre wyniki. W ocenie organu odwoławczego takich cech nie da się przypisać planowanemu budynkowi. Wskazano, że ze znajdujących się w aktach sprawy zdjęć i informacji o szkodzie, wynika iż zbudowana w 1985 r. drewniana stodoła zużyta była w 60% i służyła jako magazyn zużytych mebli, słomy, zaś z odwołania wynika, że realizacja nowej inwestycji podyktowana jest chęcią odbudowy stodoły rozwalonej przez wichurę w celu utrzymania jej w należytym stanie. Organ odwoławczy dodał, że Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w B. Wydział Spraw Terenowych I w Suwałkach, tj. organ współdziałający z Wójtem Gminy K. w podjęciu zaskarżonej decyzji, w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] września 2017 r. uznał, że w pojęciu obiektu służącego prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej będą mieścić się takie inwestycje, których lokalizacja - ze względu na charakter i przeznaczenie - jest możliwa i uzasadniona tylko i wyłącznie na działce znajdującej się w strefie ochronnej wód. Ocenił, że w niniejszej sprawie z taką sytuacją nie mamy do czynienia. Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie mamy do czynienia z przypadkami wyjątkowymi, o jakich mowa w § 4 ust. 1 pkt 7 uchwały. Zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegu jeziora nie dotyczy także pięciu obszarów, terenów i obiektów, wymienionych w § 4 ust. 3 uchwały. Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie występuje żadne z odstępstw od zakazu zabudowy, o jakim mowa w powyższym przepisie, ponieważ: - działka o nr ewid. [...] nie leży na obszarze zwartej zabudowy miejscowości w granicach określonych w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Krasnopol (uchwała nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] maja 2001 r. ze zm.); - na przedmiotowej działce nie ma siedliska rolniczego; - działka przewidziana pod inwestycję nie jest terenem ogólnodostępnych kąpielisk, plaż i przystani wodnych; - na działce o nr ewid. [...] nie istnieją obiekty letniskowe, mieszkalne, usługowe oraz o funkcji mieszanej; - jezioro, przy którym położona jest przedmiotowa działka, ma powierzchnię 25,50 ha i maksymalną głębokość 5,5 m. Organ odwoławczy podał, że stanowisko to znajduje uzasadnienie w treści postanowienia organu współdziałającego, tj. Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w B. Wydziału Spraw Terenowych I w S. z dnia [...] września 2017 r. Podkreślono, że organ ten nie uzgodnił projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na odbudowie stodoły. Taki stan rzeczy niesie za sobą dwa następujące skutki: 1. decyzja ustalająca warunki zabudowy dla budynku planowanego do zrealizowania na terenie, na którym obowiązuje zakaz lokalizowania obiektów budowlanych, byłaby sprzeczna z przepisami odrębnymi, do których zaliczyć należy uchwałę nr [...] Sejmiku Województwa P. z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Pojezierze S."; 2. w myśl art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwymi organami. Oznacza to, że wójt gminy przy orzekaniu w przedmiocie warunków zabudowy związany jest stanowiskiem organów współdziałających. Uzgodnienie lub jego brak determinuje treść rozstrzygnięcia. Skoro w rozpoznawanej sprawie organ wyspecjalizowany w sprawach ochrony środowiska nie zgodziły się na ustalenie warunków zabudowy działki o nr ewid. [...] w sposób zaproponowany przez wnioskodawcę, to organy nie mogły wydać decyzji wnioskowanej przez inwestora. Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego wnieśli A. K. i B. W. i podali, że działka zakupiona przez B. W. (o nr ewid. [...]) wraz z usytuowaną na niej stodołą (budynkiem magazynowym) miała być uzupełnieniem zabudowy zagrodowej zlokalizowanej na działkach będących własnością A. K. (o nr ewid. [...] i [...]) i miała służyć racjonalnej gospodarce rolnej, a także rozszerzeniu działalności agroturystycznej (w odbudowanej stodole miały być składowane plony zebrane z użytków rolnych, a także przechowywane łódki i kajaki) oraz miała stanowić teren ogólnodostępny dla turystów. Zdaniem skarżących w niniejszej sprawie spełnione są wyjątki od zakazu lokalizowania obiektów w pasie szerokości 100 m od jeziora, polegające na możliwości usytuowania obiektu służącego racjonalnej gospodarce rolnej (§ 4 ust. 1 pkt 7 uchwały), obiektu stanowiącego uzupełnienie istniejącego siedliska rolniczego (§ 4 ust. 3 pkt 2 uchwały) i terenu ogólnodostępnych kąpielisk, plaż i przystani wodnych (§ 4 ust. 3 pkt 3 uchwały). Skarżący zarzucili, że orzekające w sprawie organy naruszyły art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, nieuwzględnienie słusznego interesu stron w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, całkowite pominięcie okoliczności, że odbudowa zniszczonej przez wichurę stodoły miała mieć miejsce na działce stanowiącej uzupełnienie siedliska rolniczego na działkach sąsiednich. