II SA/Bk 226/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk (spr.), po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 maja 2026 r. sprawy ze sprzeciwu M. sp. z o.o. w W. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 25 lutego 2026 r. nr 408.23/G-6/XV/26 w przedmiocie wymierzenia opłaty z tytułu magazynowania odpadów oddala sprzeciw. Zaskarżoną sprzeciwem decyzją z 25 lutego 2026r. nr 408.23/G-6/XV/26 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku (dalej: "SKO", "Kolegium") uchyliło w całości decyzję Marszałka Województwa Podlaskiego (dalej: "Marszałek") z dnia 31 grudnia 2025r. nr DOS-VII.7253.3.2023.AZ wymierzającą M. sp. z o.o. w W. (dalej: "Skarżąca", "Spółka") opłatę z tytułu magazynowania odpadów na terenie C. w S. (dalej: "C.") bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania odpadów w okresie od dnia 6 lutego 2020 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. w wysokości 101.662.646,00 zł (słownie: sto jeden milionów sześćset sześćdziesiąt dwa tysiące sześćset czterdzieści sześć złotych); określającą wysokość zaległości w opłacie za korzystanie ze środowiska; zobowiązującą do wpłaty zaległości w opłacie za korzystanie ze środowiska z tytułu magazynowania odpadów na terenie C. wraz z odsetkami za zwłokę obliczonymi jak dla zaległości podatkowych. Kolegium, uchylając decyzję organu I instancji, przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Rozstrzygnięcie to wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Marszałek decyzją z 15 października 2018 r., nr DOS-II.7222.1.9.2017, cofnął Spółce bez odszkodowania pozwolenie zintegrowane na eksploatację instalacji do unieszkodliwiania odpadów innych niż niebezpieczne o zdolności przetwarzania ponad 50 ton na dobę z wykorzystaniem obróbki biologicznej oraz obróbki wstępnej odpadów przeznaczonych do termicznego przekształcenia, do odzysku lub kombinacji odzysku unieszkodliwiania o zdolności przetwarzania ponad 75 ton odpadów na dobę z wykorzystaniem obróbki biologicznej oraz obróbki wstępnej odpadów przeznaczonych do termicznego przekształcenia oraz instalacji i urządzeń będących w powiązaniu technologicznym i funkcjonalnym z ww. instalacjami, wchodzącymi w skład C., zlokalizowanego w S. przy ul. [...] - decyzja Marszałka Województwa z 23 grudnia 2014 r. (nr DIS-V.7222.1.21.2014), zmieniona decyzjami Marszałka z 2 marca 2015 r. (nr DIS-IV.7222.1.7.2015) oraz z 4 stycznia 2017 r. (nr DOS-II.7222.1.20.2016). Minister Klimatu decyzją z dnia 5 lutego 2020r. nr DZŚ-III.285.52.2018.AT.18, utrzymał w mocy ww. decyzję cofającą Spółce bez odszkodowania pozwolenie zintegrowane. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie wywiodła Spółka. Wskutek rozpatrzenia wniosku złożonego przez Spółkę WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 29 maja 2020 r. (sygn. akt IV SA/Wa 877/20) wstrzymał wykonanie decyzji Ministra Klimatu z dnia 5 lutego 2020 r., jednakże postanowienie to zostało uchylone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2020 r. (sygn. akt II OZ 773/20). Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 7 grudnia 2020 r. odmówił wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2021 r. (sygn. akt II OZ 273/21) oddalił zażalenie złożone przez Spółkę na to postanowienie. Rozpoznając z kolei merytorycznie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 września 2021 r. (sygn. akt IV SA/Wa 877/20) oddalił skargę Spółki na ww. decyzję Ministra Klimatu z dnia 5 lutego 2020r. Powyższy wyrok stał się prawomocny, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 maja 2025 r. sygn. akt III OSK 65/22 oddalił złożoną przez Spółkę - skargę kasacyjną. W ten sposób decyzja Marszałka Województwa Podlaskiego z dnia 15 października 2018 r. (znak: DOS-11.7222.1.9.2017) w przedmiocie cofnięcia Spółce pozwolenia zintegrowanego stała się ostateczna i prawomocna. W dniu 23 lutego 2022 r. Marszałek, działając na podstawie art. 61 §1 i 4 k.p.a. w związku z art. 288 ust. 1 pkt 1 oraz art. 293 ust. 1 i 2 ustawy 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2024 r., poz. 54, dalej: "P.o.ś."), wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie wymierzenia opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska z tytułu magazynowania odpadów na terenie C., tj. na działkach o nr ewid. [...] (obręb W.) i [...] (obręb S.), bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania odpadów w okresie od dnia 6 lutego 2020 r. do dnia 31 grudnia 2020r. Po zebraniu całości materiału dowodowego w sprawie i jego szczegółowej analizie, Marszałek decyzją z dnia 31 marca 2025 r. wymierzył Spółce opłatę z tytułu magazynowania odpadów na terenie C., tj. na terenie działek o nr ewid. [...] (obręb W.) i [...] (obręb S.) bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania odpadów w okresie od dnia 6 lutego 2020 r. do dnia 31 grudnia 2020r. w wysokości 101.662.646,00 zł jednocześnie określając Spółce wysokość zaległości w opłacie za korzystanie ze środowiska w ww. wysokości za 2020 r. oraz zobowiązując Spółkę do wpłaty zaległości w przedmiotowej opłacie za korzystanie ze środowiska w 2020 r. w wysokości 101.662.646,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę obliczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia 1 kwietnia 2021 r. do dnia uregulowania określonej tą decyzją zaległości włącznie z tym dniem na wskazany rachunek bankowy. SKO decyzją z dnia 19 maja 2025 r. nr 408.75/G-6/XV/25 uchyliło zaskarżoną decyzję Marszałka z dnia 31 marca 2025 r. w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W ocenie Kolegium kwestią wymagającą potwierdzenia było to, czy faktycznie wszystkie odpady magazynowane były w sposób nieselektywny. Skarżąca Spółka w odwołaniu wskazała na ustalenia zawarte w protokole kontroli nr WIOŚ-BL 240/2020, które następnie znalazły się w decyzji PWIOŚ z dnia 17 listopada 2021 r. Organ II instancji zwrócił uwagę, iż przedmiotowe dokumenty (ww. decyzja i protokół) nie znalazły się w aktach sprawy. SKO podniosło również, iż w dokumencie "Operat techniczny. Obliczenie objętości odpadów komunalnych w S. " z 21 grudnia 2020 r. ustalono na str. 10, iż suma objętości zdeponowanych odpadów wyniosła 94368 m3 na dzień 9 grudnia 2020 r., a z tego samego opracowania wynika także, że magazyn nr 1 hałda nr 1 to odpady posortowane (str. 7). W ocenie Kolegium, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy koniecznym jest odniesienie się do podnoszonych przez Stronę ustaleń PWIOŚ zawartych w niedołączonych do akt sprawy protokole kontroli nr WIOŚ-BL 240/2020 i decyzji PWIOŚ z dnia 17 listopada 2021 r. (znak WI.7062.18.2021. MG), jak i do ustaleń zawartych w "Operacie technicznym ... " z dnia 21 grudnia 2020 r. Okoliczności te, zdaniem Kolegium, mogą mieć wpływ na wysokość opłaty podwyższonej i z tego powodu decyzja organu I instancji podlegała uchyleniu. Powyższa decyzja została zaskarżona przez Spółkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, który wyrokiem z dnia 4 lipca 2025 r. sygn. II SA/Bk 1128/25 oddalił wniesiony przez Spółkę - sprzeciw. Realizując zalecenia zawarte w rozstrzygnięciu SKO, Marszałek w dniu 27 maja 2025r. zwrócił się do PWIOŚ z prośbą o przekazanie kopii dokumentów w postaci protokołu kontroli nr WIOŚ-BL 240/2020 i decyzji PWIOŚ z dnia 17 listopada 2021 r. Wskazane dokumenty zostały przesłane przez PWIOŚ w dniu 3 czerwca 2025 r. W dniu 26 września 2025r. organ I instancji uzyskał z kolei informację, iż Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: "GIOŚ") decyzją z dnia 6 sierpnia 2025 r. znak: DKO-WOK.401240.2023.L.Sz uchylił decyzję PWIOŚ z dnia 17 listopada 2021 r. znak: WL7062.18.2021.MG i orzekł o wymierzeniu kary administracyjnej w wysokości 50.000 zł. W tych okolicznościach Marszałek w dniu 31 grudnia 2025r. wydał opisaną na wstępie decyzję w sprawie wymierzenia Spółce opłaty z tytułu magazynowania odpadów bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania odpadów, określenia wysokości zaległości w opłacie za korzystanie ze środowiska oraz zobowiązania do wpłaty zaległości w opłacie za korzystanie ze środowiska z tytułu magazynowania odpadów wraz z odsetkami za zwłokę. Nie zgadzając się z powyższą decyzją Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła odwołanie do Kolegium. Opisaną na wstępie decyzją z 25 lutego 2026 r. Kolegium uchyliło w całości decyzję Marszałka oraz przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W pierwszej kolejności, nawiązując do stanu faktycznego sprawy, Kolegium wyjaśniło, że wprawdzie WSA w Warszawie postanowieniem z dnia z dnia 29 maja 2020 r. (sygn. akt IV SA/Wa 877/20) wstrzymał wykonanie decyzji Ministra Klimatu z dnia 5 lutego 2020 r. utrzymującej w mocy decyzję Marszałka w przedmiocie cofnięcia pozwolenia zintegrowanego, jednakże postanowienie to zostało zaskarżone i poddane kontroli instancyjnej. Ostatecznie postanowienie to nie uzyskało waloru prawomocności, albowiem NSA w postanowieniu z dnia 13 października 2020r. dokonał negatywnej oceny zaskarżonego postanowienia, stwierdzając, iż Sąd I instancji nie wyważył w tej sprawie innych wartości, jak ochrona środowiska oraz życia i zdrowia ludzi. Wstrzymanie wykonalności decyzji Ministra miało więc charakter tymczasowy, zostało uchylone w toku kontroli instancyjnej i nie mogło stanowić zabezpieczenia Spółki przed uznaniem, iż od dnia wydania decyzji przez Ministra Klimatu utrzymującej w mocy decyzję Marszałka w przedmiocie cofnięcia pozwolenia zintegrowanego, Spółka magazynowała odpady bez decyzji określającej miejsce i sposób magazynowania oraz skutkami finansowymi w postaci opłaty podwyższonej. W tym zakresie Kolegium dodatkowo powołało się na wyrok WSA w Białymstoku z dnia 27 lipca 2021 r. (sygn. II SA/Bk 180/21), w którym sąd stwierdził, że "skoro w chwili wyrokowania w niniejszej sprawie, w obrocie prawnym funkcjonuje już postanowienie NSA z dnia 20 kwietnia 2021 r. (III OZ 273/21) oddalające ww. zażalenie, to powołana w tym względzie argumentacja utraciła rację bytu. Kwestia wymagalności decyzji Ministra Klimatu została bowiem przesądzona w postępowaniu wpadkowym prowadzonym w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. w sprawie IV SA/Wa 877/20". Dalej przechodząc do meritum sprawy, powołując się na orzecznictwo NSA, Kolegium wywiodło, że opłata podwyższona nie jest karą administracyjną, nie można wiec bezpośrednio stwierdzić, że w przypadku jednoczesnego nałożenia kary i opłaty podwyższonej dochodzi – tak jak wywodzi Spółka - do podwójnego karania za ten sam czyn. Nie ma też do niej zastosowania art 189 f § 1 k.p.a. Tym niemniej Kolegium zwróciło uwagę na przepis art. 194 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach (t.j. Dz.U. z 2023r., poz. 1587, dalej w skrócie: "u.o.o."), stanowiący, że przepisów ust 1 i 4 (odnoszących się do kary administracyjnej) nie stosuje się w przypadku, gdy za naruszenie może być ustalona opłata podwyższona, o której mowa w art. 293 ustawy Prawo ochrony środowiska. Według SKO interpretacja art. 194 ust 2 ustawy o odpadach może być dwojaka, tym niemniej, powołując się na wyroku WSA w Białymstoku z dnia 12 października 2022 r. II SA/Bk 447/22 (utrzymany przez NSA wyrokiem z dnia 13 stycznia 2026r. sygn. III OSK 129/23) przyjęło, że z art. 194 ust. 2 ustawy o odpadach wynika a contrario, że w przypadku nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 194 ust. 1 ustawy o odpadach wymierzenie opłaty podwyższonej za korzystanie odpadów na podstawie art. 293 p.o.