II SA/Bk 227/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis,, asesor WSA Małgorzata Roleder, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Wojewody P. z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] w przedmiocie przekazania do załatwienia zgodnie z właściwością wniosku o zobowiązanie do wykonania rozbiórki linii energetycznej oddala skargę Decyzją ostateczną Starosty S. z dnia [...] września 2001 r. Nr [...] udzielono Zakładowi Energetycznemu B. S.A. Rejon Energetyczny S. pozwolenia na przebudowę linii kablowej SN 15kV od stacji transformatorowej ST-1068 do stacji transformatorowej ST-250 w ulicach [...] w S. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2003 r. Starosta S. wznowił w/w postępowanie. W jego trakcie Pan J. B. w dniu [...] grudnia 2006 r. złożył wniosek o wykonanie rozbiórki przebudowywanej linii energetycznej na odcinku od stacji transformatorowej ST-127 do ulicy G. – na działkach oznaczonych nr [...]. Zdaniem skarżącego odcinek ten został wyłączony z dalszego użytkowania, zgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją z dnia [...] września 2001 r. Nr [...]. Starosta S. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r. Nr NB. [...] przekazał wniosek Pana J. B. Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanemu w S. jako organowi właściwemu do jego załatwienia. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż właściwym organem do rozpoznania wniosku jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. albowiem wskazywany odcinek linii energetycznej nie został objęty decyzją z dnia [...] września 2001 r. Nr [...] o pozwoleniu na budowę. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył Pan J. B. Zarzucił w nim obrazę przepisu art. 36 ust. 1 pkt. 3a ustawy Prawo budowlane wskazując, że do określenia terminów rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nie przewidzianych do dalszego użytkowania właściwy jest organ wydający pozwolenie na budowę a nie Inspektor Nadzoru Budowlanego. Po rozpatrzeniu zażalenia Wojewoda P. postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W obszernym uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, iż analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wskazuje, iż decyzja Starosty S. z dnia [...] września 2001 r. Nr [...] udzielająca Zakładowi Energetycznemu B. S.A. Rejon Energetyczny S. pozwolenia, na przebudowę linii kablowej SN 15 kV od stacji transformatorowej ST-1068 do stacji transformatorowej ST-250 w ulicach: [...] w S., nie obejmuje linii energetycznej na odcinku od stacji transformatorowej ST 127 do ulicy G. (działki [...]). Zatem nie znajduje uzasadnienia, zdaniem organu, stanowisko Pana J. B. podniesione w zażaleniu, iż powyższą decyzją został wyłączony z dalszego użytkowania odcinek linii energetycznej na działkach [...]. Organ wskazał również, że z treści art. 36 ust. 1 pkt. 3a Prawa budowlanego wynika, iż w decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ administracji architektoniczno – budowlanej, w razie potrzeby określa terminy rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania. Zatem to inwestor a nie organ określa, zarówno we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę oraz w projekcie budowlanym istniejące obiekty, nieprzewidziane do dalszego użytkowania na terenie objętym projektem budowlanym. W przedmiotowej sprawie nie ma podstaw prawnych do zobowiązania inwestora do dokonania rozbiórki linii energetycznej na wnioskowanym odcinku, gdyż linii tej nie obejmuje pozwolenie na budowę z dnia [...] września 2001 r. W tej sytuacji organem właściwym do rozpatrzenia wniosku, zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się Pan J. B. i wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. Skarżonemu postanowieniu zarzucił: - obrazę art. 22 KPA wskutek jego niezastosowania przy rozstrzyganiu sporu kompetencyjnego pomiędzy Starostą S. a Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w S. w przedmiocie organu właściwego do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2006 r., - naruszenie art. 15KPA wskutek pozbawienia strony prawa do drugiej instancji w następstwie błędnego rozpoznania sprawy, - obrazę art. 36 ust. 1 pkt. 3a Prawa budowlanego przez błędną jego wykładnię, w związku z nieuwzględnieniem treści art. 3 pkt. 6 Prawa budowlanego. Powołując się na powyższe uchybienia wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa – art. 156§1 pkt. 2 KPA ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia zgodnie z art. 145§1 pkt. 1a i 1c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu skargi Pan J. B. wskazał, iż w sprawie powstał spór kompetencyjny pomiędzy Starostą S. a Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w S. co do rozpatrzenia złożonego wniosku, który to spór powinien być rozstrzygnięty przez organ do tego powołany, z zachowaniem wskazanej w art. 15 KPA zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Dlatego też, postępowanie wywołane wniesieniem zażalenia z dnia 18 grudnia 2006 r. powinno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe – art. 105§1 KPA. Wskazał również, iż Wojewoda P. dokonał błędnej wykładni art. 36 ust. 1 pkt. 3a ustawy Prawo budowlane, gdyż przedmiotem sprawy było pozwolenie na przebudowę istniejącej linii energetycznej a zatem obejmowało swoim zakresem także teren działek objętych wnioskiem o rozbiórkę. Jednocześnie zaznaczył, że kwestia rozbiórki