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2018 r. sąd dopuścił dowód z treści uchwały nr [...] Sejmiku Województwa P. z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Pojezierza S". Pełnomocnik skarżących w załączniku do protokołu dodatkowo zarzucił, że uchwała z dnia 22 czerwca 2015 r. została podjęta na mocy upoważnienia zawartego w art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Zakaz o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 7 uchwały odpowiada treści obowiązującego w dacie podjęcia uchwały art. 24 ust. 1 pkt 8 ustawy. Z dniem 11 września 2015 r. zmianie uległ art. 24 ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody. Aktualnie ustawa o ochronie przyrody wprowadza ograniczenia tylko w zakresie ochrony krajobrazu gdy w grę wchodzi budowa nowych obiektów budowlanych a nie ich odbudowa jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Nadto podniesiono, że racjonalna gospodarka rolna to również walory estetyczne. Z punktu widzenia ochrony Krajobrazu Pojezierza S. bardziej racjonalna jest odbudowa zawalonego budynku niż pozostawienie go w stanie zagrażającym życiu i zdrowiu ludzi i negatywnie wpływającym na walory estetyczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności kwestionowanej decyzji. Przedmiotem kontroli Sądu w sprawie niniejszej jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy K. dotyczącą ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na odbudowie stodoły na działce o nr ewid. [...] wraz z urządzeniami infrastruktury technicznej na działce o nr ewid. [...], położonych w miejscowości C. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2017 r . poz. 1073 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa). Z przepisów tej ustawy wynika, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy). W myśl art. 61 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jednocześnie z treści art. 60 ust. 1 ustawy wynika, że decyzję o warunkach zabudowy organ wydaje po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy, decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w odniesieniu do innych niż wymienione w art. 53 ust. 4 pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Z akt sprawy wynika, że planowana na działkach o nr ewid. [...] i [...], inwestycja znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza S., a zatem decyzja o warunkach zabudowy dla tego terenu mogła zostać wydana dopiero po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska planowanej inwestycji. Uzgadnianie stanowi formę zajęcia stanowiska przez inny organ w postępowaniu o wydanie decyzji administracyjnej. Uzgodnienie, poprzedzające wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, zawiera ocenę prawną planowanego do realizacji przedsięwzięcia dokonaną przez organ administracji, który wypowiada się w ramach właściwych mu kompetencji. Poprzez uzgodnienie organ administracji wypowiada się o tym, czy realizacja planowanego przedsięwzięcia stosownie do proponowanych warunków zabudowy nie pociągnie za sobą naruszenia przepisów, których stosowanie leży we właściwości rzeczowej organu uzgadniającego, a wykracza poza właściwość rzeczową organu administracji właściwego do ustalenia warunków zabudowy. Uzgodnienie stanowi zatem ocenę, czy zmiany będące następstwem realizacji proponowanych warunków zabudowy nie doprowadzą do naruszenia obowiązujących przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie, po otrzymaniu projektu decyzji o warunkach zabudowy do uzgodnienia, RDOŚ postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. odmówił uzgodnienia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Wskazano, że inwestycja narusza zakaz określony w § 4 ust. 1 pkt 7 uchwały nr XII/94/15 Sejmiku Województwa Podlaskiego z dnia 22 czerwca 2015 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Pojezierze Sejneńskie" (Dz. Urz. Woj. Podl. z 2015 r., poz. 2122; dalej powoływana jako uchwała), gdyż inwestycja zlokalizowana jest w odległości mniejszej niż 100 m od jeziora