ś. nie jest możliwe, jeśli opłata miałaby być poniesiona za tę samą czynność, za którą nałożono administracyjną karę pieniężną, w przeciwnym przypadku wystąpiłoby podwójne karanie z tego samego tytułu. Zdaniem Kolegium, przywołany wyrok, ma takie znaczenie, że jeśli za dane działanie organ inspekcji ochrony środowiska wymierzył decyzją karę - i decyzja ta nie została usunięta z obrotu, to decyzja ta korzysta z domniemania prawidłowości - a w konsekwencji nie można za takie działanie nałożyć opłaty podwyższonej. Przy czym kara musi być za tożsame naruszenie. W okolicznościach przedmiotowej sprawy oznacza to, że Spółka wprawdzie w okresie orzekania przez PWIOŚ, tj. od dnia 6 lutego 2020 r. (dzień po dniu wydania decyzji przez Ministra Klimatu) nie dysponowała pozwoleniem zintegrowanym, ale nie sposób pominąć okoliczności, że GIOŚ decyzją z dnia 6 sierpnia 2025r. (znak: DKO-WOK.401240.2023.Ł.Sz) uchylił decyzję PWIOŚ z dnia 17 listopada 2021 r. (znak: WI.7062.18.2021.MG) i orzekł o wymierzeniu kary administracyjnej w wysokości 50.000 zł. Decyzja ta wydana została na podstawie art. 194 ust. 4 ustawy o odpadach. Kara ta, jak podkreśliło Kolegium, została nałożona za nieprawidłowości stwierdzone dnia 28 kwietnia 2020r., czyli w okresie którego dotyczy przedmiotowa decyzja, zatem do momentu potencjalnego wyeliminowania decyzji GIOŚ z obrotu prawnego (np. poprzez zastosowanie środków nadzwyczajnych) decyzja ta korzysta z domniemania prawidłowości. Przy czym z treści decyzji GIOŚ wynika, że kara jest za naruszanie polegające na działaniu wbrew pozwoleniu zintegrowanemu, poprzez nieselektywne magazynowanie odpadów na terenie Magazynu nr 8, co jest niezgodne z zapisem rozdziału V pkt. 3.1.1. oraz pkt. 3.3. tej decyzji - s. 33 decyzji 1) rodzaj naruszenia. Z treści natomiast decyzji Marszałka z 31 grudnia 2025r. wynika zaś, że dotyczy ona odpadów zdeponowanych w magazynach nr 8 i nr 1. Oznacza to, zdaniem Kolegium, że skoro Spółka została już ukarana za nieprawidłowe gromadzenie odpadów na terenie magazynu nr 8 i jakkolwiek literalnie nie są to tożsame naruszenia, to skoro ostateczną decyzją GIOŚ nałożył już karę za naruszenie pozwolenia w zakresie nieprawidłowego magazynowania odpadów na terenie magazynu nr 8, to nie było podstaw do nałożenia opłaty podwyższonej z tytułu magazynowania odpadów w magazynie nr 8. Kolegium zaznaczyło jednak, że opłata podwyższona dotyczy również magazynowania odpadów na terenie magazynu nr 1. Z zaskarżonej decyzji Marszałka wynika, że odnośnie tego magazynu PWIOŚ ustalił, iż magazynowano w nim odpady w sposób nieselektywny, jednakże w toku kontroli rozpoczętej w dniu 28 kwietnia 2020r. Spółka rozpoczęła porządkowanie magazynu. W dniu 8 września 2020 r. w toku oględzin przeprowadzonych w ramach kontroli stwierdzono, iż teren magazynu nr 1 został w znacznej mierze uprzątnięty. Podczas kolejnych oględzin terenu w dniu 21 września 2020 r. stwierdzono, że w magazynie nr 1 znajdują się pryzmy jedynie przetworzonych odpadów, jedna z nich stanowiła mieszaninę rozdrobnionych odpadów, z przewagą tworzyw sztucznych, druga - mieszanina tworzyw sztucznych, trzecia - warstwa podsitowa z sita bębnowego (mobilnego) ustawionego przed halą. Następnie, jak wynika z protokołu kontroli, podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 24 września 2020 r., PWIOŚ stwierdził też na terenie magazynu nr 1 obecność dwóch pryzm odpadów przetworzonych. Większa pryzma zawierała znaczną ilość tworzyw sztucznych, mniejsza zawierała mnie) frakcji tworzyw sztucznych. Powyższy opis, zdaniem organu I instancji, wskazuje że nadal były to zmieszane odpady powstałe w wyniku przetworzenia. Z decyzji tej nie wynika jednak, na co zwróciło uwagę Kolegium, jaka była masa odpadów magazynowanych na terenie magazynu nr 1 - sposobu określenia tej masy nie wskazał organ I instancji, tym bardziej, że jednocześnie organ ten przyznaje, że 8 września 2020 r. w toku oględzin przeprowadzonych w ramach kontroli stwierdzono, iż teren magazynu nr 1 został w znacznej mierze uprzątnięty. To determinuje nie tylko ilość odpadów, za które należałoby wymierzyć opłatę podwyższoną, ale także okres, za jaki ta opłatę wymierzyć. Powyższych ustaleń Kolegium – jak podkreśliło - nie mogło samodzielnie dokonać w trakcie postępowania odwoławczego, albowiem wysokość opłaty (nawet zmniejszona), byłaby przez Kolegium ustalona tylko jednorazowo - z naruszeniem dwukrotnego rozpatrzenia sprawy w tym zakresie. Powyższe, zdaniem Kolegium czyni zasadnymi zarzuty Spółki odnoszące się do braku ustaleń faktycznych i odpowiedniego uzasadnienia w zakresie opłaty wyliczonej dla magazynu nr 1. W tym zakresie SKO za konieczne uznało wykonanie odpowiednich czynności dowodowych, których zakres przekracza art. 136 k.p.a. Odnosi się bowiem do istotnych okoliczności sprawy, których ustalenie będzie miało wpływ na wysokość opłaty podwyższonej. Odnosząc się zaś do zarzutu w zakresie momentu, od którego należy wymierzyć opłatę podwyższoną, to w tym zakresie Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji. Sprzeciw od powyższej decyzji do tut. Sądu Administracyjnego wniosła Spółka zarzucając jej naruszenie: 1) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na nieuprawnionym przyjęciu, jakoby w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania ponieważ - jak przyjęło SKO - okoliczności faktyczne i prawne stojące u podstaw wydania ostatecznej i prawomocnej decyzji