II SA/Bk 225/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 06 października 2009 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. N. Ś. [...] w B. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] ([...]); 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Wojewody P. na rzecz strony skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. N. Ś. [...] w B. kwotę 500,00 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów wpisu sądowego. Wojewoda P. zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...], na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 82 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. N. Ś. [...] i [...] w B. od decyzji Prezydenta Miasta B. nr [...] z dnia [...] grudnia 2008r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Panu Z. K. pozwolenia na budowę obejmująca rewaloryzację zabytkowej oficyny – roboty budowlane polegające na odtworzeniu stanu pierwotnego oraz dobudowę do oficyny budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i parkingiem podziemnym wraz z budową częściowo zadaszonego dojazdu z miejscami postojowymi na działkach nr [...]/[...],[...]/[...],[...]/[...] i [...]/[...], położonych przy ul. N. Ś. w B., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne: Wnioskiem z dnia 27 października 2008 r. Pan Z. K. wystąpił do Prezydenta Miasta B. o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę obejmującym rewaloryzację zabytkowej oficyny – roboty budowlane polegające na odtworzeniu stanu pierwotnego oraz dobudowę do oficyny budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i parkingiem podziemnym wraz z budową częściowo zadaszonego dojazdu z miejscami postojowymi, na działkach nr [...]/[...],[...]/[...],[...]/[...] i [...]/[...], położonych przy ul. N. Ś. w B. Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Panu Z. K., pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ stwierdził, iż projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] września 2005r. znak [...] oraz ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] czerwca 2008r. znak [...], ponadto jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1pkt 1 b Prawa budowlanego. Z rozstrzygnięciem Prezydenta Miasta B. nie zgodziła się Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. N. Ś. [...] i [...] i wniosła odwołanie do Wojewody P., zarzucając kwestionowanej decyzji naruszenie art. 7, 8, 9, 10, 77, 80 i 81 kpa oraz postanowienia rozdziałów 1, 2, 3, 4 i 5 zawartych w dziale II rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W uzasadnieniu podniesionych zarzutów podniesiono, że Wspólnota w toczącym się postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie otrzymała decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. o warunkach zabudowy, a w konsekwencji jako strona bez własnej winy nie brała udziału w tym postępowaniu. Ponadto, zdaniem skarżącej, planowana inwestycja będzie uciążliwa dla mieszkańców ponad przeciętną miarę ze względu na jej dużą wysokość i bliską odległość projektowanego podziemnego parkingu z częściowo zadaszonym dojazdem od budynków Wspólnoty, hałas, drgania i stężenie spalin spowodowane ruchem samochodów. W opinii skarżącej wnioskowane przedsięwzięcie skutkować będzie pozbawieniem członków Wspólnoty możliwości dojazdu do własnej nieruchomości, a ponadto stanowić może zagrożenie dla istniejących budynków, albowiem z opracowanej dokumentacji projektowej nie wynika, że zostały przeprowadzone stosowne badania gruntu i ekspertyza odnośnie zagrożenia. W piśmie uzupełniającym odwołanie podkreślono, iż opracowana dokumentacja projektowa nie rozwiązuje wszystkich zagadnień związanych z przebudową urządzeń podziemnych znajdujących się na nieruchomości inwestora, a służących sąsiednim budynkom oraz odprowadzania wód opadowych ze względu na istniejące różnice w ukształtowaniu terenu. Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] Wojewoda P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ odwoławczy ustalił, że inwestor wraz z wnioskiem przedłożył kompletne dokumenty do wydania pozwolenia na budowę, a tym samym spełnił wymogi art. 33 ust.2 pkt 1, 2 i 3 Prawa budowlanego. W analizowanej sprawie zachowany został również art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, albowiem projekt budowlany stanowiący podstawę do wydania pozwolenia na budowę, zawiera wymagane opinie, pozwolenia i sprawdzenia. Odnosząc się z kolei do zarzutu Wspólnoty, jakoby usytuowanie projektowanej inwestycji naruszało prawo miejscowe, organ powołał się na pkt 2 decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] września 2005r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z którym obszar na którym usytuowano inwestycję stanowi centrum miasta, z podstawową funkcją zabudowy usługowo- mieszkaniowej. Na tej podstawie organ stwierdził, że planowana inwestycja nie będzie kolidowała ani z tą funkcją, ani z zagospodarowaniem terenu przyległego. Ustosunkowując się natomiast do zarzutu, że Wspólnota bez własnej winy nie