B. Jednocześnie stwierdzono, że nie zachodzi żadna z przesłanek określonych w § 4 ust. 3 uchwały wyłączająca zastosowanie zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w odległości 100 m od linii brzegu jeziora. Wobec powyższego stanowiska organu uzgadniającego przyjęto w sprawie, że planowana inwestycja narusza przepisy odrębne, tj. ustawę z dnia 22 czerwca 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2013 r., poz. 627 ze zm.) oraz wydaną na jej podstawie ww. uchwałę. W konsekwencji odmówiono ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji z uwagi na brak zgodności z przepisami odrębnymi – art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy. Należy zauważyć, że organy orzekające są związane treścią postanowienia RDOŚ z dnia [...].09.2017r. co oznacza, że przy braku uzgodnienia nie mogą orzec sposób odmienny. Postanowienie to jest ostateczne, gdyż strona nie złożyła zażalenia do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. Sąd podziela stanowisko orzekających w tej sprawie organów, że planowana inwestycja narusza zakaz wynikający z § 4 ust. 1 pkt 7 uchwały, jak również że nie zostały spełnione przesłanki dopuszczające wyjątek od tej zasady uregulowane w § 4 ust. 3 uchwały. W szczególności wbrew zarzutom skargi nie można w sprawie niniejszej przyjąć, że zostały spełnione wyjątki od zakazu lokalizowania obiektów w pasie szerokości 100 m od jeziora, polegające na możliwości usytuowania obiektu służącego racjonalnej gospodarce rolnej (§ 4 ust. 1 pkt 7 uchwały), obiektu stanowiącego uzupełnienie istniejącego siedliska rolniczego (§ 4 ust. 3 pkt 2 uchwały) i terenu ogólnodostępnych kąpielisk, plaż i przystani wodnych (§ 4 ust. 3 pkt 3 uchwały). Zgodnie z treścią § 4 ust. 1 pkt 7 uchwały na Obszarze Chronionego Krajobrazu "Pojezierze S." zakazuje się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Przepis § 4 ust. 3 uchwały stanowi, że przedmioty zakaz nie dotyczy: 1) obszarów zwartej zabudowy miejscowości w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, gdzie dopuszcza się uzupełnianie zabudowy mieszkaniowej, usługowej i letniskowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegu wód, określonej poprzez połączenie istniejących budynków na przylegających działkach w rozumieniu ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.); 2) siedlisk rolniczych - w zakresie uzupełniania istniejącej zabudowy o obiekty do prowadzenia gospodarstwa rolnego, pod warunkiem nie przekraczania dotychczasowej linii zabudowy od brzegów wód; 3) terenów ogólnodostępnych kąpielisk, plaż i przystani wodnych; 4) istniejących obiektów letniskowych, mieszkalnych, usługowych oraz o funkcji mieszanej nie kolidującej z podstawowym i uzupełniającym przeznaczeniem terenu, zrealizowanych na podstawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc przed dniem 1 stycznia 2004 r., gdzie dopuszcza się ich odbudowę, rozbudowę lub nadbudowę w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.) w celu poprawy standardów ochrony środowiska oraz walorów estetyczno-krajobrazowych, pod warunkiem nie przybliżania zabudowy do brzegów wód, a także zwiększania istniejącej powierzchni zabudowy: a) o nie więcej niż 10m2 w przypadku budynków o powierzchni mniejszej lub równej 100m2, b) o nie więcej niż 10% w przypadku budynków o powierzchni powyżej 100m2; 5) zbiorników wodnych pochodzenia antropogenicznego o powierzchni nie większej niż 0,5 ha i o głębokości nie większej niż 3 m. W ocenie Sądu budynek stanowiący przedmiot inwestycji w realiach sprawy niniejszej nie może być zakwalifikowany do obiektu służącego prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej. Pojęcie "racjonalna gospodarka rolna" obejmuje, w ocenie Sądu, zorganizowane, charakteryzujące się pewnym stopniem zaawansowania technicznego lub ekonomicznego, powtarzalne działania służące działalności wytwórczej o charakterze rolniczym, zakładające planowanie tej działalności pod kątem uzyskiwania wymiernych korzyści – tak też WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 29 listopada 2011 r., II SA/Bk 494/11, pub. http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Prowadzeniu takiej działalności nie będzie odpowiadał, w ocenie Sądu, wnioskowany w sprawie niniejszej budynek. Zdaniem sądu wykorzystanie spornego budynku jest bliższe celom agroturystycznym niż rolniczym. Wynika to ze stanowiska samych skarżących, którzy podali, że budynek ma służyć rozszerzeniu działalności agroturystycznej (w odbudowanej stodole miały być składowane plony zebrane z użytków rolnych, a także przechowywane łódki i kajaki) oraz miała ona stanowić teren ogólnodostępny dla turystów. Także okoliczności faktyczne sprawy potwierdzają wniosek, że odbudowa stodoły nie będzie służyć prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej. Inwestor – A. K. jest właścicielem małego gospodarstwa rolnego o powierzchni 2,6 ha położonego w gminie K. Sama działka nr 74/6 jest niewielka ma powierzchnię 0,3079 ha. Część terenu tej działki pozostaje w użytkowaniu rolniczym. Pozostały teren porośnięty jest zielenią nieurządzoną i lasem. Na przedmiotowej działce nie prowadzi się upraw. Nie można zatem przyjąć, że lokalizacja na tej działce stodoły (budynku gospodarczego przeznaczonego do przechowywania płodów rolnych) będzie służyć prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej. Nie zachodzi również wyjątek określony w § 4 ust. 3 pkt 2 uchwały, albowiem działka nr [...] nie jest zabudowana a zatem planowana inwestycja nie może stanowić uzupełnienia istniejącej zabudowy siedliskowej. Nie można też w ocenie Sądu przyjąć, że stodoła na działce nr [...] będzie stanowić uzupełnienie zabudowy zagrodowej zlokalizowanej na działkach nr [...] i [...] stanowiących własność skarżącego. Działki te bowiem nie są położone w sąsiedztwie działki nr [...]. Nadto skarżący nie jest właścicielem działki nr [...]. Jako, że przedmiotowa działka nie jest zlokalizowana na terenie ogólnodostępnych kąpielisk, plaż lub przystani wodnych stwierdzić należy, że w sprawie nie ma również zastosowania wyjątek określony w § 4 ust. 3 pkt 3 uchwały. Prawidłowo również organy oceniły, że w sprawie nie zostały spełnione pozostałe wyjątki o których mowa w § 4 ust. 3 pkt 1, 4 i 5 uchwały. W świetle powyższego stwierdzić należy, że kwestionowana decyzja zasadnie odmawia ustalenia warunków zabudowy z uwagi na niespełnienie warunku o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy. Legalności tej decyzji nie podważa zarzut wydania decyzji na podstawie uchwały wprowadzającej zakaz o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 7 uchwały, który to zakaz jest sprzeczny z aktualną treścią przepisów ustawy o ochronie przyrody. Uchwała z dnia 22 czerwca 2015 r. została wydana na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2013 r., poz. 627 ze zm.). Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 8, obowiązującym na datę wydania uchwały, na obszarze chronionego krajobrazu mógł być wprowadzony zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Przepis ten, jak słusznie wskazuje pełnomocnik skarżących, z dniem 11 września 2015 r. został zmieniony przez art. 9 pkt 8 lit. a ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. (Dz.U. z 2015 r., poz. 774) i otrzymał następujące brzmienie - na obszarze chronionego krajobrazu może być wprowadzony zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od: a) linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, b) zasięgu lustra wody w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących przy normalnym poziomie piętrzenia określonym w pozwoleniu wodnoprawnym, o którym mowa w art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne - z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Z powyższego wynika, że na datę wydawania decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy w sprawie niniejszej z jednej strony obowiązywała już nowa treść art. 24 ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody z drugiej strony nadal obowiązywała uchwała Sejmiku Województwa P. z dnia [...] czerwca 2015 r. uwzględniająca treść art. 24 ust. 1 pkt 8 sprzed nowelizacji. W ocenie Sądu dopóki uchwała ta nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego może stanowić podstawę orzekania organów administracji publicznej. Nadto w ocenie Sądu bezzasadne pozostają zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów procesowych, gdyż organy orzekając w przedmiotowej sprawie zachowały wszystkie zasady wynikające z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, jak również przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono przepisów prawa procesowego. Stosownie do treści art. 7 i 77 K.p.a. organy administracji publicznej podjęły wszystkie niezbędne czynności mające na celu zebranie całego materiału dowodowego i dokonały jego rzetelnej oceny (art. 80 K.p.a.). Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.