GIOŚ z 6 sierpnia 2025 r. wymierzającej Spółce administracyjną karę pieniężną za magazynowanie odpadów na terenie C. z naruszeniem warunków decyzji Marszałka z 23 grudnia 2014r. (zmienionej decyzjami z 2 marca 2015 r. oraz z 4 stycznia 2017r.) (dalej: "Pozwolenie Zintegrowane"), miały odnosić się wyłącznie do magazynowania odpadów w Magazynie nr 8 w C., a nie magazynowania odpadów w Magazynie nr 1 w C., podczas gdy na podstawie Decyzji GIOŚ przesądzono, że magazynowanie odpadów w Magazynie nr 8 w 2020 roku miało miejsce z naruszeniem warunków Pozwolenia Zintegrowanego (za co wymierzono administracyjną karę pieniężną), natomiast magazynowanie odpadów w Magazynie nr 1 w 2020 roku nie miało miejsca z naruszeniem warunków Pozwolenia Zintegrowanego (wskutek czego nie wymierzono administracyjnej kary pieniężnej); powyższe miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło SKO w Białymstoku do sformułowania wobec Marszałka nieprawidłowych wytycznych, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, w następstwie przekonania po stronie SKO w Białymstoku, jakoby magazynowanie odpadów w Magazynie nr 1 w 2020 roku mogło zostać objęte opłatą podwyższoną, chociaż na potrzeby wydania decyzji GIOŚ właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska przesądził, że nie istniały faktyczne lub prawne podstawy do kwalifikacji działalności w Magazynie nr 1 jako prowadzonej niezgodnie z prawem - Pozwolenie Zintegrowane nie mogło jednocześnie obowiązywać (Magazyn nr 8) i nie obowiązywać (Magazyn nr 1), jak chciałoby SKO w Białymstoku, gdyż tylko w takiej sytuacji zasadne byłoby twierdzenie SKO w Białymstoku o dopuszczalności wymierzenia opłaty podwyższonej względem magazynowania odpadów w Magazynie nr 1 w obliczu równoczesnego wykluczenia takiej możliwości przez SKO w Białymstoku wobec działalności prowadzonej w Magazynie nr 8; 2) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na nieuprawnionym przyjęciu, jakoby w tej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania ponieważ - jak przyjęło SKO - brak możliwości zakwalifikowania opłat podwyższonej jako "administracyjnej kary pieniężnej" w rozumieniu art. 189b k.p.a. miał stać na przeszkodzie zastosowaniu w tej sprawie konstytucyjnego zakazu dwukrotnego karania za to samo zachowanie (magazynowanie tych samych odpadów w tym samym miejscu i czasie przez ten sam podmiot) w związku z uprzednim ukaraniem Spółki na podstawie Decyzji GIOŚ, pomimo że następnie SKO -przynajmniej częściowo-dopuściło do zakwalifikowania decyzji GIOŚ jako prawnej przeszkody do wymierzenia opłaty podwyższonej; powyższe miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło SKO w Białymstoku do sformułowania wobec Marszałka wewnętrznie niespójnych wytycznych, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, gdzie najpierw kategorycznie stwierdza się, że "opłata podwyższona nie jest [...] karą, więc nie można bezpośrednio stwierdzić, że w przypadku jednoczesnego nałożenia kary i opłaty podwyższonej dochodzi do podwójnego karania za ten sam czyn" (s. 5 Zaskarżonej Decyzji), aby następnie dopuścić taką możliwość: "nałożenia przez GlOŚ kary na Spółkę [...] uniemożliwia nałożenie opłaty z tytułu magazynowania odpadów" (s. 7 Zaskarżonej Decyzji), choć dokonuje się tego fragmentarycznie; 3) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu przez SKO, jakoby na potrzeby wykazywania naruszenia przepisów postępowania przez Marszałka (formułowania wobec Marszałka wytycznych, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, dopuszczalne miało być prezentowanie przez SKO w Białymstoku komentarzy mających podawać w wątpliwość zgodność z prawem Decyzji GlOŚ i sugerujących możliwość podjęcia działań służących wyeliminowaniu decyzji GlOŚ z obrotu prawnego, podczas gdy w ramach rozpatrywania odwołania Spółki w tej sprawie SKO w Białymstoku było uprawnione do przedstawiania ocen prawnych tylko wobec decyzji Marszałka, a nie sugestii godzących w zasadę trwałości decyzji ostatecznych; powyższe miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło SKO w Białymstoku do sformułowania wytycznych pozostających poza zakresem sprawy administracyjnej rozpatrywanej przez Marszałka; 4) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na nieuprawnionym przyjęciu, jakoby w tej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania (art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a.) ponieważ - jak przyjęło SKO - przed 14 października 2020 r. Spółka miała magazynować odpady na terenie C. bez uzyskania wymaganego pozwolenia, chociaż w - obecnej w aktach sprawy - ostatecznej i prawomocnej decyzji GlOŚ przesądzono, że do tego dnia w pełni wykonalne pozostawało postanowienie WSA w Warszawie z 29 maja 2020 r. (sygn. akt IV SA/Wa 877/20), wstrzymujące wykonanie decyzji Ministra Klimatu z 5 lutego 2020 r. utrzymującej w mocy decyzję Marszałka z 15 października 2018 r. w sprawie cofnięcia Spółce pozwolenia Zintegrowanego; powyższe miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło SKO do sformułowania nieprawidłowych wytycznych, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, w następstwie przekonania po stronie SKO w Białymstoku, jakoby postanowienie WSA w Warszawie miało nie wywoływać skutków prawnych do 13 października 2020 r., chociaż zagadnienie wpływu postanowienia WSA w Warszawie na prawną kwalifikację magazynowania odpadów na terenie C. w 2020 roku zostało rozstrzygnięte w innej decyzji ostatecznej, tj. w decyzji GlOŚ. Powołując się na powyższe zarzuty autor sprzeciwu wniósł o uchylenie decyzji SKO i zwrot kosztów postępowania. SKO w piśmie przekazującym akta sprawy organ nie przedstawił swojego stanowiska, a także nie odniósł się do zarzutów sprzeciwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Sprzeciw podlega oddaleniu. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. dalej: "p.p.s.a.") od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.), a zatem czy wydanie decyzji organu pierwszej instancji nastąpiło z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w zakresie niepodjęcia przez ten organ wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.), a także wyczerpującego zabrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Jak wynika zaś z art. 151a § 1 zd. 1 p.p.s.a. sąd uwzględnia sprzeciw od decyzji i uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a.). Zatem podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego jest ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., to jest do odstąpienia przez organ drugiej instancji od ogólnej zasady ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, gdyż formułowanie wniosków w tym zakresie byłoby przedwczesne i niedopuszczalne. Na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem w celu dokonania niezbędnych ustaleń, istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, a które wykraczały poza zakres postępowania, jakie mógł przeprowadzić organ odwoławczy na podstawie art. 136 k.p.a. (tak m.in. NSA w wyrokach: z dnia 9 maja 2017r., sygn. akt II OSK 2219/15 oraz z dnia 27 sierpnia 2024 r. II GSK 1576/24, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: "CBOSA"). Sąd kontrolując taką decyzję, nie powinien więc wyrażać oceny prawnej w zakresie szerszym niż odnoszącym się do przesłanek określonych w art. 138 § 2 k.p.a. Sprzeciw nie jest bowiem środkiem służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji, ani prawidłowości zastosowania przez organ II instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z powołaną wyżej regulacją. Zatem pomimo, że okoliczności niniejszej sprawy w kontekście uwag zawartych w sprzeciwie Spółki wymagały szerszej analizy przepisów materialnoprawnych będących podstawą wydanej przez organ I instancji – decyzji, to sąd zobowiązany jest swoje uwagi ograniczyć tylko do zakresu powołanego art. 138 § 2 k.p.a. Uwzględniając zaś tak zakreślone ramy kognicji sądowoadministracyjnej, po dokładnym przeanalizowaniu zarzutów sprzeciwu oraz treści wydanej w sprawie decyzji kasacyjnej, sąd doszedł do przekonania, że sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek zawarta w nim argumentacja jest częściowo zasadna. W tym miejscu należy przypomnieć, że SKO zakwestionowaną sprzeciwem - decyzją uchyliło decyzję Marszałka z dnia 31 grudnia 2025r. wymierzającą Spółce opłatę z tytułu magazynowania odpadów na terenie C. bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania odpadów w okresie od dnia 6 lutego 2020 r. do dnia 31 grudnia 2020r., określającą wysokość zaległości w opłacie za korzystanie ze środowiska oraz zobowiązania do wpłaty zaległości w opłacie za korzystanie ze środowiska z tytułu magazynowania odpadów wraz z odsetkami za zwłokę. W sprawie zawisłej przed tut. sądem Kolegium doszło do przekonania, że nie mogło utrzymać w mocy decyzji Marszałka ze dwóch względów. Po pierwsze dlatego, że organ I instancji nie uwzględnił okoliczności, że GIOŚ decyzją z dnia 6 sierpnia 2025r. uchylił decyzję PWIOŚ z dnia 17 listopada 2021r. orzekł o wymierzeniu kary administracyjnej w wysokości 50.000 zł, która to kara, jak podkreśliło Kolegium, została nałożona za nieprawidłowości stwierdzone dnia 28 kwietnia 2020r., czyli w okresie którego dotyczy decyzja Marszałka, co ma ten skutek, że skoro Spółka została już ukarana - na podstawie art. 194 ust. 4 ustawy o odpadach - administracyjną karą pieniężną za nieprawidłowe (tj. bez wymaganego pozwolenia określającego miejsce i sposób magazynowania) gromadzenie odpadów na terenie magazynu nr 8, to w kontekście art. 194 ust. 2 tej ustawy nie było podstaw do nałożenia za te naruszenia również opłaty podwyższonej z tytułu magazynowania odpadów w magazynie nr 8. Jak podkreśliło Kolegium, pomimo że Spółka w okresie orzekania przez PWIOŚ, tj. od dnia 6 lutego 2020 r. (dzień po dniu wydania decyzji przez Ministra Klimatu) nie dysponowała pozwoleniem zintegrowanym (co związane było z uchyleniem przez NSA postanowienia WSA z 29 maja 2020r. wstrzymującego wykonanie decyzji Ministra z dnia z 5 lutego 2020r. cofającej pozwolenie zintegrowane), to nie sposób pominąć okoliczności, że GIOŚ decyzją z dnia 6 sierpnia 2025 r. uchylił decyzję PWIOŚ z dnia 17 listopada 2021 r. i orzekł o wymierzeniu kary administracyjnej na podstawie art. 194 ust 4 u.o.o. za działanie polegające na nieselektywnym magazynowaniu odpadów na terenie magazynu nr 8. Do momentu zatem ewentualnego wyeliminowania decyzji GIOŚ brak jest podstaw do wymierzenia Spółce opłaty podwyższonej za składowanie odpadów na terenie magazynu nr 8 bez wymaganej decyzji określającej miejsce i sposób magazynowania z uwagi na normę kolizyjną wynikająca z art. 194 ust. 2 u.o.o. Po drugie, zdaniem Kolegium, decyzja Marszałka została wydana z naruszeniem przepisów postępowania albowiem nie wynika z niej, jaka była masa (ilość) odpadów zlokalizowanych na terenie magazynu nr 1, za które należałoby wymierzyć opłatę podwyższoną, ale także okres, za jaki tą opłatę należało wymierzyć. Kolegium uznało, że powyższych ustaleń nie mogło samodzielnie dokonać w trakcie postępowania odwoławczego, albowiem wysokość opłaty (nawet zmniejszona), byłaby ustalona tylko jednorazowo - z naruszeniem dwukrotnego rozpatrzenia sprawy w tym zakresie. W tym zakresie SKO za konieczne uznało wykonanie odpowiednich czynności dowodowych przez organ I instancji, których zakres przekracza art. 136 k.p.a., a których ustalenie będzie miało wpływ na wysokość wymierzonej Spółce - opłaty podwyższonej. Przed dokonaniem merytorycznej oceny wydanej decyzji kasacyjnej konieczne jest ponowne w sprawie przypomnienie, że stosownie do art. 272 pkt 1 P.o.