otrzymała ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] czerwca 2008r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wyjaśnił, iż w tej odrębnej kwestii służy Wspólnocie prawo zwrócenia się do Prezydenta Miasta w trybie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Za nietrafny organ uznał również zarzut Wspólnoty, jakoby projektowana inwestycja należała do inwestycji mogących w tym zakresie pogorszyć stan środowiska, albowiem bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi określa się i ocenia wyłącznie dla inwestycji ujętych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Skoro zaś planowana inwestycja nie jest objęta w/w rozporządzeniem, tym samym nie jest zaliczana do inwestycji uciążliwych dla zabudowy mieszkaniowej, ani obniżających standard zamieszkania ponad przeciętną miarę, poprzez zwiększony ruch samochodowy, wzrost poziomu hałasu i drgań. W dalszej części organ stwierdził, iż z dołączonej do projektu budowlanego analizy nasłonecznienia i zacienienia wynika, że w przypadku planowanej inwestycji zostały zachowane wymogi § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Oznacza to, iż zamierzony budynek został tak zaprojektowany, aby nie przesłaniać okien pomieszczeń mieszkalnych istniejących budynków wielorodzinnych, dlatego też realizowana inwestycja, wbrew obawom Wspólnoty, nie pogorszy warunków użytkowych nieruchomości sąsiednich. Odnosząc się z kolei do zarzutu, iż zatwierdzony projekt budowany nie zawiera uzgodnionej koncepcji przebudowy urządzeń podziemnych kolidujących z projektowaną inwestycją, organ wyjaśnił, iż zgodnie z § 26 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie działka przewidziana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinna mieć zapewnioną możliwość przyłączenia uzbrojenia działki lub bezpośrednio budynku do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej elektroenergetycznej i ciepłowniczej. Natomiast przebudowa istniejących urządzeń podziemnych kolidujących z omawianą inwestycją nie została nią objęta, ponieważ jak przedstawiono w projekcie, będzie ona przedmiotem oddzielnego opracowania, podlegającego zatwierdzeniu. Odpowiadając na kolejny zarzut odwołania, że projektowany parking będzie uciążliwy, a Wspólnota zostanie pozbawiona dojazdu, organ wyjaśnił, że projektowany parking z miejscami postojowymi i z częściowo zadaszonym dojazdem w formie bramy wjazdowej usytuowano w podziemnej części działek nr [...]/[...],[...]/[...] i [...]/[...], a działki te nie sąsiadują bezpośrednio z terenem, na którym znajdują się budynki Wspólnoty, gdyż oddziela je pas grunt stanowiący własność Gminy B. Ponadto, jak podkreślił organ odwoławczy, inwestor zobowiązał się do wybudowania 10 miejsc parkingowych przy w/w dojeździe, które będą ogólnie dostępne, dlatego też nietrafny jest zarzut, iż w wyniku realizacji wnioskowanej inwestycji pogorszeniu ulegną warunki ruchu i postoju pojazdów dostawczych, komunalnych i pogotowia ratunkowego. Zdaniem organu II instancji, zgromadzony materiał dowodowy zawiera również ocenę aktualnych warunków geologiczno – inżynierskich i stanu posadowienia projektowanej inwestycji, dlatego też nietrafny jest zarzut Wspólnoty, że nie zostały przeprowadzone stosowne badania gruntu. Końcowo Wojewoda stwierdził, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany spełnia wymogi obowiązujących przepisów prawa, dlatego też organ I instancji nie miał prawa odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Analiza materiału dowodowego wykazała również, że w przedmiotowej sprawie zachowane są ustalenia art. 10 §1 kpa, albowiem organ I instancji zapewnił stronom czynny udział w każdym stadium postępowania administracyjnego, a przed wydaniem skarżonej decyzji umożliwił wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań. W związku z powyższym bezpodstawny jest zarzut naruszenia przepisów art. 7, 8, 9, 10, 77, 80 i 81 Kpa. Na powyższą decyzję Wojewody P. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożyła Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. N. Ś. [...] i [...] w B. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: a) art. 7 Kpa, bowiem organ administracji powołany jest do strzeżenia praworządności i z tego tytułu musi dbać o zgodne z prawem działanie wszystkich uczestników postępowania, chroniąc interes społeczny i słuszny interes jednostki; b) art. 8 Kpa poprzez nie respektowanie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa; c) art. 10§1 Kpa poprzez niedopuszczenie wspólnoty jako strony w każdym stadium procesu inwestycyjnego, w związku z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. W uzasadnieniu swojego stanowiska skarżąca powtórzyła w większości zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Uzupełniająco wskazała, iż w postępowaniu odwoławczym należało ustalić, czy organ I instancji nie naruszył przepisów prawa, albowiem celem postępowania odwoławczego nie jest poszukiwanie faktów, lecz ustalenie faktów prawotwórczych determinujących wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej powoływanej: p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem. Dokonując takiej kontroli sąd bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Czyni się to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, ale rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 §1 p.p.s.a.). Oznacza to obowiązek wzięcia pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria należy stwierdzić, że skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty zasługują na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, że w rozpoznawanej sprawie zakresem kontroli Sądu objęta jest decyzja Wojewody P. z dnia [...]lutego 2009 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] grudnia 2008r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Panu Z. K. pozwolenia na budowę obejmująca rewaloryzację zabytkowej oficyny – roboty budowlane polegające na odtworzeniu stanu pierwotnego oraz dobudowę do oficyny budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i parkingiem podziemnym wraz z budową częściowo zadaszonego dojazdu z miejscami postojowymi na działkach nr [...]/[...],[...]/[...],[...]/[...] i [...]/[...], położonych przy ul. N. Ś. w B. W związku z tym zarzuty skargi dotyczące decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] czerwca 2008 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie mogły być uwzględnione, albowiem decyzja ta jest ostateczna i jej wzruszenia można dochodzić wyłącznie w trybie nadzwyczajnym. Jak stanowi, bowiem art. 16 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne i mogą być uchylone lub zmienione tylko w drodze trybów szczególnych w przypadkach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. (tak: NSA w wyroku z dnia 27.10.1999r. sygn akt IV SA 1104/96 LEX nr 47780). Z tego względu podważenie prawidłowości ostatecznej decyzji administracyjnej na tej podstawie, że strona bez własnej winy nie brała udziału na etapie postępowania o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 10 Kpa), możliwe jest tylko w wyniku wznowienia tego postępowania administracyjnego, a nie w drodze zarzutów do decyzji zatwierdzającej projekt i udzielającej pozwolenia na budowę. Zgodnie, bowiem z art.145 §1 pkt 4 Kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wznowienie jednak postępowania z powyższej przyczyny następuje tylko na żądanie strony (art. 147 Kpa). W kontrolowanym postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę organ I instancji zawiadomił wszystkie strony (w tym skarżącą Wspólnotę) o wszczęciu postępowania oraz poinformował je o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i zgłoszenia ewentualnych uwag, wniosków i zastrzeżeń przed wydaniem skarżonej decyzji (pismo z dnia 4 listopada 2008r.). Także organ II instancji prowadząc postępowanie odwoławcze powiadomił strony o zebranym materiale dowodowym i możliwości zapoznania się z nim (pismo z dnia 19 stycznia 2009r.). W tych okolicznościach należy uznać, iż dyspozycja art. 10 § 1 Kpa nie została naruszona, zaś Wspólnota, wbrew zarzutom skargi, miała możliwość czynnego udziału w każdym stadium postępowania zatwierdzającym projekt budowlany i udzielający pozwolenia na budowę. Zgodnie z treścią art. 32 ust. 1 ustawy 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (DZ.U. nr 156, poz. 1118) pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, wymaganego przepisami o ochronie środowiska oraz uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust.4 ustawy Prawo budowlane). W myśl zaś art. 35 ust.1 cytowanej ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także konieczne zaświadczenia. Przywołane wyżej przepisy prawa określają zakres prowadzonego przez organy administracji architektoniczno - budowlanej postępowania wyjaśniającego, precyzując także zakres badania złożonego przez inwestora wniosku. W rozpoznawanej sprawie z racji braku na terenie gdzie projektowana jest przedmiotowa inwestycja, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, konieczne było sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z: - ostateczną decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...] września 2005r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji planowanej na działkach nr [...]/[...],[...]/[...] i [...]/[...] położonych przy ul. N. Ś. w B., polegającej na remoncie, zmianie sposobu użytkowania na funkcję mieszkaniową zabytkowej oficyny wraz z jej wewnętrzną przebudową; dobudowie do oficyny budynku o funkcji usługowo – mieszkalnej oraz realizacji niezbędnej infrastruktury technicznej i miejsc postojowych, wraz z obsługą komunikacyjną inwestycji przez działkę nr [...]/[...], oraz - ostateczną decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zjazdu w pasie drogowym ul. N. Ś. w B., dojazdu częściowo zadaszonego z miejscami parkingowymi na działce nr[...]/[...], rewaloryzacji oficyny na części działki nr [...]/[...] z możliwości wykonania dodatkowych otworów okiennych i budowie balkonów w nowej części dobudowanej, poprzez wysunięcie na działkę nr[...]