II SA/Bk 220/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 marca 2025 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 30 sierpnia 2024 r. nr AB-II.7840.9.2.2024.AR w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności w przedmiocie pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 (dwustu) złotych. Wojewoda Podlaski decyzją z dnia 30 sierpnia 2024 r. nr AB-II.7840.9.2.2024.AR odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Białegostoku z 16 stycznia 2023 r. nr 27/2023. W podstawie prawnej swojej decyzji Wojewoda podał art. 157 § 1 i § 2 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej jako: k.p.a.). W pouczeniu wskazał, że od niniejszej decyzji stronom służy odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie za pośrednictwem Wojewody Podlaskiego w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na opisaną decyzję Wojewody wniósł M. G. W dniu 21 lutego 2025 r. skarżący uiścił wpis w wysokości 200,00 zł (wpisany do rejestru dochodów pod poz. 333 - k. 25). W odpowiedzi na skargę Wojewoda wskazał na brzmienie at. 88a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (Dz. U. 2024 r. poz. 725, dalej jako: p.b.) i podkreślił, że od decyzji Wojewody z 30 sierpnia 2024 r. nie przysługiwała skarga do sądu administracyjnego, a odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do przepisu art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody wydana na podstawie art. 157 § 1 i § 2 oraz art. 158 § 1 k.p.a., a więc decyzja kończąca postępowanie zainicjowane wnioskiem strony skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Białegostoku. Nie ulega przy tym wątpliwości, że decyzja wydana w postępowaniu o stwierdzenie nieważności jest decyzją w nowej sprawie, a więc decyzją pierwszej instancji, i służy od niej odwołanie (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 12 marca 1981 r., sygn. akt SA 472/81, opubl. ONSA 1981, Nr 1, poz. 21). Zgodnie z art. 127 § 2 k.p.a., właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Sąd doszedł zatem do przekonania, że od decyzji Wojewody z dnia 30 sierpnia 2024 r. skarżącemu służyło odwołanie do organu wyższego stopnia, którym stosownie do art. 88a ust. 1 pkt 1 p.b. jest w niniejszej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. Wojewoda w zaskarżonej decyzji zawarł stosowne pouczenie. Przedmiotowa decyzja Wojewody nie jest decyzją ostateczną w rozumieniu art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., ponieważ służyło od niej odwołanie do organu wyższego stopnia. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę należało odrzucić, o czym orzeczono w pkt I sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu uiszczonego od pisma odrzuconego orzeczono w pkt 2 sentencji postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.