ś. opłata za korzystanie ze środowiska należy do środków finansowo-prawnych ochrony środowiska. Zgodnie z art. 273 ust. 1 pkt 4 P.o.ś. opłata za korzystanie ze środowiska jest ponoszona za składowanie odpadów. Przepis art. 297 tej ustawy stanowi z kolei, że opłatę za składowanie ponosi się za umieszczenie odpadów na składowisku, z zastrzeżeniem art. 293 ust. 1 i 3-5. Do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych są obowiązane, z zastrzeżeniem art. 284 ust. 2, podmioty korzystające ze środowiska (art. 275 P.o.ś.). Zgodnie z art. 284 ust. 1 P.o.ś. podmiot korzystający ze środowiska ustala we własnym zakresie wysokość należnej opłaty i wnosi ją na rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego. Opłatę ustala się według stawek obowiązujących w okresie, w którym korzystanie ze środowiska miało miejsce. Podmiot korzystający ze środowiska wnosi opłatę za dany rok kalendarzowy do dnia 31 marca następnego roku (art. 285 ust. 1 i 2 P.o.ś.). We wskazanym terminie podmiot korzystający ze środowiska obowiązany jest również do przedłożenia marszałkowi województwa wykazu zawierającego informacje i dane, o których mowa w art. 287 P.o.ś., wykorzystane do ustalenia wysokości opłat oraz wysokość tych opłat (art. 286 ust. 1 P.o.ś.). W przypadku nieprzedłożenia przez podmiot korzystający ze środowiska wykazu zawierającego informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat, czy też wykazu, na podstawie którego ustalono opłaty za składowanie odpadów, marszałek województwa, zgodnie z art. 288 ust. 1 pkt 1 P.o.ś., wymierza w drodze decyzji opłatę, na podstawie własnych ustaleń lub wyników kontroli wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska. Jak wynika zaś z art. 274 ust. 5 P.o.ś. wysokość opłaty za składowanie odpadów zależy od ilości i rodzaju składowanych odpadów, z tym że wysokość opłaty podwyższonej zależy także od czasu składowania odpadów. Podstawowe opłaty za korzystanie ze środowiska są ponoszone za korzystanie zgodne z warunkami zawartymi w udzielonym pozwoleniu lub innej decyzji, zaś podwyższone za korzystanie ze środowiska bez wymaganego pozwolenia lub innej decyzji (art. 276 ust. 1 P.o.ś.). Stosownie natomiast do art. 293 ust. 1 tej ustawy za składowanie odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów podmiot korzystający ze środowiska ponosi, z zastrzeżeniem ust. 3-5, opłaty podwyższone w wysokości 0,05 jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania. Magazynowanie odpadów bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania traktuje się jako składowanie odpadów bez wymaganej decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska, z zastrzeżeniem ust. 3 (ust. 2). Opłatę podwyższoną ponosi się niezależnie od opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku (ust. 7). W okolicznościach przedmiotowej sprawy, w kontekście powodów uchylenia decyzji Marszałka koncentrujących się wokół wydanej przez GIOŚ decyzji z dnia 6 sierpnia 2025r., konieczne jest też przywołanie odpowiednich przepisów ustawy o odpadach. I tak, jak stanowi art. 194 ust. 4 u.o.o. administracyjną karę pieniężną wymierza się za zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia (...). Z kolei z art. 194 ust. 5 tej ustawy wynika, że administracyjną karę pieniężną wymierza się za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem (...). Przy czym, zgodnie z art. 194 ust.2 tej ustawy przepisów ust. 1 i ust. 4 nie stosuje się, w przypadku gdy za naruszenie może być ustalona opłata podwyższona, o której mowa w art. 293 P.o.ś. Jak trafnie zaznaczyło Kolegium, czego też nie kwestionuje też Spółka, prawidłowa interpretacja powołanych regulacji polega na przyjęciu stanowiska, które zaprezentował WSA w Białymstoku w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 447/22 oraz NSA w wyroku sygn. akt III OSK 129/23, że adresatem normy z art. 194 ust. 2 u.o. jest zasadniczo organ właściwy w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 194 ust. 1 i 4 u.o.o., który obowiązany jest zważać, czy za dane naruszenie może być ustalona opłata podwyższona – taka możliwość stanowi bowiem dlań negatywną przesłankę orzekania, a organ właściwy w sprawie ustalenia opłaty podwyższonej nie musi co do zasady badać, czy za dane naruszenie może być wymierzona kara. Tym niemniej ilekroć rozstrzygnięcie co do tej kary zapadło wcześniej i jako ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem – organ nie może od niego abstrahować. Nie do zaakceptowania byłaby bowiem sytuacja, w której jednocześnie w obrocie prawnym w odniesieniu tego samego naruszenia funkcjonowałyby dwie w istocie sprzeczne ze sobą i wzajem nie się wykluczające decyzje: decyzja o wymierzeniu kary na podstawie art. 194 ust. 1 lub ust. 4 u.o.o. i decyzja o ustaleniu opłaty podwyższonej na podstawie art. 293 P.o.ś. Tym samym istniejąca w obrocie prawnym ostateczna decyzja o wymierzeniu kary na podstawie art. 194 ust. 1 lub ust. 4 u.o.o. jest przeszkodą do ustalenia opłaty podwyższonej, gdy w rachubę wchodzi tożsame naruszenie. Z przywołanej regulacji art. 194 ust. 2 wynika zatem, co trafnie wyeksponowano w zaskarżonej decyzji, że jeżeli za dane działanie organ inspekcji ochrony środowiska wymierzył decyzją karę na podstawie art. 194 ust. 4 tej ustawy, to decyzja ta korzysta z domniemania prawidłowości, a tym samym nie można za takie działanie nałożyć opłaty podwyższonej. Przy czym kara musi być za tożsame naruszenie. Podkreślić uzupełniająco należy, czego zabrakło w zaskarżonej decyzji Kolegium, że przepis art. 194 ust. 2 u.o.o. nie wyłącza możliwości zastosowania opłaty podwyższonej w sytuacji gdy kara administracyjna organu inspekcji ochrony środowiska jest wymierzona na podstawie art. 194 ust. 5 tej ustawy, tj. za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym pozwoleniem. Przepis art. 194 ust. 2 ustawy odnosi się bowiem wyłącznie do kolizji pomiędzy sankcją administracyjną z art. 194 ust. 1 i 4 ustawy, a opłatą podwyższoną, nie zaś do sytuacji, w której wydana została decyzja o nałożeniu kary administracyjnej za gospodarowanie odpadami niezgodnie z pozwoleniem zintegrowanym. W ocenie sądu przepis art. 194 ust. 5 u.o.o. "sam w sobie" nie blokuje ustalenia opłaty podwyższonej, ponieważ ust.2 art. 194 tej ustawy nie wymienia tego przepisu. Natomiast nie ulega wątpliwości, że treść decyzji wydanej przez organ inspekcji ochrony środowiska na podstawie art. 194 ust. 5 u.o.o. może w jakimś zakresie podważać ustalenia faktyczne niezbędne do wymierzenia opłaty podwyższonej tytułu magazynowania odpadów bez wymaganego pozwolenia. W okolicznościach przedmiotowej sprawy nie budzi wątpliwości, że Minister Klimatu decyzją z dnia 5 lutego 2020r. (nr DZŚ-III.285.52.2018.AT.18) utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa Podlaskiego z dnia 15 października 2018r. cofającą Spółce bez odszkodowania pozwolenie zintegrowane (decyzja Marszałka Województwa z 23 grudnia 2014r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 września 2021 r. (sygn. akt IV SA/Wa 877/20) oddalił skargę Spółki na ww. decyzję Ministra Klimatu z dnia 5 lutego 2020r., a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 maja 2025 r. sygn. akt III OSK 65/22 oddalił złożoną przez Spółkę - skargę kasacyjną od wyroku WSA. W ten sposób decyzja Marszałka Województwa Podlaskiego z dnia 15 października 2018r. o cofnięciu Spółce bez odszkodowania pozwolenia zintegrowanego stała się ostateczna i prawomocna. W sprawie niesporne jest również, że wskutek rozpatrzenia wniosku złożonego przez Spółkę - WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 29 maja 2020 r. (sygn. akt IV SA/Wa 877/20) wstrzymał wykonanie decyzji Ministra Klimatu z dnia 5 lutego 2020r. Postanowienie to zostało jednak uchylone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2020 r. (sygn. akt II OZ 773/20), a WSA w Warszawie rozpatrując ponownie tenże wniosek - postanowieniem z dnia 7 grudnia 2020r. odmówił wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2021 r. (sygn. akt II OZ 273/21) oddalił zażalenie złożone przez Spółkę na to postanowienie. Na obecnym etapie prowadzonego postępowania kluczowe jest jednak to, co trafnie zaakcentowało Kolegium, że GIOŚ decyzją z dnia 6 sierpnia 2025r., wydaną na podstawie art.138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 194 ust. 4 u.o.o., uchylił decyzję PWIOŚ z dnia 17 listopada 2021 r. i orzekł o wymierzeniu Spółce administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 50.000 zł za gospodarowanie odpadami w zakresie przetwarzania i zbierania odpadów niezgodnie z posiadanym pozwoleniem, tj. decyzją Marszałka Województwa z dnia 23 grudnia 2014r. W ocenie SKO skoro administracyjna kara pieniężna została nałożona za nieprawidłowości stwierdzone dnia 28 kwietnia 2020r., czyli w okresie którego dotyczy decyzja Marszałka z dnia z 31 grudnia 2025r., to do momentu potencjalnego wyeliminowania decyzji GIOŚ z obrotu prawnego (która, zdaniem Kolegium, jest sprzeczna ona z prawem), decyzja ta korzysta z domniemania prawidłowości. Nie przesądzając jednak zgodności, czy też sprzeczności ww. decyzji z obowiązującymi przepisami prawa, albowiem decyzja ta jest ostateczna, a sąd w niniejszej sprawie nie jest uprawniony do dokonywania jakiekolwiek kontroli w tym zakresie, nie ulega wątpliwości, że pomiędzy podstawą prawną wydanej decyzji, a jej sentencją zachodzi pewnego rodzaju "sprzeczność", mogąca i mająca wpływ na wydaną w niniejszej sprawie decyzję Marszałka wymierzającą opłatę podwyższoną, w szczególności w kontekście przywołanej wyżej normy kolizyjnej z art. 194 ust. 2 u.o.o. Otóż dostrzec należy, na co wprost zwrócił też uwagę pełnomocnik Spółki w sprzeciwie, że na stronie 1 decyzji GIOŚ, jako podstawa prawna rozstrzygnięcia wskazany został art. 194 ust. 4 u.o.o. (przewidujący karę administracyjną za gospodarowanie odpadami bez wymaganego pozwolenia), tym niemniej zarówno z sentencji wydanej decyzji, jak też z jej uzasadnienia nie wynika, aby to ten przepis stanowił podstawę rozstrzygnięcia podjętego przez GIOŚ. Jak wskazano już wyżej z sentencji decyzji GIOŚ wynika, że administracyjna kara pieniężna została wymierzona Spółce za gospodarowanie odpadami w zakresie przetwarzania i zbierania odpadów niezgodnie z posiadanym pozwoleniem zintegrowanym (tj. decyzją Marszałka Województwa z 23 grudnia 2014r.) poprzez nieselektywne magazynowanie odpadów na terenie Magazynu nr 8. Również w uzasadnieniu decyzji GIOŚ kilkukrotnie powoływany jest przepis art. 194 ust. 5 u.o.o. (s. 18-19 i 39 decyzji GIOŚ). Przepis ten wprost zaś wskazuje, że administracyjną karę pieniężną wymierza się za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, o którym mowa w art. 41 ustawy, przez które należy rozumieć również pozwolenie zintegrowane obejmujące zbieranie lub przetwarzanie odpadów (art. 45 ust. 9 w zw. z art. 45 ust. 8 ustawy). Zestawiając zatem zawarty w sentencji decyzji GIOŚ - opis naruszenia z treścią art. 194 ust. 5 