II SA/Bk 233/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 maja 2024 r. sprawy ze skargi J. T., L.T. i J. P. na postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z 29 lutego 2024 r. nr WOP.7722.78.2023.MW w przedmiocie opłaty legalizacyjnej p o s t a n a w i a odrzucić skargę L. T. i J. P. , Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Białymstoku postanowieniem z 29 lutego 2024 r. nr WOP.7722.78.2023.MW, po rozpatrzeniu zażalenia J. T., na postanowienie z 6 października 2023 .r, nr SIO-7358-5/2/20 Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Grajewie, ustalające P. P. opłatę legalizacyjną za samowolę budowlaną związaną z budową budynku inwentarskiego – obory o obsadzie do 39 DJP w systemie rusztowym z wewnętrznymi kanałami podrusztowymi o poj. V= 440 m3 w zabudowie zagrodowej na działce nr [...] w obrębie D., gm. R. w kwocie 25 000 zł, utrzymał w mocy to postanowienie. Wniesiona skarga od tego postanowienia do sądu administracyjnego została podpisana przez J. T., L. T. i J. P. Zarządzeniem z 23 kwietnia 2024 r. L. T. i J. P. zostały wezwane do wykazania interesu prawnego do wniesienia skargi w sprawie niniejszej. Poinformowano przy tym, że stroną postępowania administracyjnego był tylko J. T. Wezwania zostały skutecznie doręczone 26 kwietnia 2024 r. Nie udzielono na nie odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skargi L. T. i J. P. podlegają odrzuceniu jako niedopuszczalne z powodu braku legitymacji do ich wniesienia. Stosownie do art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: P.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 50 § 2 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Pod pojęciem interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 P.p.s.a., rozumie się istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem. Związek ten wynika w przeważającej większości z przepisów administracyjnego prawa materialnego, ale także procesowego lub ustrojowego, gdzie musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania określonego aktu lub podjęcia określonej czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a. Ze skargą do sądu administracyjnego może wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy swoją sytuacją prawną i normą prawa materialnego, procesowego lub ustrojowego (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis Warszawa 2009, s. 275, uzasadnienie uchwały NSA z 11 kwietnia 2005 r., OPS 1/04, ONSAiWSA 2005 Nr 4, poz. 62). W konsekwencji, postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone, jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Istnienie legitymacji skargowej podlega badaniu przez sąd administracyjny. Podmioty mają legitymację do złożenia skargi w zakresie określonym przepisami prawa. Ustalenie zatem zakresu tej legitymacji musi nastąpić w postępowaniu wstępnym, natomiast brak legitymacji jest podstawą do odrzucenia skargi. Nie wykazanie owego związku skutkuje tym, że podmiot wnoszący skargę nie jest legitymowany do jej wniesienia. Skarga złożona przez podmiot, który nie jest legitymowany do jej wniesienia podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn, tj. innych niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 - 5a, jest niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe, sąd uznał, że L. T. i J. P. nie posiadają indywidualnego interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 P.p.s.a., nie są również podmiotami uprawnionymi do wniesienia skargi na podstawie szczególnego przepisu. Z akt administracyjnych wynika, że nie brały one udziału w tym postępowaniu w charakterze strony. Nie odpowiedziały również na wezwanie sądu dotyczące wykazania interesu prawnego do wniesienia skargi. W związku z powyższym, w ocenie sądu, L. T. i J. P. nie mogły skutecznie złożyć skargi we własnym imieniu. Oczywisty brak interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu powodował natomiast niedopuszczalność ich skarg, skutkując ich odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. (vide: postanowienia NSA: z 7 listopada 2014 r., I FNP/14; z 13 czerwca 2007 r., II FSK 1337/06 oraz z 2 października 2012 r., II OSK 2300/12, pub. CBOSA). Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.