II SA/Bk 220/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi B. K. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] lutego 2016 r., znak [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia o uchyleniu postanowienia i umorzeniu postępowania w sprawie prac budowlanych polegających na wykopaniu rowu postanawia odrzucić skargę. , W piśmie z dnia [...] marca 2016 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżąca B. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] stycznia 2016 r., znak [...] uchylające postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania i umarzające postępowanie w organie I instancji oraz na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] lutego 2016 r., znak [...] odmawiające uzupełnienia postanowienia własnego z dnia [...] stycznia 2016 r. Skargi te zostały rozdzielone. Skarga na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] stycznia 2016 r., znak [...], której przedmiotem jest odmowa wszczęcia postępowania będzie rozpoznana pod sygnaturą akt II SA/Bk 219/16. Niniejsza sprawa dotyczy zaś postanowienia P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 1 lutego 2016 r., Zaskarżonym postanowieniem, wydanym na podstawie art. 111 § 1b w związku z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.), organ odmówił uzupełnienia własnego postanowienia z dnia [...] stycznia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia i umorzenia postępowania w organie pierwszej instancji w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie prac budowlanych polegających na wykopaniu rowu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest sprawdzić, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu, a także czy skarga jest dopuszczalna ze względów formalnych. Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Należy przez to rozumieć sytuację, w której stronie przysługuje środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeśli taki środek nie przysługuje, to złożenie skargi na dany akt czyni skargę niedopuszczalną i skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. odmawiające uzupełnienia postanowienia tego organu. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 111 § 1 k.p.a., zgodnie z którym strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Powyższy przepis, na mocy art. 126 k.p.a., stosuje się odpowiednio do postanowień. Postępowanie prowadzone na skutek wniesienia żądania na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego, zaś postanowienie wydane po jego rozpatrzeniu ma charakter incydentalny. Konstrukcja instytucji uzupełnienia decyzji (postanowienia) powoduje, iż orzeczenie o uzupełnieniu lub jego odmowa nie ma samodzielnego bytu prawnego, a pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domagała się strona, w tym również dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym). Jego wydanie ma tylko ten skutek, iż termin dla strony do wniesienia odwołania (zażalenia), powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia jej odpowiedzi (art. 111 § 2 w związku z art. 126 k.p.a.). Oznacza to, że na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji lub postanowienia nie służy zażalenie, nie jest to postanowienie kończące postępowanie, ani też rozstrzygające sprawę co do istoty. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. w zaskarżonym postanowieniu zasadnie wskazał na niezaskarżalność w administracyjnym toku instancji postanowienia w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia. Pouczenie w tym zakresie było jasne i precyzyjne. Zaskarżone postanowienie o odmowie uzupełnienia postanowienia nie podlega też zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Jak wynika z treści art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżone postanowienie nie mieści się w katalogu postanowień wymienionych w przytoczonym przepisie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie posiada zatem kompetencji do rozpoznania merytorycznego i oceny przedmiotowego postanowienia wydanego na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. Wniesiona skarga jako niedopuszczalna podlega zatem odrzuceniu w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.