/[...]. Powyższe decyzje, zdaniem Sądu, określiły nie tylko lokalizację projektowanych miejsc parkingowych, ale także ich rodzaj. Wbrew jednak stanowisku inwestora oraz orzekających w sprawie organów w żadnej z w/w decyzji nie ma mowy o ustaleniu warunków na budowę parkingu podziemnego. Co prawda w decyzji z dnia [...] czerwca 2008r. organ zawarł stwierdzenie, że "w przypadku budowy podziemnego parkingu należy przedłożyć do akceptacji przez P. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków projekt zabezpieczenia zabytkowych budynków", jednakże należy je poczytać jako wniosek de lege ferenda. Analizowany zapis nie jest, bowiem jednoznaczny z ustaleniem warunków zabudowy dla parkingu podziemnego. W ocenie Sądu organy administracyjne błędnie też utożsamiają pojęcia miejsca parkingowego z garażem podziemnym. Tymczasem jak wynika z rozdziału 10 rozporządzenia z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75 poz. 690 z późn.zm.) garażem (naziemnym i podziemnym) jest samodzielny obiekt budowlany lub część innego obiektu służąca do przechowywania i bieżącej, niezawodowej obsługi samochodów osobowych (§ 102). Garaż podziemny musi spełniać dodatkowe wymogi, o jakich mowa w §105 cytowanego rozporządzenia, oraz wymagania przeciwpożarowe, o których stanowi §274 tego rozporządzenia. Z powyższego można wyprowadzić wniosek, że czym innym jest miejsce parkingowe nadziemne, a czym innym garaż podziemny, dlatego też pojęcia te nie mogą być rozumiane jednolicie. Również same organy administracji nie są w tym względzie konsekwentne, albowiem w decyzji ustalające warunki zabudowy z dnia 12 marca 2002r. była mowa wyraźnie o miejscach postojowych w piwnicy (dorozumiane garaże podziemne), zaś w decyzjach z dnia [...] września 2005r. oraz [...] czerwca 2008r. wyłącznie o miejscach parkingowych. Skoro, zatem aktualne warunki zabudowy nie precyzują, że miejsca parkingowe będą w podziemiu, przyjąć należy, że chodzi o nadziemne miejsca parkingowe. Należy podkreślić również, że miejsca parkingowe są odrębną kategorią wyszczególnioną w Rozdziale 3 (§18-21) cytowanego wyżej rozporządzenia, dlatego błędem jest ich utożsamianie z garażami podziemnymi. Ponadto, jak słusznie zauważa skarżąca Wspólnota, brak jest w materiale zgromadzonym w sprawie wyników badań geologiczno-inżynierskich podłoża, które by wyjaśniały kwestię wybudowania na wnioskowanym terenie garażu podziemnego. Za błędne należy uznać również nie zamieszczenie w petitum decyzji zatwierdzającej projekt i udzielającej pozwolenia na budowę ilości pięter (kondygnacji) dobudowanego do oficyny budynku mieszkalnego. Powyższe uchybienie, zdaniem Sądu, jest istotne, albowiem projekt budowlany jest integralną częścią pozwolenia na budowę, w której powinny być zawarte wszystkie istotne elementy inwestycji. Tym samym projekt budowlany, mimo że jest integralną częścią pozwolenia na budowę nie może stanowić o treściach, których brak jest w petitum decyzji. Treść decyzji musi być zgodna z projektem technicznym inwestycji. Dodatkowo należy zauważyć, że analiza nasłonecznienia i zacienienia budynków sąsiednich zawarta w aktach administracyjnych nie spełnia podstawowych wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.Nr 65 poz. 690 ze zm.). Niezrozumiałym jest również zacytowany przez organ zapis, iż "mieszkania budynku istniejącego posiadają dwustronne doświetlenie od strony przeciwnej", który trudno uznać za zbadanie nasłonecznienia budynku skarżących. W związku natomiast z tym, iż szczegółowe wyjaśnienia organu w zakresie nasłonecznienia i zacienienia budynku sąsiednich zostały złożone dopiero w piśmie procesowym z dnia 12 grudnia 2009 r., a pismo to zostało złożone już po zamknięciu rozprawy, Sąd nie mógł wziąć ich pod uwagę przy rozstrzygnięciu. Powyższe uchybienie, w ocenie Sądu, pozwalają na stwierdzenie, że w sprawie, naruszone zostały przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego nakładające na organy obowiązek wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, rozważenia wszystkich okoliczności i należytego uzasadnienia podjętej decyzji. W ocenie Sądu organy orzekające nie dołożyły należytej staranności w kontrolowanym postępowaniu, w szczególności mając na uwadze wielkość inwestycji i nakłady finansowe poniesione przez inwestora. Pobieżnie oceniono złożony wniosek, popełniono szereg błędów, które organ próbował sanować po zamknięciu rozprawy. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. "c" ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną przez nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Rozpoznając sprawę ponownie organy będą miały na względzie powyższe wskazówki oraz uwagi i uwzględnią je przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Konsekwencją uwzględnienia skargi było orzeczenie z urzędu o wstrzymaniu wykonania zaskarżonych decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku (art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisu art. 200 cytowanej ustawy.