II SA/Bk 233/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: , Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska – Nazarczyk (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 czerwca 2016 r. sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego WSA w Białymstoku z dnia [...] maja 2016 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi W. M. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie Zarządzeniem z dnia [...] maja 2016 r. referendarz sądowy, na podstawie art. 257 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.), pozostawił bez rozpoznania wniosek W. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Referendarz podkreślił, że ustawa nie przewiduje odstępstw od tej zasady, co więcej w myśl art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Wniosek w sprawie niniejszej nie został złożony na wymaganym formularzu. W związku z tym wezwano skarżącego do złożenia go na formularzu, w terminie siedmiu dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wraz z wezwaniem przesłano skarżącemu urzędowy formularz wniosku "PPF". Wezwanie zostało doręczone w dniu 26 kwietnia 2016 r. W wyznaczonym terminie, który upływał w dniu 4 maja 2016 r. nie przedłożono wypełnionego formularza wniosku. Na powyższe zarządzenie skarżący złożył sprzeciw wraz z nowym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje. Sprzeciw jest niezasadny. W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, stanowiącym – w przypadku osób fizycznych – załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. z 2015 r., poz. 1257). Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a. (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 kwietnia 2008 r., I OPS 1/08, pub. ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74). Skoro zaś tak, to na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. należy wezwać do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W konsekwencji uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 p.p.s.a. W myśl bowiem tego przepisu wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Z akt sprawy wynika, że skarżący, mimo prawidłowego wezwania i przesłania mu formularza "PPF", nie złożył wniosku na urzędowym formularzu w wyznaczonym terminie. Zasadnie zatem referendarz uznał, że skarżący nie wykonał zarządzenia, a w konsekwencji zaistniała przesłanka z art. 257 p.p.s.a. Zaznaczyć przy tym należy, że bez wpływu na wynik sprawy pozostają przyczyny, dla których skarżący nie złożył formularza w terminie. Ustawodawca nie ograniczył bowiem prawa strony do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy żadnym terminem. Wniosek na formularzu można złożyć na każdym etapie postępowania, co też skarżący uczynił dołączając wniosek do sprzeciwu. Powyższe rozstrzygnięcie nie zamyka zatem drogi skarżącemu do ubiegania się o prawo pomocy. W takiej sytuacji wnioskowi złożonemu przy sprzeciwie zostanie nadany odpowiedni bieg. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 257 w zw. z art. 260 § 1 i 3 p.p.s.a.