u.o.o. wydaje się – jak przyznaje też pełnomocnik Spółki, że to ten przepis, a nie art. 194 ust. 4 u.o.o., był rzeczywistą podstawą materialnoprawną decyzji GIOŚ. Ta "sprzeczność" decyzji GIOŚ ma jednak swoje konsekwencje, albowiem gdyby uznać – jak domaga się tego pełnomocnik Spółki - że wskazanie art. 194 ust. 4 u.o.o. w sentencji decyzji GIOŚ stanowi "oczywistą omyłkę pisarską", gdyż zamiast tego przepisu powinien być w nim powołany art. 194 ust. 5 tej ustawy, to nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie nie będzie miała zastosowania norma kolizyjna z art. 194 ust. 2 u.o.o., a w konsekwencji nie będzie przeszkód do wymierzenia opłaty podwyższonej za okres magazynowania odpadów bez wymaganego pozwolenia (tj. decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania odpadów). W tym miejscu należy jeszcze raz przypomnieć, że regulacja art. 194 ust. 2 u.o.o. odnosi się wyłącznie do art. 194 ust. 1 i 4 tej ustawy, a zatem wymierzenie kary pieniężnej na podstawie art. 194 ust. 5 ustawy, tj. za gospodarowanie odpadami niezgodnie z pozwolenie nie stanowi przeszkody do ustalenia opłaty podwyższonej na podstawie art. 293 P.o.ś. Z drugiej strony, jak trafnie podkreśliło Kolegium w zaskarżonej decyzji, nie można być ukaranym za niezgodne z pozwoleniem gospodarowanie odpadami i jednocześnie w tym samym okresie za gospodarowanie odpadami bez wymaganego pozwolenia, dlatego też - uwzględniając wynikającą z art. 81a § 1 k.p.a. zasadę rozstrzygania wątpliwości faktycznych na korzyść strony, jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku - uchylenie decyzji Marszałka z dnia 31 grudnia 2025r. było w zaistniałym stanie faktycznym jak najbardziej uzasadnione. Nie budzi bowiem wątpliwości, że skoro ostateczną decyzją GIOŚ nałożył na Spółkę karę za naruszenie pozwolenia w zakresie nieprawidłowego magazynowania odpadów na terenie magazynu nr 8, a magazynowania odpadów w magazynie nr 8 dotyczy też opłata podwyższona, to w tym zakresie należało poczynić dodatkowe ustalenia co do okresu, za jaki można byłoby taką opłatę wymierzyć w zakresie magazynu nr 8 w szczególności w kontekście wydanej decyzji GIOŚ. Ponadto skoro decyzja w przedmiocie wymierzenia opłaty podwyższonej dotyczy magazynowania odpadów nie tylko na terenie magazynu nr 8 ale i na terenie magazynu nr 1, a z wydanej przez Marszałka decyzji nie wynika, jaka była masa odpadów zgromadzonych na terenie tego magazynu to zasadne było uchylenie decyzji organu I instancji celem ustalenia, po pierwsze jaka była ilość odpadów na terenie magazynu nr 1, za które należałoby wymierzyć opłatę podwyższoną, po drugie okresu, za jaki tą opłatę wymierzyć. Nie ulega też wątpliwości, że w zakresie magazynowania odpadów na terenie magazynu nr 1 Spółka na podstawie decyzji GIOŚ z 6 sierpnia 2025r. nie została obciążona żadną administracyjna karą pieniężna, a zatem w tym zakresie norma kolizyjna z art. 194 ust. 2 u.o.o. w oczywisty sposób nie ma zastosowania. Powyższych ustaleń Kolegium nie mogło uzupełnić w toku postępowania odwoławczego albowiem nowa (zmieniona) wysokość opłaty byłaby ustalona przez po raz pierwszy, a to naruszałoby zasadę dwukrotnego rozpatrzenia sprawy w tym zakresie. W konsekwencji, skoro w okolicznościach przedmiotowej sprawy wykluczona została możliwość zastosowania art. 136 k.p.a., to niezbędne stało się ustalenie i szczegółowe odniesienie się do wszystkich okoliczności faktycznych, w szczególności decyzji GIOŚ z 6 sierpnia 2025r., które mogą wpływać na wysokość opłaty podwyższonej za składowanie odpadów bez pozwolenia. Organ I instancji będzie musiał zatem wziąć pod uwagę, że w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja GIOŚ stwierdzająca gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym pozwoleniem (decyzją Marszałka z 23 grudnia 2014r.) na terenie magazynu nr 8, a to skutkuje koniecznością "zweryfikowania" stanu faktycznego będącego podstawą do wymierzenia opłaty podwyższonej nie tylko w zakresie ilości odpadów, za które należałoby taką opłatę wymierzyć, ale także – jak trafnie wskazuje Kolegium - okresu za jaki taką opłatę ustalić. W ocenie sądu Kolegium co do zasady w sposób poprawny uzasadniło treść wydanej w dniu 25 lutego 2026r. – decyzji, jak również wykazało, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu zaskarżonej organ II instancji zawarł ponadto prawidłowe wskazania, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W konsekwencji, wbrew wnioskom sprzeciwu, w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej. Strona wnosząca sprzeciw nie przedstawiła zaś argumentów, które mogłyby wpłynąć na przyjęcie przez sąd odmiennego stanowiska niż organ drugiej instancji. Odnosząc się do zarzutów sprzeciwu w zakresie uzasadnienia decyzji SKO raz jeszcze należy zaznaczyć, że rozpoznając sprzeciw od decyzji kasatoryjnej sąd nie może rozstrzygnąć kwestii merytorycznych, a tego zdaje się oczekiwać strona skarżąca, podnosząc po raz kolejny kwestie związane ze wstrzymaniem przez WSA w Warszawie wykonalności decyzji Ministra Klimatu z 5 lutego 2020 r., a w konsekwencji ustaleniem właściwego okresu za jaki można było wymierzyć opłatę podwyższoną (tj. czy od 6 lutego 2020r., czy też od 14 października 2020r.), jak też charakterem wymierzonej opłaty podwyższonej. Tymczasem na orzekanie co do meritum sprawy nie pozwala zakres kognicji sądu wynikający z przytoczonego wcześniej art. 64e p.p.s.a. Dlatego też sąd na tym etapie nie mógł się odnieść do powyższych kwestii. W tym stanie rzeczy, sprzeciw, jako bezzasadny, podlegał oddaleniu, o czym sąd orzekł w sentencji wyroku na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a.