wyeksploatowanej linii energetycznej wynikała z treści ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek Nr [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P., podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji (postanowienia), to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. nie dopatrzył się, aby w zaskarżonym postanowieniu zostało naruszone prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 19 KPA organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej. Właściwość rzeczową organu administracji publicznej ustala się według przepisów o zakresie jego działania. Jednocześnie w myśl art. 65§1 KPA jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. W myśl z art. 36 ust. 1 pkt. 3a ustawy Prawo budowlane w decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ administracji architektoniczno – budowlanej, w razie potrzeby określa termin rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania. Zatem od zakresu przedmiotowego sprawy objętej wnioskiem inwestora o pozwolenie na budowę jest uzależnione, czy w decyzji i pozwoleniu na budowę Starosta ewentualnie rozstrzygnie o konieczności rozbiórki istniejących obiektów nieprzewidzianych do dalszego użytkowania. Z akt sprawy wynika, iż w trakcie postępowania administracyjnego dotyczącego pozwolenia na budowę, inwestor – Zakład Energetyczny B. S.A. Rejon Energetyczny S., pismem z dnia [...] kwietnia 2001 r. Nr [...] wyłączył z zakresu inwestycji odcinek istniejącej linii energetycznej na działkach [...] na odcinku od stacji transformatorowej ST 127 do ulicy G. w S. Zatem decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] września 2001 r. nie obejmowała swoim zakresem przedmiotowym linii energetycznej biegnącej na działkach [...]. Konsekwencją powyższego jest to, iż brak jest podstaw do zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 36 ust. 1 pkt. 3a ustawy Prawo budowlane – nakazania przez organ architektoniczno – budowlany (Starostę) wyłączenia z dalszego użytkowania i rozbiórki tejże linii. Art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane stanowi, iż do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jako organu I instancji należą zadania i kompetencje wymienione w poszczególnych przepisach ustawy, między innymi w zakresie związanym z użytkowaniem już istniejących obiektów budowlanych jak i ewentualną ich rozbiórką. W świetle powyższego zapisu należy stwierdzić, iż rację ma Wojewoda P., iż organem właściwym do rozpatrzenia wniosku Skarżącego z dnia [...] grudnia 2004 r. o zobowiązanie inwestora do wykonania ewentualnej rozbiórki linii energetycznej biegnącej na działkach [...] jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. W świetle powyższych rozważań należało stwierdzić, iż zarzuty Skarżącego dotyczące naruszenia przepisów prawa budowlanego w zakresie dotyczącym organu właściwego do rozpoznania jego wniosku z dnia 4 grudnia 2006 r. są niezasadne. Powyższej oceny nie zmiana treść art. 3 pkt. 6 ustawy Prawo budowlane i art. 49 Kodeksu cywilnego. Przepisy te w żaden sposób nie wpływają na zakres przedmiotowy decyzji Starosty S. z dnia [...] września 2001 r. w sprawie pozwolenia na budowę a w konsekwencji nie mogą mieć wpływu na określenie w prawidłowy sposób organu właściwego do rozpoznania wniosku Skarżącego z dnia [...] grudnia 2006 r. W ocenie Sądu bezpodstawny jest również zarzut Skarżącego dotyczący powstania w sprawie sporu kompetencyjnego pomiędzy Starostą S. i Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w S. Podkreślić należy, iż zakres przedmiotowy niniejszego postępowania sądowo – administracyjnego ograniczony jest do zbadana legalności postanowienia Wojewody P. z dnia [...] lutego 2007 r. a w konsekwencji także postanowienia Starosty S. z dnia [...] grudnia 2006 r. Oba postanowienia zapadły na podstawie obowiązujących przepisów prawa i brak jest podstaw do kwestionowania ich legalności. Podnoszone przez Skarżącego okoliczności, iż także Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r. uznał się niewłaściwym do rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2006 r. nie wpływa w żaden sposób na legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skarżący złożył zażalenie na postanowienie Starosty S. z dnia [...] grudnia 2006 r. i Wojewoda P. je rozpoznał. Twierdzenia Skarżącego, iż Wojewoda P. nie był uprawniony do jego rozpoznania gdyż powinien był umorzyć swoje postępowanie jako bezprzedmiotowe, z uwagi na rzekomy spór kompetencyjny stoją w sprzeczności z przepisami KPA regulującymi zażalenia i postępowanie odwoławcze. Nie bez znaczenia jest również fakt, iż P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. postanowieniem z dnia [...] maja 2007 r. Nr [...] (k. 36 akt) stwierdził nieważność postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] grudnia 2006 r. Nr [...] w sprawie przekazania Starostwu Powiatowemu w S. wniosku Pana J. B. z dnia [...] grudnia 2006 r. jako organowi właściwemu. Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, iż podnoszone przez Skarżącego zarzuty naruszenia prawa okazały się bezzasadne. Wbrew twierdzeniom Skarżącego zarówno organ I jak i II instancji w prawidłowy sposób ustalił, iż organem właściwym do rozpoznania wniosku Pana J. B. z dnia [...] grudnia 2006 r. o wykonanie rozbiórki linii energetycznej na odcinku od stacji transformatorowej ST-127 do ulicy G. jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi.